Λέγοντας ιστορίες

Λένε πως η ιστορία είναι ένα παραμύθι που όλοι πιστεύουν. Λένε επίσης ό,τι το παραμύθι είναι μια ιστορία που κανείς δεν πιστεύει. Αν τα πράγματα είναι έτσι, οι ιστορίες μπορεί να λειτουργήσουν και σαν κοινόχρηστο νόμισμα της ανθρωπότητας. Από κοντά και ο Shakespeare, καθώς με την Miranda, την ηρωίδα του από το Tempest, δηλώνει ότι: «Η ιστορία σας, κύριε, θεραπεύει τη κουφαμάρα.»

Είναι η δύναμη της αφήγησης που, αιχμαλωτίζει αλλά ταυτόχρονα λυτρώνει, που δείχνει το δρόμο αλλά συνάμα εγκλωβίζει σε αδιέξοδα, που διδάσκει αλλά την ίδια στιγμή αποδεικνύει πως όσα και αν μάθεις, θα είναι πάντα λίγα. Όπως και να έχει το θέμα, δεν υπάρχουν πολλά άλλα που να γοητεύουν τόσο, όσο  

Read more...
 
Χαράς & Ευαγγελίας (γωνία) – (Τετάρτη 15 Ιουλίου 2020) PDF Print E-mail

Φίλος τις, έστειλε λινκάκι μετά αντιστοίχου σχολίου. Με τον οποίο φίλο υπάρχει, εδώ και εικοσαετία, ουσιαστική αλληλοεκτίμηση, παρά το γεγονός ότι συχνά οι απόψεις μας για θέματα κοινού ενδιαφέροντος είναι σε διάσταση. Το λινκάκι λοιπόν, παρέπεμπε σε κείμενο τρίτου, που ακροβατούσε ανάμεσα σε ημικαταγγελία και μικροπαρακάλι, γαρνιρισμένο με ολίγον είμαστε και ‘μεις δω.


Δυο ζευγάρια χέρια υψώνονται κάτω από τον καυτό ήλιο της Κυριακής 2 Αυγούστου του ’70. Στημένοι μακριά  από τον διάδρομο, οι χιλιάδες θεατές του αγώνα στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Δεκέλειας βλέπουν με αγωνία την πρώτη νίκη σε πρωταθληματικό αγώνα του Γιώργου Μοσχού. Λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα είχε πέσει η καρώ σημαία και η διαφορά με την Vette του Τζώνυ ήταν δεν ήταν ένα μήκος αυτοκινήτου. Το φλαντζαρισμένο μοτέρ της μαυροάσπρης δυο – δυο άντεξε  στην απηνή καταδίωξη της λευκού επτάλιτρου αμερικάνικου θηρίου και ο Γιώργος έγραφε το όνομα του στην μικρή λίστα των νικητών του Τατοίου. Εικόνες άλλης εποχής

Το αντικείμενο του κειμένου ήταν, η δράση από πλευράς πολιτείας, ειδικότερα δε το υφυπουργείο Αθλητισμού, το οποίον ως γνωστόν, πρόσφατα σύστησε Οργανωτική Επιτροπή για τη «Διεκδίκηση και Διεξαγωγή Μεγάλων Διοργανώσεων Μηχανοκίνητου Αθλητισμού» και το παράπονο εστιαζόταν στο ότι δεν συμπεριέλαβε σε αυτήν την επιτροπή εκπρόσωπο η εκπροσώπους των δυο τροχών. Της μοτοσυκλέτας.

Read more...
 
Περασμένα - (Σαββάτο 11 Ιουλίου 2020) PDF Print E-mail

Υποστηρίζεται ότι σημαντική ένδειξη πολιτισμού, ισορροπίας και ουσιαστικής ευημερίας είναι το άνοιγμα εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και το κλείσιμο σωφρονιστικών. Ακούγεται πολύ λογικό και ευσταθές. Ασφαλώς υπάρχουν και οι αιρετικές απόψεις,  που κάνουν λόγο για τον αρνητικό ρόλο της εκπαίδευσης, η οποία χάνοντας τον προσανατολισμό της δεν προσφέρει ούτε γνώσεις, ούτε ελεύθερες δομές σκέψεων, αλλά προετοιμάζει, διαπλάθει τα τρυφερά πόδια να αποδέχονται και να μην αρνούνται, να προσαρμόζονται και να μην αντιστέκονται. Ένα αντιπροσωπευτικότατο, μουσικό, δείγμα αυτής της όχθης είναι και το another brick in the wall, που μας έρχεται από το πολύ αθώο, σε σχέση με το σήμερα, 1979.


