Λέγοντας ιστορίες

Λένε πως η ιστορία είναι ένα παραμύθι που όλοι πιστεύουν. Λένε επίσης ό,τι το παραμύθι είναι μια ιστορία που κανείς δεν πιστεύει. Αν τα πράγματα είναι έτσι, οι ιστορίες μπορεί να λειτουργήσουν και σαν κοινόχρηστο νόμισμα της ανθρωπότητας. Από κοντά και ο Shakespeare, καθώς με την Miranda, την ηρωίδα του από το Tempest, δηλώνει ότι: «Η ιστορία σας, κύριε, θεραπεύει τη κουφαμάρα.»

Είναι η δύναμη της αφήγησης που, αιχμαλωτίζει αλλά ταυτόχρονα λυτρώνει, που δείχνει το δρόμο αλλά συνάμα εγκλωβίζει σε αδιέξοδα, που διδάσκει αλλά την ίδια στιγμή αποδεικνύει πως όσα και αν μάθεις, θα είναι πάντα λίγα. Όπως και να έχει το θέμα, δεν υπάρχουν πολλά άλλα που να γοητεύουν τόσο, όσο 

Read more...
 
Bruce Brown (in memoriam) – (Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

O Bruce Alan Brown, εγκατέλειψε τα εγκόσμια στα 80 του, στην Santa Barbara της Καλιφόρνια πριν τέσσερις μέρες. Αξιομνημόνευτος διότι με τη δουλειά του πέτυχε δυο πράγματα. Το ένα ήταν, όπως σημείωσαν οι Los Angeles Times, να μετατρέψει το surfing σε ένα παγκόσμιο πολιτιστικό φαινόμενο. Το άλλο, να αλλάξει την εικόνα των μοτοσυκλετιστών από κακά παιδιά, σε συμπαθείς φυσιογνωμίες.

Γεννημένος τον Δεκέμβρη του ’37 στη δυτική ακτή, στο Σαν Φρανσίσκο, ο Bruce Brown αναφέρεται ως σκηνοθέτης ντοκυμαντέρ. Οι δυο πιο ξεχωριστές δημιουργίες του, αυτές που τον έκαναν και διάσημο ήταν το The Endless Summer (ατελείωτο καλοκαίρι), που γυρίστηκε το ’64, με πενιχρά μέσα, αλλά το ’66 προβλήθηκε σε εθνικό επίπεδο στις Η.Π.Α. και έκανε πάταγο. Πέντε χρόνια αργότερα, το '71 γυρίστηκε το Οn any Sunday (κάθε Κυριακή) το οποίο προτάθηκε για Όσκαρ.

Η πρώτη δημιουργία του αρκούσε για να τον τοποθετήσει στο Hall of Fame των σέρφερς στο Huntington Beach, της Καλιφόρνια  και η δεύτερη έφτανε για να αποκτήσει μια θέση στο AMA Motorcycle Hall of Fame Museum, στο Pickerington του Οχάιο.

 

Οι διακρίσεις αυτές όμως, δεν είναι κάτι μπροστά στο αντίκτυπο που είχαν τα ντοκυμαντέρ του. Οι ιδέες ήταν απλές στη σύλληψη, δύσκολες στην εφαρμογή.

Read more...
 
Πόσο μοιραίος θα φανεί ο 45ος; - (Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Περιδιαβαίνει συχνότατα τα δελτία ειδήσεων, κομίζοντας ένα διαφορετικό από τα συνηθισμένα για ηγέτη, προφίλ, ένα ασυνήθιστο ύφος και έναν μάλλον πρωτόγονο, πολιτικό λόγο.

Ο λόγος για τον επικεφαλής της πιο ισχυρής κυβέρνησης του πλανήτη. Των Η.Π.Α.

Αν ισχύει η ρήση του Paul Valery πως: «Ο πολιτικός σήμερα πρέπει να είναι ένα υβρίδιο χορευτή και λογιστή», είναι σαφές πως, ο Donald Trump δεν διαθέτει καμία από τις παραπάνω ιδιότητες.

Αν, επιπροσθέτως σκεφτούμε πως ο ΓαλλοΚορσικανός διανοητής εγκατέλειψε τα εγκόσμια, την χρονιά που τερματίστηκε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, μπορούμε να φανταστούμε τι γνώμη θα είχε για τον διάδοχο του Β. Obama.

