Ξεκινώντας από την σχέση μεταξύ δυο προέδρων εκείνου της F.I.F.A. και εκείνου των Η.Π.Α., σχέση που δείχνει πως γίνονται οι δουλειές τη σήμερον ημέρα. Ο Τζιάνι Ινφαντίνο ποτέ δεν έκρυψε την  υπερβολική του κολακεία απέναντι στον Τραμπ. Κατά τη διάρκεια της κλήρωσης δε, του απένειμε το βραβείο Ειρήνης της F.I.F.A. Κάτι που δεν υπήρχε, επινοήθηκε, επί τούτου. Έτσι για να γλυκάνει το προεδρικό ντέρτι που δεν του απενεμήθη το Νομπέλ Ειρήνης. Άλλη μια πράξη ηρωικής Τραμπλειχίας. Τον περασμένο Οκτώβριο, ο Ινφαντίνο φορώντας κόκκινο καπέλο MAGA, δεσμεύτηκε να χρηματοδοτήσει το σχέδιο ανασυγκρότησης της Γάζας του Τραμπ.

Σε τούτο το 23^ο Μουντιάλ, το πρώτο που διεξάγεται σε τρείς διαφορετικές χώρες, τον Καναδά, τις Η.Π.Α. το Μεξικό, το πρώτο με τόσες πολλές (48) ομάδες και με βεβαιότητα το πλέον κοστοβόρο ο Ινφαντίνο συνεχίζει να ευλογεί τον Αμερικανό πρόεδρο καθώς χθες μόλις στο Estadio Azteca δήλωσε πως: "Χωρίς την εμπλοκή και τη συμμετοχή του, νομίζω ότι θα ήταν αδύνατο". Αυτά εν μέσω ενός τουρνουά που ήδη πνιγόταν στην αμφισβήτηση πριν καν ξεκινήσει ο πρώτος αγώνας.

Φαντάζεται, άραγε, κάποιος τον Απόστολο Νικολαΐδη, τον Νίκο Γουλανδρή, τον Λουκά Μπάρλο να επιδίδονται σε δραστηριότητες όμοιες με τις τρέχουσες;

Εντάξει, εντάξει άλλες εποχές. Να το ακούσουμε, να το καταλάβουμε.  Αυτό όμως, σε τίποτα δεν έχει να κάνει με την φλογερή επιθυμία αυτοπροβολής, την εκτός τόπου, χρόνου ενίοτε και λογικής λαϊκίστικη συμπεριφορά των επικεφαλής από την μια, και το μεγάλο πλήθος πρόθυμων, αλαλαζόντων, ακολούθων οπαδών από την άλλη την οποία απογειώνει το ανελέητα χαώδες μηντιακό φάσμα. Το σκηνικό μετατρέπεται σε ένα εύφλεκτο περιβάλλον και ευτυχώς που λειτουργούσι ολίγον πυροσβεστικά, συντηρώντας την αισιοδοξία μας μερικά χιουμόριους στοιχεία, όρα Bella Ciao, οι επικές αγιογραφίες περί του self made man, οι έως πρωίας κατανύξεις σε πολιτιστικά κέντρα και άλλα τινά.

Όσοι διεκδίκησαν και κατέκτησαν περισσότερους από έναν τίτλους στην F1, είχαν στη διάθεσή τους πολύ καλό υλικό και υποστήριξη από εξαίρετες ομάδες. Ήταν όμως και οι ίδιοι, χειριστές από το υψηλότερο ράφι. Ιδέ Fangio, Clark, Stewart, Piquet, Prost, Ayrton, Schumi, Vettel, Verstapen. Η κουβέντα για όσους δεν κατέκτησαν τίτλους διότι δεν είχαν τύχη του σωστού χρονισμού, υλικού - ομάδας είναι ενδιαφέρουσα και δικαίως θα ακουστούν ονόματα όπως Moss, Peterson G. Villeneuve.

Ταυτόχρονα όμως, υπάρχουν κάποιες αστραφτερές στιγμές για τους πολυπρωταθλητές που επίσης δικαιώνουν την πορεία τους. Για τον εστεμμένο που κυνηγά με πάθος τον πέμπτο του τίτλο φέτος, ήταν μετά βεβαιότητας το περσινό Interlagos και για να μην χαλάσει η συνταγή επανέλαβε φέτος, εκκινώντας από τo pit lane με μια μελετημένη κίνηση της ομάδας που απέφυγε το parc ferme προκειμένου να αλλάξει τις ρυθμίσεις στο μονοθέσιο. Εξάλλου τι 16^ος τι 19^ος; Ο Ολλανδός διάγει με γενναιότητα και λεπτότητα μια μοναδική ωρίμανση της καριέρας του, έχοντας ξεχάσει εκρήξεις και τσαμπουκάδες. Εστιασμένος, ήρεμος και κυρίως αλάνθαστος.

Ο Ελύτης φέρεται ότι συνέθεσε το ακόλουθο αξίωμα περί των τριών «Tαύ» που φέρνουν την όποια επιτυχία: «Ταλέντο, Τόλμη, Τύχη». Αυτό εν πολλοίς συνοδεύει και τις όποιες αθλητικές επιτυχίες τη σήμερον ημέρα. Kάνοντας λόγο για τέτοιου είδους επιτυχίες μοιραία η κουβέντα πάει στον επαγγελματικό αθλητισμό. Τυλιγμένος με το λαμπερό αμπαλάζ του θεάματος, την εντυπωσιακή συμβολή των τηλεοπτικών μεταδόσεων και των αντίστοιχων δικαιωμάτων, αλλά και το άφθονο χρήμα των στοιχηματικών εταιρειών, ο επαγγελματικός αθλητισμός συγκροτεί πλέον ένα πελώριο οικονομικό πλέγμα.