Για τις παραπάνω σκέψεις, μου δόθηκαν δυο αφορμές μέσα σε δυο μέρες. Πρώην συμμαθητής, ανακάλυψε σε ιστότοπο ημερήσιας πρωινής εφημερίδας ένα αφιέρωμα σε γυμνασιακό καθηγητή μας και μου το έστειλε, ενώ μια μέρα νωρίτερα, είχε κυκλοφορήσει, επισήμως, η δημοσίευση είδησης περί πτώχευσης ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων, τα οποία καθώς όλα δείχνουν, θα κλείσουν τον κύκλο 87 ετών λειτουργίας τους. Ο πρώην συμμαθητής και ταπεινότητά μου, είμεθα θρανίο, για μια πενταετία στα εν λόγω εκπαιδευτήρια, όπου δίδασκε και ο προαναφερθείς καθηγητής.

Read more...
 
έρωτας έως αυτοχειρίας - (Τετάρτη 8 Ιουλίου 2020) PDF Print E-mail

Τρία παραδείγματα, από τρεις διαφορετικές περιπτώσεις, μεγάλων ανυπότακτων καθώς φαίνεται ερώτων, που οδήγησαν στην αυτοκτονία. Και οι τρείς αυτόχειρες ήταν γένους θηλυκού. Και στις τρεις περιπτώσεις οι αρσενικοί είχαν ήδη εγκαταλείψει τα εγκόσμια. Τέλος οι τρείς αυτές σχέσεις ήταν δομημένες  ολότελα διαφορετικά.


Είχαμε έτσι, παντρεμένο ζευγάρι που η σύζυγος δεν άντεξε την απώλεια του συζύγου, ελεύθερους εραστές εκτός γάμου που επίσης η σύντροφος δεν κατάφερε να διαχειριστεί τον θάνατο του συντρόφου της, αλλά και παράλληλη σχέση εντός γάμου με το ίδιο αποτέλεσμα. Ο χρόνος που άντεξαν οι αυτόχειρες την απώλεια των συντρόφων τους ποικίλει. Από δυο 24ωρα έως εννέα χρόνια. Θυμόμαστε τις περιπτώσεις με χρονολογική σειρά.

Read more...
 
Όπως το 'πε ο Πάρις - (Σαββάτο 4 Ιουλίου 2020) PDF Print E-mail

Το ΄63 κυκλοφορεί σε πρώτη έκδοση το μυθιστόρημα του Κοσμά Πολίτη «Στου Χατζηφράγκου». Είχε προηγηθεί, το '62, η δημοσίευση του σε συνέχειες στο περιοδικό «Ταχυδρόμος» του Δ.Ο.Λ. εικονογραφημένο από τον Μίνω Αργυράκη, με την συμπλήρωση των 40 ετών από την μικρασιατική καταστροφή.

Ο Γ.Π. Σαββίδης, κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα με τον συγγραφέα και του ζητά ένα σχόλιο πάνω στην πρώτη πρόταση του βιβλίου, κάτι σαν αφιέρωση, όπου σημειώθηκε:

«Καταφέρανε να έχω στην πατρίδα μου
Το αίσθημα του ραγιά»

Στην παρούσα φάση δεν θα ασχοληθούμε με την απάντηση του συγγραφέα, στην κουβέντα του με τον Γ.Π.Σ. Έρχεται ο Σεπτέμβρης και τα 99 χρόνια από την καταστροφή, θα έχουμε ευκαιρίες πολλές.

Μένουμε στην φράση.

Ο Κ. Πολίτης είναι 74 ετών όταν μέσα σε έξι μνήμες γράφει αυτό το αριστούργημα και προτάσσει τούτες τις λέξεις. Ο Κοσμάς Πολίτης που γεννήθηκε Ταβελούδης και βαπτίστηκε Παρασκευάς, Πάρις για τους οικείους του, ακολούθησε τραπεζική καριέρα, αλλά κανείς δεν τον θυμάται ως chief controller ή υποδιευθυντή τραπέζης, αλλά ως Κοσμά Πολίτη δημιουργό της Eroica του Γυρί κλπ. κλπ.