Η σύγκριση του D. T. με τους Αμερικανούς προέδρους που ζήσαμε από το ’60 και εντεύθεν, είναι ατυχής για την Αμερική και ίσως αποδειχθεί ατυχέστερη για τον υπόλοιπο κόσμο. Αφορμή για το παρόν σημείωμα, είναι η τελευταία απρόσμενη, απρόβλεπτη του κίνηση να ανακοινώσει την μεταφορά της αμερικάνικης πρεσβείας  στο Ισραήλ, από το Τελ Αβίβ, στην Ιερουσαλήμ. Η ένταση στην Μέση Ανατολή, για μια ακόμα φορά ανέβηκε κατακόρυφα.

Read more...
 
Βαπόρια & αυτοκίνητα - (Κυριακή 10 Δεκεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Τρείς εικόνες για τη σχέση που διέπει τα βαπόρια με τα αυτοκίνητα.  Αρκετά παλιές και χαρακτηριστικές. Δυο από αυτές έχουν να κάνουν με Ελληνικά νησιά. Η μια στα Δωδεκάνησα και ή άλλη στο Σαρωνικό. Η τρίτη μας πηγαίνει αρκετά μακρύτερα, στην άλλη όχθη του Ατλαντικού.


Ας ξεκινήσουμε από την αλλοδαπή.

Read more...
 
...για την Ευρώπη τους - (Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Όχι μόνον δεν την γνωρίζω προσωπικά, αλλά δεν έχω ακούσει ούτε ένα στίχο να τραγουδά. Επίσης δεν έχω πρόθεση να την υπερασπισθώ. Αντιλαμβάνομαι ότι δεν το έχει ανάγκη. Αναφέρομαι στην Νατάσσα Μποφίλιου και στις ανηλεείς επιθέσεις  που δέχτηκε, επειδή, ανάμεσα σε άλλα, χαρακτήρισε την ευρωπαϊκή πολιτική, ως δικτατορική.

Σε αυτές τις περιπτώσεις κοιτάς δυο πράγματα. Ποιος είναι αυτός που δέχεται την επίθεση και ποιοι είναι εκείνοι που εφορμούν. Στο πρώτο ερώτημα,  η απάντηση είναι πως και το πέρασμα της από το Καποδιστριακό έκανε, και τις μουσικές της σπουδές ολοκλήρωσε και από μικρή απασχολείται και ερμηνεύει.

Στις μέρες μας είναι μια νεαρή γυναίκα, από τις φωτογραφίες θα την χαρακτήριζα και ευειδή, το αν είναι γοητευτική δεν το γνωρίζω, ενώ θεωρείται επιτυχημένη καλλιτέχνης με τα μέτρα τέλος πάντων τα τρέχοντα. Στα 34 της μετρά ήδη κάποια 13 χρόνια επαγγελματικής εμπλοκής στο τραγούδι και προφανώς βρίσκεται στα καραντουζένια της όπως θα το έθεταν και οι παλαιότεροι

Στο ερώτημα ποιους ενόχλησε η περί ευρωπαϊκής δικτατορίας δήλωση, η απάντηση είναι αποτυπωμένη στα μέσα. Ένιωσα  έκπληξη όμως, όταν πρόσεξα ότι ανάμεσά τους συντάχθηκε περιφρονητικά τόσο πρώην  βουλευτής, εκλεγμένος υπό το λάβαρο του Συ.Ριζ.Α., όσο και, με τρόπο λάβρο, φιλελεύθερος πρώην τηλεοπτικός παρουσιαστής. Ποιος άραγε να είναι κοινός τόπος τους;

Read more...
 
του ΑηΝικόλα ανήμερα - (Τετάρτη 6 Δεκεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Τέλειωνε ο φετινός Αύγουστος. Βρισκόμασταν σε πόλη της Δυτικής στερεάς Ελλάδας. Το βράδυ είχε έρθει, το καλοκαίρι γλιστρούσε μακριά, και ακόμα μακρύτερα ξέφευγαν αυτά που ήθελα για τη δουλειά μου. Όλα αναμενόμενα. Δειπνούσαμε με μια οικογένεια που την είχα και την έχω στα πιο ψηλά σκαλοπάτια της εκτίμησής μου.

Άνθρωποι ευγενείς, προσεκτικοί, εργατικοί, μετρημένοι, που μεγαλώνουν με υποδειγματικό τρόπο τα παιδιά τους. Κάποια στιγμή η κουβέντα έφθασε στη θρησκεία. Γνωρίζοντας ότι  στην άλλη πλευρά υπάρχει πίστη, αντιλαμβανόμενος ότι με αυτά τα θέματα οφείλεις να προχωράς με ιδιαίτερη προσοχή, μου ζητήθηκε από τον έφηβο γιο μια άποψη, μια προσέγγιση.