Κάπως έτσι, όταν μια χώρα με δέκα εκατομμύρια πληθυσμό συναγωνίζεται, μια άλλη με πολλαπλάσιο πληθυσμό θεωρείται ότι έχει υπερβεί τις δυνατότητές, κατά το κοινώς λεγόμενο «τρύπησε το ταβάνι της» και αξίζει κάθε εύσημο ή έπαινο. Ο λόγος βέβαια για την Εθνική μας ομάδα μπάσκετ που μοιραία έχασε από την εξ ανατολών γείτονα, ενώ θεωρητικά θα έχανε και από την παγκόσμια πρωταθλήτρια αν έβρισκε τους τρόπους να περάσει νικηφόρα τον ημιτελικό. Το αυτό ισχύει και για την τέταρτη του τουρνουά που φλερτάρισε έντονα με το μετάλλιο, αναδεικνυόμενη ως σημαντική δύναμη.

Όλα τα είχε το περασμένο τετραήμερο ο μπαχτσές του επαγγελματικού αθλητισμού. Εναρκτήριο αγώνα f1, Παγκόσμιο κλειστού στίβου, τελευταία αγωνιστική Super League, Basket League κλπ.

Ρίχνουμε μια ματιά.

Άκουσα προσεκτικά το podcast του Θέμη Καίσαρη για την περίπτωση του Γιώργου Γεωργίου.  Διάβασα την άποψη του Νίκου Τζιανίδη στο «Έθνος», έριξα και μια ματιά στα υπόλοιπα, σχεδόν ομοιότυπα, κομμάτια που προσπαθούσαν κατά τον συνήθη πρόχειρο τρόπο να συλλέξουν κλικ στον ωκεανό του διαδικτύου.

Μπαίνω στο κόπο να συντάξω τις λίγες επόμενες αράδες προκειμένου να υπογραμμίσω τα εξής:

Το ότι οι παίκτες δεν ήταν ξεζουμισμένοι από μια ολόκληρη σεζόν, από δεκάδες δυνατές αναμετρήσεις και είχαν φρεσκάδα, ήταν το μόνο θετικό πρόσημο του 22_ου Παγκοσμίου κυπέλλου ποδοσφαίρου. Απότοκο της φρεσκάδας, ήταν μια σειρά από συναρπαστικά παιχνίδια, αντάξια της φήμης του θεσμού.

Όλα τα υπόλοιπα ήταν αρνητικά ή ενοχλητικά ή αδιάφορα. Ήταν το πρώτο τουρνουά που διοργανώθηκε μεσούντος του χειμώνα του βόρειου ημισφαιρίου. Το πρώτο που κόστισε περισσότερα από 200 δις. ευρώ. Το πρώτο που στοίχισε κάτι περισσότερο από 6.000 ανθρώπινες ψυχές. Για δε τον τόπο μας, ήταν το πρώτο που μεταδόθηκε από ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι, το πρώτο για το οποίο απαιτήθηκε συνδρομή, το πρώτο που απέτυχε αυτή η συνδρομητική προσέγγιση και πιθανότατα το πρώτο όπου έγκριτοι αθλητικογράφοι διαφήμισαν λαχταριστές πίτσες, ζουμερά πιττόγυρα και νόστιμες κοτομπουκιές.

Γλυκό Σαββατάκι Νοέμβρη. Επαρχία. Κωμόπολη που οικονομικά αναπνέει από ένα υβρίδιο τουρισμού και βιομηχανίας. Ατάκτως ειρημένα πάνω στη γη  τόσο το πελώριο  πετροχημικό εργοστάσιο όσο και  η φιλόδοξα ακριβή αλλοδαπή τουριστική επένδυση που έχει πλανηθεί τόσο, ώστε να υφίσταται και η σκέψη  για πλυντήριο. Διάσπαρτες από δίπλα και οι θερινές, ημεδαπές προσπάθειες στο λαϊκό κλίμα του θορυβώδους  διασκεδαστηρίου τύπου beach bar που λόγω εποχής σιωπούν, αλλά και οι πιο οικουμενικές στο μοντέλο του café - bar.

Κουρείο. Ο κουρεύς 30άρης, ταχύς και ικανός στην τέχνη του, επιμελής αλλά και φλύαρος. Μόνοι στο χώρο ανταλλάσσουμε απόψεις και μπαλιές με κεντρικό θέμα το Μουντιάλ. Με αρκετές ποδοσφαιρικές γνώσεις και αντίστοιχες απόψεις ο κουρεύς, οι οποίες όμως περιορίζονται στον 21_ο αιώνα. Αναμενόμενο. Για τα παλαιότερα, άνυδρη έρημος. Μοιραία η κουβέντα περιορίζεται. Αλλάζουμε κάπως θέμα και λίγο αργότερα έρχεται η δήλωση:

O Socrates και ο Neymar έχουν πολλά κοινά σημεία. Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές, αγωνιζόμενοι στην ίδια, περίπου, θέση, διεθνείς, ταλαντούχοι, και διακεκριμένοι, γεννημένοι και οι δυο Φεβρουάριο. Επιπλέον αγωνίστηκαν και στην Santos, την ομάδα που έκανε γνωστή στον πλανήτη η ποδοσφαιρική φυσιογνωμία του Pele.

Σε μια χώρα που το ποδόσφαιρο αναγνωρίζεται σαν γιατρικό από την σκληρή καθημερινότητα, ανυψώνεται ως θρησκεία και θεμελιώνεται από την επιθυμία εκατομμυρίων νέων να γίνουν τα επόμενα αθλητικά ινδάλματα, η ευρύτερη στάση του πρωταγωνιστή, βιρτουόζου, πρωταθλητή ποδοσφαιριστή ενέχει ιδιαίτερη σημασία.