Τούτες οι λέξεις του λοιπόν, γραμμένες για διαφορετικούς λόγους, προερχόμενες άλλες ιστορικές διαδικασίες έρχονται πάλι σήμερα επίκαιρες, βαριές και στενάχωρες.

Ποια είδηση, ανάμεσα σε άλλες, τις φέρνει; έτσι απρόσκλητες και προσβλητικές.

Read more...
 
Απώλειες του Ιουνίου – (Τρίτη 30 Ιουνίου 2020) PDF Print E-mail

Τώρα που αναχωρεί ο Ιούνιος, ας θυμηθούμε δυο καλλιτέχνες που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια αυτόν τον πρώτο καλοκαιρινό μήνα. Στα καθ’ ημάς ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις. Έλληνας μεν,  με παγκόσμια ακτινοβολία δε, μα και προσωπικότητα πολύ ευρύτερη από την τόσο σημαντική καλλιτεχνική του υπόσταση.

Στις 15 Ιουνίου του ’94, ενάμιση χρόνο πριν κλείσει τα 70 του χρόνια ο Χατζιδάκις αναχώρησε για κόσμους άγνωστους, αλλά το κληροδότημά του πλούσιο και ξεχωριστό παρέμεινε εδώ,  αναγνωρισμένο σαν μικρές, όμορφες, λαμπρές  νησίδες, σε ωκεανούς κόσμων γνωστών και συχνά άσχημων.

Στα μέσα του ’85, πάνω στην πόλωση ανάμεσα στο Πα.Σ.ΟΚ. του Ανδρέα και της Ν.Δ. του πατέρα του σημερινού πρωθυπουργεύοντος, κάνει μια κουβέντα με τον Νίκο Σερβετά όπου καταθέτει με τον συνήθη αφοπλιστικό του λόγο:

«Πριν δύο χρόνια με είχαν παρακαλέσει τα παιδιά του Ρήγα Φεραίου να παίξω στο Φεστιβάλ τους. Η νεολαία του ΚΚΕ Εσωτερικού είναι η πιο συμπαθής νεολαία μέχρι σήμερα στον τόπο μας, διότι είναι πάρα πολύ απομακρυσμένη από την εξουσία και δεν έχει φθαρεί καθόλου, δεν έχει καμία προοπτική εξουσίας. Συνεπώς, η ένταξη αυτών των παιδιών στο ΚΚΕ Εσωτερικού είναι γνήσια, από τη στιγμή που δεν έχει βλέψεις εξουσίας ή ωφελημάτων. Έκανα, λοιπόν, μία συναυλία στο ΚΚΕ Εσωτερικού και ήταν περίφημη η επαφή μου με αυτό το κοινό, είχα πραγματικά άριστες εντυπώσεις. Για να μην θεωρηθώ όμως μονομερής ότι ευνόησα τα παιδιά του Ρήγα Φεραίου, δέχτηκα και την πρόσκληση της Ο.Ν.Ν.Ε.Δ., διότι ψηφίζω Νέα Δημοκρατία. Έτσι, πήγα και στο δικό τους Φεστιβάλ. Έφυγα σε είκοσι λεπτά, κακήν κακώς. Είχα το αίσθημα ότι έπαιξα σε ένα αναψυκτήριο, όχι σε συναυλία, τέτοια ντροπή δεν είχα ξανανιώσει στη ζωή μου.»

Ένα χρόνο και μια μέρα πριν το θάνατο του Μάνου, περνά στην αιωνιότητα ένας άλλος σπουδαίος μουσικός στα 47 του χρόνια. Ύστερα από δεκατρείς εβδομάδες σε μονάδα εντατικής θεραπείας, λόγω επιπλοκών μετά από την μεταμόσχευση ήπατος που είχε υποβληθεί,  ο Rory Gallagher  πλέει προς την κατεύθυνση εκεί που τραγούδησε:

Read more...
 