Διατύπωσα τις θέσεις μου, έγινε μια πολιτισμένη κουβέντα, την οποία χάρηκα και θαρρώ ότι τα ίδια ένιωσε και ο καλοσυνάτος νέος που είχα απέναντι μου.

Έτσι σήμερα, μέρα που 'ναι, είπα να συμπληρώσω εκείνη την προσέγγιση που διστακτικά ύφανα λέξη λέξη, με μια ακόμα τοποθέτηση. Διότι είμαι σχεδόν βέβαιος ότι το ταπεινό τούτο σημείωμα θα το διαβάσει και ίσως βοηθήσει τον ξεχωριστό έφηβο συζητητή μου, να συνεχίσει να ερευνά με νηφαλιότητα της αλήθειες της ζωής.

Λοιπόν, αγαπημένε Μιχάλη:

Read more...
 
Όπως τα κρεβάτια. – (Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Προχωρώ σε αυτή την κατάθεση, διότι πρόσωπα που εκτιμώ και νιώθω ότι εισπράττουν κάποια σημάδια των καιρών καλύτερα  από μένα, επιμένουν να στήσω μια σελίδα στο facebook για τον παρόντα ιστότοπο. Εννοείται ότι ηλικιακά, είναι νεότερα. Διατυπώνουν  μερικά ισχυρά επιχειρήματα.

Σκέφτομαι, ότι οι ιδιότητες της  φύσης όπως τουλάχιστον μας τις  διδάσκει η καθημερινότητα,  απαντώνται και στην ψηφιακή τεχνολογία.  Ή καλύτερα στις εφαρμογές της. Το καλό συνυπάρχει με το κακό, το δίκαιο αγωνίζεται μέσα στη φουρτούνα της αδικίας, το άσχημο επιπλέει πάνω στο όμορφο και η κουταμάρα συχνά κατατροπώνει την εξυπνάδα.

Το ότι δεν είμαι κάτοχος σελίδας στο facebook, δεν σημαίνει ότι δεν ξέρω τι συμβαίνει με αυτό, δεν σημαίνει ότι δεν υποψιάζομαι τι γίνεται μέσα σε αυτό. Δεν είμαι αντίθετος στην ύπαρξή του. Τουναντίον το είχα θαυμάσει όταν προ πενταετίας άκουγα 70χρονο αγαπητό μου πρόσωπο, να εξηγεί πως μισό αιώνα αργότερα βρέθηκαν, μίλησαν και συναντήθηκαν συμμαθητές που είχαν χαθεί, στα κύματα  της δεκαετίας  του ‘50. Το βρήκα πολύ ανθρώπινο και συγκινητικό.

Βρήκα επίσης πολύ βοηθητικό και δείγμα αλληλεγγύης, την δημιουργία των groups. Άνθρωποι με τα ίδια βάσανα, πολίτες με τις ίδιες ανησυχίες βρίσκουν απαντήσεις και διέξοδο μέσα από έναν δημόσιο διάλογο. Οργανώνονται και προχωρούν πιο συντεταγμένα. Δεν μπορώ να αρθρώσω ούτε συλλαβή κριτικής για  ότι αξιέπαινο, δημιουργικό, φανερό και θαρραλέο κομίζει τούτη η τεχνολογική εφαρμογή.

Η άλλη πλευρά του νομίσματος όμως, είναι άκρως απογοητευτική. Και άλλο τόσο ανησυχητική. Δεν αναφέρομαι στις αδιάφορου  επιπέδου «που πήγα, που έφαγα» αναφορές, ούτε  στα ποσταρίσματα με αόριστα υπονοούμενα και άχρηστες βρισιές, δείγματα πολύ χαμηλού δείκτη ευφυίας και χαμηλότερου πολιτισμού.

Read more...
 
Ψηφίδες μια άλλης εποχής; - (Σαββάτο 2 Δεκεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

(με την ευκαιρία της ματαίωσης του 5ου Rally Sprint «Άγιος Μερκούριος» όπου προβλεπόταν και νυκτερινό πέρασμα)

Βρέθηκα για πρώτη φορά στην εκκίνηση για τον ανηφορικό Αγ. Μερκούριο, την τελευταία βραδιά του θέρους του ‘79. Ράλυ «Σκορπιός», όλος ο αγώνας νυκτερινός, και μετά τις ε.δ. της Πεντέλης, του Μαραθώνα του Καλάμου, νάμαστε στον Μερκούρη. Μέσα σε ένα μικρό κόκκινο κουτί, με δεξί κάθισμα τον Ευθύμη Σάσσαλο, αγωνιζόμενο τότε με το ψευδώνυμο «Άγγελος».

Παλάδιο ράλυ 1976. Αγ. Μερκούρης.  Οι «Ιαβέρης» Κ. Στεφανής πριν εγκαταλείψουν από αντλία νερού είχαν κερδίσει με την εικονιζόμενη ομάδας ένα Veloce, επτά από τις οκτώ ειδικές του αγώνα, από την Porsche Carrera του «Λεωνίδα».

Ασφάλτινος αγώνας, που εκείνη την περίοδο, έφερε και τον υποτιμητικό προσδιορισμό «μαϊμού». Μόνον τα χωμάτινα ράλυ ήταν γνήσια. Τα άλλα ήταν απομιμήσεις. Σωστό ή λάθος άλλο θέμα, αλλά εκείνη την εποχή, αυτή ήταν καθεστηκυία άποψη.

Read more...
 
p.s.16: Σημειώσεις για μια αποχώρηση – (Τετάρτη 29 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Υπάρχουν πρόσωπα που έχουν την πολυτέλεια να ξοδέψουν ευκαιρίες, να γυρίσουν την πλάτη τους σε πολλά, να θυσιάσουν άλλα τόσα σε ιδεολογικούς βωμούς. Μα κάτι τέτοιο δεν γίνεται αβρόχοις ποσίν. Διότι μπορεί το τραπέζι να μην είναι άδειο, μπορεί το σπιτικό να μην παγώνει στο καταχείμωνο, όπως επίσης, μπορεί το μηχανάκι να έχει καύσιμα για τσάρκες, συνεπώς δεν συνιστά ηρωισμό το να ανέβεις κόντρα στο ρεύμα. Aλλά:

α. Για όσους συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο, υπάρχει η απογοήτευση που τους συνοδεύει ότι δεν έκαμαν και πολλά ώστε να διορθώσουν όσα τους φαίνονται λανθασμένα. Τα οποία δεν είναι καθόλου λίγα. Έχουν συνεπώς μια υπευθυνότητα για την διαιώνιση των στραβών.
β. Το δε κενό που δημιουργείται με την δική τους αποχώρηση, καλύπτεται, κατά τεκμήριο, από χειρότερο υλικό. Συνεπώς η υπόθεση λανθάνει ακόμα περισσότερο.

Αντίδοτο σε τούτη την αυτοκριτική αποτελούν τα εξής:

α. Δεν κάνουν όλοι για όλα. Άλλος θα σπρώξει, άλλος θα τραβήξει, άλλος θα στηρίξει, άλλος θα φωνάξει, άλλος θα σιωπήσει, άλλος θα γκρεμίσει, άλλος θα χτίσει. Κάθε δράση, κάθε κίνηση είναι χρήσιμη, κάτι έχει να δηλώσει.
β. Αφού κάποια στιγμή αντιλαμβάνεσαι πως δεν έχεις τη δυνατότατα να αλλάξεις τον κόσμο, τουλάχιστον μην αφήσεις τον κόσμο να σε αλλάξει. Κι αυτό, δεν είναι καθόλου αμελητέο.

Πάμε και στην ουσία τώρα, μέσα από παραδείγματα.

Read more...
 
Minilite. Τι φετίχ! – (Δευτέρα 27 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Το ‘67 ήταν, όταν πρωταντίκρυσα το χαρακτηριστικό σχήμα των minilite. Στα Cortina των Clark και Sodestrom και στο Cooper του Hopkirk. Μέσα στην ίδια χρονιά θα ομόρφαιναν και τους θόλους αυτοκινήτων, Ελλήνων οδηγών.

Πρώτα στο πράσινο Cooper Γιώργου «Μέλα» Μεϊμαρίδη και ακολούθως στο κόκκινο του Σταύρου. Μεγάλη καινοτομία τότε, κάθε άλλο παρά οικονομική πρόταση, αλλά πέρα από την ασυναγώνιστη αισθητική προσέφερε πολύ μικρότερο αναρτώμενο βάρος και πρωτίστως πολύ υψηλότερη αντοχή.