για την εποχή του κυρ-Νίκου (Παρασκευή 26 Ιουνίου 2020) PDF Print E-mail

Τα αθλητικά φύλλα και οι αντίστοιχοι ιστότοποι, πλημμύρισαν από τις ατάκες, τις στιγμές και τα γεγονότα της ζωής του Νίκου Αλέφαντου, που άφησε τα εγκόσμια έχοντας κλείσει έναν κύκλο  81 ετών παρουσίας. Καταλαβαίνω ελάχιστα από τις τεχνικές γνώσεις, περί ποδοσφαίρου,  συνεπώς είμαι ακατάλληλος να κρίνω το έργο του. Εξ’ όσων θυμάμαι, οι κρίσεις για αυτόν πλανώνται από το να τον χαρακτηρίσουν σχεδόν άσχετο και γραφικό, έως να τον παρουσιάζουν ως μάγο της προπονητικής. Ίδινο της φυλής μας αυτό.

Σε αυτό που δεν υπάρχει αμφιβολία είναι ότι Αλέφαντος φεύγοντας από τη ζωή, τράβηξε μαζί του μια ολόκληρη εποχή. Το μοντέλο συμπεριφοράς του, δεν μπορεί να σταθεί πλέον χωρίς αυτόν. Το πήρε μαζί του το καλούπι ο κυρ Νίκος.

Αν έπρεπε να σταθώ σε μια και μόνο φάση της πολυποίκιλης ζωής του, θα διάλεγα το πλάνο  από τον αγώνα στη Ριζούπολη πριν Το ντέρμπυ της Λεωφόρου, τον Μάρτη του '04.  Έχει τελειώσει το ματσάκι, το έχει πάρει και κατευθύνεται στα αποδυτήρια. Ο σκληρός πυρήνας τον οπαδών, τον αποθεώνει όχι τόσο για την νίκη, όσο διότι πιθανότατα τον αναγνωρίζουν σαν έναν από αυτούς και κραυγάζουν εν χορώ: «Νικόλα - Νικόλα γάμησέ τα όλα». Ο κόουτς σηκώνει το κεφάλι, τους βλέπει και την επόμενη στιγμή ενώ χειρονομεί με ένταση, διαβάζω στα χείλια του: «Εγώ θα τους γαμήσω και στη Λεωφόρο».

Αυτό ήταν το μεγάλο του όνειρο, η μεγάλη του στιγμή. Δεν τον ενδιέφερε τίποτα άλλο. Να τον φωνάξει ο πρόεδρος την ώρα που η ομάδα παραπαίει, να θέλει εξι αγωνιστικές να λήξει, να είναι πίσω στη βαθμολογία, να πάει στη φωλιά του αντίπαλου, να σταθεί στη ζούγκλα του εκτός έδρας χωρίς το λαό του και να τους πάρει τσαμπουκαλίδικα το διπλό.

Το είχε και βρισκόταν ελάχιστα λεπτά πριν την εκπλήρωση, αλλά το επεισόδιο μεταξύ Κυριάκου και «Ζιό» δεν το είδε, ή έκανε ότι δεν το είδε ο διαιτητής. Το παιχνίδι γύρισε και η μεγάλη στιγμή δεν ήρθε ποτέ. Ο ίδιος καταθέτει ότι δεν ήθελε τίποτα άλλο. Ούτε Εθνική, ούτε άλλες διακρίσεις. Τίτλο με τον Ολυμπιακό ήθελε μέσα από το διπλό στη σφηκοφωλιά της Λεωφόρου όπου θα στεκόταν όρθιος, παλικάρι νικητής και πρωταθλητής.

Read more...
 
Φράγμα – (Δευτέρα 22 Ιουνίου 2020) PDF Print E-mail

Ψυχές καθαρές και καλοσυνάτες είναι, αλλά, τρόπον τινά, εγκλωβισμένες σε ένα modus νivendi που δεν τους ταιριάζει, πλην όμως τα κοινόχρηστα και άλλα τινά δεν πληρώνονται με αθωότητα και καλοσύνη, έτσι τα ολίγιστα του βίου τους τα εξασφαλίζουν, μέσα από συνθήκες που δεν τους εκφράζουν. Διακριτικά το έθεσα.

Τέτοια εποχή το 1970. Ιούνιος πριν μισό αιώνα. Πάρνηθα. Με μια άριστη τοποθέτηση στην έξοδο της τελευταίας δεξιάς φουρκέτας, ο Σπύρος Τσινιβίδης πιέζει τη δυο δύο που προετοίμασε ο Χρήστος Τσαβός. Μολοντούτο θα χάσει την πρώτη θέση από έναν αποφασισμένο Τζώνυ. Το κληροδότημα εκείνων των εποχών δεν έφτασε στις μέρες μας. Μοιραία, ως εκ τούτου,  και η συνολική έκπτωση του ελληνικού μότορσπορ.

Τέλος πάντων τους εκτιμώ και τους πονώ, είμεθα και, υπό ευρύτερη έννοια, πρώην συνάδελφοι και νυν φίλοι.  Έμφαση και στο πρώην και στο νυν. Για το αεί, δεν κατέχω.  Μου έστειλαν λοιπόν προ ημερών, με διαφορά ολίγων λεπτών, στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο δυο διαφορετικούς συνδέσμους, οι οποίοι αφορούσαν την ίδια είδηση.

Τα ολιγόλογα σχόλια τους ακροβατούσαν ανάμεσα σε μια αδιόρατη ειρωνεία και σε μια έκδηλη απογοήτευση. Η είδηση, είχε να κάνει με μια λαμπρή τελετή που συγκροτήθηκε στο  σύγχρονο αισθητικό, επικοινωνιακό πλαίσιο, στο οποίο ανακοινώθηκε, από τον αρμόδιο υπουργό, η σύσταση Οργανωτικής Επιτροπής για τη «Διεκδίκηση και Διεξαγωγή Μεγάλων Διοργανώσεων Μηχανοκίνητου Αθλητισμού».

Read more...
 
…ανοίξαμε και σας περιμένουμε – (Πέμπτη 18 Ιουνίου 2020) PDF Print E-mail

Ο Μάνος Χατζιδάκις εγκατέλειψε τα εγκόσμια στις 15 Ιουνίου του 1996. Δεν ήταν ούτε 69 χρονών. Στις αποσκευές του κουβαλούσε επαρχία και πρωτεύουσα, Κατοχή και Δεκέμβρη, Εμφύλιο και  μίσος. Απέκτησε μια σπάνια καλλιέργεια χωρίς να σπουδάσει κάτι και πέρα από την πολιτιστική κληρονομιά που μας άφησε, στάθηκε όρθιος με μια μοναδική γενναιότητα απέναντι στην χυδαιότητα όλων των καιρών, ειδικά της Αυριανής. Ευτυχώς για τον ίδιο και δυστυχώς για μας, δεν έζησε τον πυρετό του Χρηματιστηρίου το ‘99, το ενιαίο νόμισμα το ‘02, τους Ολυμπιακούς αγώνες του ‘04 και τα αλλεπάλληλα Μνημόνια από το 2010 και εντεύθεν.


Αιρετικός, ασυμβίβαστος ανήκε στην σπάνια χορεία των ιδιαίτερα ευαίσθητων, ευφυών, δημιουργικών αλλά ταυτόχρονα αλύγιστων προσωπικοτήτων, που είχαν την ικανότητα να ερμηνεύουν το παρελθόν, να συλλαμβάνουν το παρόν και να προφητεύουν το μέλλον. Έτσι λοιπόν το είχε δεί να έρχεται και το είχε πεί, από την πολύ καθαρή σε σύγκριση με το σήμερα, δεκαετία του ’70: «θα καταλήξουμε γκαρσόνια της Ευρώπης». Δυο μέρες πριν το κλείσιμο των 26 χρόνων από το θάνατο του, ο πρωθυπουργεύων  έκαμε τον κόπο και λειτουργώντας και ως υπουργός Τουρισμού και ολίγον ως ταξιδιωτικός πράκτωρ, επισκέφτηκε ένα από τα αποδοτικότερα τουριστικά κεφάλαια του τόπου. Αντιγράφω από το ιστότοπο της εφημερίδας «Καθημερινή»:

Read more...
 
Με το νji και με το λji - (Κυριακή 14 Ιουνίου 2020) PDF Print E-mail

Κατ'  αρχάς και κατ΄αρχήν, μια δήλωση σεβασμού  για την επαρχία και τους επαρχιώτες. Που βρίσκονταν πάντα στο περιθώριο, δοκιμαζόμενοι σε ένα σκληρό περιβάλλον. Που επιπροσθέτως έπρεπε συχνά να αντιμετωπίσουν την περιφρόνηση του κέντρου.