Μαγνήσιο ήταν η μαγική λέξη – απάντηση στο γιατί αυτή η ζάντα έγινε γρήγορα δημοφιλής, πριν 50 χρόνια. Αλλά κάθε άλλο παρά γρήγορα γεννήθηκε, καθώς, οι δημιουργοί της, εργάστηκαν περισσότερο από δυο χρόνια, πειραματιζόμενοι και εξελίσσοντας κράματα και τεχνικές.

Το αποτέλεσμα ήταν το λανσάρισμα κατ’ αρχάς 32 διαφορετικών προτάσεων για 5 διαφορετικές διαστάσεις από 10 έως 15 ίντσες διαμέτρου.

Το κράμα της αποτελείται από 91% μαγνήσιο, 8% αλουμίνιο, ενώ το υπόλοιπο 1% καλύπτεται από ψευδάργυρο και μαγγάνιο. Οι κατασκευαστές της έκαναν λόγο για τα σημαντικά πλεονεκτήματα της, όπως:

Το ελαφρύ της κατασκευής, αφού ηταν 75% ελαφρύτερες από τις σιδερένιες και 33% πιο ελαφριές από τις αλουμινένιες. Την δυναμική αντοχή σε όλες τις θερμοκρασίες, την ικανότητα απόσβεσης και την απαγωγή θερμοκρασίας.

Πέρα από τα θαυμαστά τεχνολογικά ήταν και όμορρφες. Λιτά όμορφες με τα οκτώ μπράτσα που συνέδεαν τον αφαλό με τη στεφάνη, σχέδιο καθαρό που συνήθως μας ερχόταν σε ματ ασημένια απόχρωση, χωρίς να λησμονούμε και τις χρυσές.

Λίγες εικόνες μας θυμίζουν το παρελθόν:

Read more...
 
Λύπη - (Σαββάτο 25 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Μιλούσα, χθες τηλεφωνικά,  με πρόσωπο που εκτιμώ κι από όσο καταλαβαίνω, αυτό, είναι αμοιβαίο. Το γοητευτικό της υπόθεσης είναι, ότι η σχέση μας δεν έχει ούτε χρονικό βάθος, ούτε πλατφόρμα κοινών εμπειριών. Εννοώ ότι δεν έχουμε συνυπάρξει ως συμμαθητές, συμφοιτητές, σειρούλες στο στράτευμα, συνάδελφοι, ή γείτονες. Τίποτα. Ήμαστε απλώς συνομήλικοι και οι ζωές μας τμήθηκαν, τυχαία, πριν τρία χρόνια. Έκτοτε έχουμε ανταλλάξει απόψεις και εκτίμηση.


Το εξίσου καλό είναι ότι κανείς δεν προσπάθησε να αξιοποιήσει αυτή τη σχέση. Δεν γνωρίζω που κατοικεί, δεν ξέρει που είναι το σπίτι μου. Μοιραστήκαμε ένα μόλις κοινό τραπέζι και αυτό επαγγελματικό, μαζί με άλλους έξι συνδαιτυμόνες. Η χθεσινή κουβέντα λοιπόν, ήρθε για ένα τρίτο πρόσωπο, που κανείς μας δεν συμπαθούσε. Αιτία, ήταν ο θεσμικός  ρόλος του σε κάτι  που μας αφορούσε. Ήταν, είναι ο λόγος που κάποια πράγματα που αγαπούσαμε πήγαιναν στραβά. Μου είπε λοιπόν ότι αναγκάστηκε να τον συναντήσει, ότι ήταν γερασμένος, ότι δεν ήταν καλά στην  υγεία του, και όλα αυτά  του έβγαλαν ένα συναίσθημα λύπης.

Έχω νιώσει ακριβώς έτσι, έντονα μάλιστα, για άλλα πρόσωπα που τους έδωσα χώρο να μου απαυτώσουν μερικές πολύ αγαπημένες γωνιές της ζωής μου. Ατυχώς το πράγμα επεκτάθηκε και η μόλυνση πέρασε και σε πιο ζωτικά σημεία της. Μετά από δεκαετίες όπου καμιά δικαιοσύνη δεν αποδόθηκε, οι συνθήκες με φέρνουν στο ίδιο συναίσθημα. Της λύπης. Μπροστά σε αυτά τα γερασμένα, ταλαίπωρα ανθρώπινα ερείπια νιώθω λύπη. Υπάρχουν διάφορες περιπτώσεις. Όπως:

Read more...
 
baby driver – (Πέμπτη 23 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Κλασσική περίπτωση Αμερικάνικης ταινίας που αν είχε αποφύγει τις υπερβολές και το βαθύ μελόδραμα, θα ήταν πολύ καλύτερη.