Ακόμα και οι σημαντικοί επαρχιώτες που ξεχώρισαν με τις πράξεις και τα έργα τους είχαν μια δυσκολία να αφομοιωθούν από την δυσκοίλια ελιτίστικη διάθεση των ανώτερων τμημάτων της εθνικής μας αστικής τάξης.

Και πολύ μεταξύ μας, τώρα, ποια αστική τάξη; ένα μεγάλο κομμάτι της είλκε την καταγωγή της, αντλούσε ενέργεια και άλλα από τον προεπαναστατικό κοτζαμπασισμό ή τον Κατοχικό μαυαραγορτισμό, ή ήταν very new money.

Υπήρξαν ασφαλώς και υποδείγματα βαθύπλουτων αστών που άφησαν ισχυρό κοινωνικό καταπίστευμα, όπως και πολλά περισσότερα παραδείγματα άγνωστων πολιτών με ανιδιοτελείς προσφορές και θυσίες, δυσανάλογες και κατά πολύ υπέρτερες του μέτρου τους.

Γράφονται όλα τούτα τώρα καλοκαιριάτικα, καθώς το έθνος ετοιμάζεται δια τον εορτασμόν των 200 ετών από την εθνική παλιγγενεσία. Ως προς τούτο συστήθηκε και επιτροπή ίνα επιμεληθεί των διαδικασιών. Πρόεδρος της εν λόγω επιτροπής, τοποθετήθηκε κυρία προερχομένη εξ επαρχίας, εν προκειμένω από την λεβεντομάνα και αδούλωτη Κρήτη.

Read more...
 
Κρατικά μυστικά – (Τετάρτη 10 Ιουνίου 2020) PDF Print E-mail

Όσο η συλλογή και η αξιολόγηση μηνυμάτων των μυστικών κρατικών υπηρεσιών είναι αντικείμενο εργασίας ανθρώπων, θα υπάρχει η ελπίδα ότι κάποιος από αυτούς συνδυάζοντας πολιτική ευαισθησία  και αντίληψη μα κυρίως θάρρος, θα μας προσφέρει την ευκαιρία να μάθουμε πράγματα, που οι κυβερνήσεις θα ήθελαν να κρατήσουν κρυφά.

Από την πλευρά τους τα κυβερνητικά σχήματα, προφυλάσσονται με πολύ αυστηρά πρωτόκολλα ασφαλείας, καθώς και με αντίστοιχης αυστηρότητας συμβάσεις με τους απασχολούμενους, οι οποίοι στο σύνολό τους προφανώς πέρα από τις ικανότητές τους, επιλέγονται και με γνώμονα τις πεποιθήσεις τους.

Αν δεν υπήρχαν οι Daniel Ellsberg,  Frank Serpico, Mark Felt, Chelsea Manning, Edward Snowden και δεκάδες άλλοι θαρραλέοι πολίτες, ο κόσμος μας θα ήταν πιο σκοτεινός και οι εξουσίες πιο ανεξέλεγκτες.

Έτσι λειτούργησε και η Kathrine Gun τον Γενάρη του 2003, όταν στα 29 της χρόνια, ως εργαζόμενη στις κεντρικές κυβερνητικές  υπηρεσίες επικοινωνιών (Government Communications Headquarters), έγινε αποδέκτης ενός ηλεκτρονικού μηνύματος από την Εθνική Υπηρεσία των Η.Π.Α. (National Security Agency), σύμφωνα με το οποίο δίνονταν εντολές παγίδευσης και εκβιασμού σε έξι εκπροσώπους, αντιστοίχων κρατών στον Ο.Η.Ε. (Αγκόλας, Βουλγαρίας, Καμερούν, Χιλής, Γουινέας, Πακιστάν), προκειμένου να ψηφίσουν υπέρ της πολεμικής εμπλοκής στο Ιράκ.

Read more...
 
Annunziata - (Σαββάτο 6 Ιουνίου 2020) PDF Print E-mail

Ο ιερός ναός τής Ευαγγελίστριας ή Ανουντσιάτας στην Κέρκυρα, κτίστηκε από τον οίκο Capece, στα τέλη τού 14oυ αιώνα. Ο καθολικός αυτός ναός ήταν αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό τής Θεοτόκου και στην Αγία Λουκία (santa Lucia), ως εκ τούτου είναι γνωστός στους Κερκυραίους και ως Λοντσιάδα.

Δυο αιώνες αργότερα, το 1571, θάφτηκαν εκεί, μέσα στο ναό, τα λείψανα των Χριστιανών μαχητών, της ναυμαχίας της Ναυπάκτου, που λογίζεται ως το πρώτο σημαντικό πλήγμα κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Απέναντι, σε χώρους ιδιοκτησίας του ναού, φιλοξενήθηκαν σε μονάδες αποκατάστασης οι τραυματίες της ναυμαχίας.

Ο πιο φημισμένος από αυτούς, ήταν ο μέλλων συγγραφέας του Δον Κιχώτη, Miguel de Cervantes, υπαξιωματικός της γαλέρας Marquesa, που στα 24του χρόνια, έμελλε, να αχρηστευτεί το αριστερό του χέρι, παρά την εξάμηνη θεραπεία στην οποία υποβλήθηκε.

Η παγκόσμια λογοτεχνία φάνηκε τυχερή, καθώς το τούρκικο βόλι δεν πέτυχε το δεξί του χέρι και πολύ περισσότερο το αριστερό μέρος του στήθους του. Κανείς δεν ξέρει πόσοι υποψήφιοι Θερβάντες, χάθηκαν στις τόσες θανατηφόρες μάχες που σημάδεψαν την ανθρωπότητα. Όπως επίσης, πόσοι Θερβάντες γεννήθηκαν από τον αχό της μάχης.

Read more...
 
Άγγελος Θ. Αγγελόπουλος: Από την Κατοχή στον Εμφύλιο - (Τρίτη 2 Ιουνίου 2020) PDF Print E-mail

Με υπότιτλο: Η μεγάλη ευθύνη  των Συμμάχων, ο ακαδημαϊκός Αγγ. Αγγελόπουλος δίνει μια μακροσκελή συνέντευξη στον Σοφοκλή Γ. Δημητρακόπουλο με αντικείμενο εκείνο το ζοφερό χρονικό διάστημα και ξετυλίγει σκέψεις και συμπεράσματά του.

Γεννημένος το 1904 ο Α.Α. σπούδασε στο οικονομικό Πανεπιστήμιο των Αθηνών όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ για να ακολουθήσουν μεταπτυχιακά στην Λειψία και το Παρίσι. Στα 35 του χρόνια ήταν τακτικός καθηγητής στην Νομική σχολή της Αθήνας. Το ’46 έχασε τη θέση του για πολιτικούς λόγους και από το ’49 έως το ’59 δίδαξε σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού.

Το ’59 επιστρέφει στην Ελλάδα, το ’61 εκλέγεται τακτικός καθηγητής Οικονομικής Πολιτικής στο Πάντειο. Αφού είχε εκλεγεί πρύτανης, παραιτείται το ’67 διαμαρτυρόμενος για την επιβολή του πραξικοπήματος. Με την μεταπολίτευση αναγορεύτηκε σε ομότιμο καθηγητή και το ’76 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Συνεπώς, πέρα από τις πολιτικές του τοποθετήσεις και δράσεις, ως π.χ. εκπρόσωπος της Π.Ε.Ε.Α. στο συνέδριο του Λιβάνου και την υπουργοποίησή του στην πρώτη μεταπολεμική κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, είχε μια κορυφαία παιδεία για οικονομικά θέματα, η οποία του έδωσε τα εφόδια για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της προεδρίας της Εθνικής Τράπεζας Βιομηχανικής Ανάπτυξης και του αναπληρωτή διοικητή της Διεθνούς Τράπεζας.

Δεν μπορεί λοιπόν, παρά οι απόψεις του για τον οικονομικό αντίκτυπο της Κατοχής να γίνουν απολύτως σεβαστές.   Αφού λοιπόν εξηγεί την δια του πληθωρισμού μέθοδο, της ληστείας του τόπου, καταλήγει:

Read more...
 
More Articles...