Στηρίζεται στο αθώο παιδικό πρόσωπο του Ansel Elgort, ο οποίος πριν τα 25 του χρόνια, αξιοποιεί τα ταλέντα του (ηθοποιός, τραγουδιστής, dj) και κάνει το βήμα του πρωταγωνιστή. Κάπως έτσι συγκέντρωσε περισσότερους από οκτώ εκατομμύρια followers στο Instagram.

Κοντά του ο Kevin Spacy, ο M.J. Fox από τo πρώτο ράφι των αστέρων, ενώ η Lily James, η Eiza González και ο Jon Hamm συμπληρώνουν το καστ.

O μικρός είναι οδηγός διαφυγής σε ληστείες. Ρόλο που έχει παίξει πριν 39 χρόνια και ο Ryan o’Neil στo the Driver, σε ένα άλλο κινηματογραφικό στυλ. Ξεκινά καταιγιστικά υπό του ήχους των Jon Spencer Blues Explosion και του κομματιού Bellbottoms. Λέξη που αναφέρεται στα παντελόνια καμπάνες.

Κόκκινο (!) WRX κάνει όργια με το χειριστή του, ψύχραιμο, ήρεμο να αυτοσχεδιάζει με άνεση σε κάθε αναποδιά. Στην οδηγική αργκώ το δένει φιόγκο, το όχημα. Κι όλο το σόου εξελίσσεται με τον οδηγό να είναι καλωδιωμένος. Απομονωμένος στον δικό του μουσικό κόσμο, αγκυροβολημένος στις νότες του. Σιωπηλός και απρόσιτος.

Read more...
 
p.s.15: ...και η συνάντηση έγινε. - (Τρίτη 21 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Έλαβε χώρα σε ημιυπόγειο κουτούκι. Καισαριανή μεριά. Όλα τα κουτούκια που σέβονται εαυτόν και παράδοσιν οφείλουν να είναι ημιυπόγεια. Βροχερό βραδάκι. Η βρόχα δεν έπιπτε πια στρέιτ θρού, όπως θα έλεγε ο Ζαμπέτας, αλλά η υγρασία είχε μουλιάσει το σύμπαν.

Κάθισαν και οι δυο απέναντι μου. Δεξιά ο νεότερος αριστερά ο πρεσβύτερος. Εκατόν έντεκα, το σύνολο των χρόνων τους. Ήκουσα μετά προσοχής τις απόψεις τους για την προηγούμενη σε αυτούς αναφορά. Θυμίζω: Ποιοι ήμαστε. Τα πρώτα καραφάκια, όδευαν ήδη προς αφανισμόν.

Είπαν ότι ήθελαν, με τρόπο χιουμοριστικό, συνεφώνησαν δε και οι δυο στο τάχα άστοχο της τοποθέτησης: «Δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός, ό,τι ο ένας είναι στα τέλη της επαγγελματικής του ζωής, ο άλλος στην πιο γόνιμη περίοδο της».

Ο φερόμενος στα τέλη, εξεμάνη με εκφράσεις του τύπου:
- «εγώ ρε στα τέλη;»
αγνοώντας ότι βρίσκεται στα μέσα της έκτης δεκαετίας της ζωής του. Άλλο θέμα αν το παρουσιαστικό του κρύβει μια δεκαπενταετία από την ημερομηνία της ταυτότητας του, ο δε άλλος, φλερτάροντας , κατά δήλωσίν του, με την κατάθλα ερώτησε:
- «εγώ στην πιο παραγωγική;»
ξεχνώντας και αυτός, ότι στα σαρανταφεύγα ο κάθε σοβαρός επαγγελματίας κατέχει έναν χρυσό συνδυασμό εμπειρίας και ζωτικότητας. Πέραν από το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος, στα μάτια μου είναι υπόδειγμα εργατικότητας.

Τέλος πάντων, στο διπλανό τραπέζι εκαθόταν ένας νεαρός, επιτομή του άσματος του Γιάννη Παπαϊωάννου, «ένας άνδρας δέκα γυναίκες». Δέκα δεν ήταν αλλά πέντε ήταν. Κατέφθασε λοιπόν και η έκτη, η οποία έτυχε να είναι νοστιμοτέρα όλων των υπολοίπων, με ένα περίεργο  χρώμα οφθαλμών, δέρματος και μαλλιών, σε κάποιο ανοικτό μελί. Ήτο δε και καλλίπυγος. Νεαρά με σφρίγος, και κράνος ανά χείρας.

Read more...
 
More Articles...