Για κάποιους που...

Είτε για όσους πρόσφατα μας εγκατέλειψαν, είτε για όσους η απουσία τους είναι ακόμα ηχηρή.
Λίγα λόγια για αυτούς που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια.
Κάποιοι πλήρεις ημερών, άλλοι αναπάντεχα και αδόκητα, μερικοί με τρόπο βίαιο.



Νίκος Γραμματικόπουλος: in memoriam – (Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2019) PDF Print E-mail

O Νίκος Γραμματικόπουλος, συγκέντρωσε πάνω του ένα σπάνιο και ασύνηθες κράμα ιδιοτήτων. Είχε  ένα δουλεμένο σε υψηλό επίπεδο, για την εποχή του, μυϊκό όγκο, ο οποίος συνέθετε ένα ισχυρό, ανδροπρεπές κορμί.

Μέσα σε αυτό το παράστημα όμως, καιροφυλαχτούσε μια ευαίσθητη καλλιτεχνική ψυχή,  που μετουσίωνε την ευαισθησία σε δημιουργία καθώς και μια διαμόρφωση φωνής, ισότιμη λυρικού ποιητή.

Οι δυο αυτοί ετερόκλητοι παράγοντες,  έσιαξαν το ξεχωριστό σύνολο του Νίκου. Έτσι το πρωί, θα καθόταν σε γωνία απρόσμενη για να κινηματογραφήσει με τα δικά του ποιοτικά στάνταρτς έναν αγώνα μηχανοκίνητων και το βράδυ θα απήγγειλε κάποιους στίχους του Ρεμπώ, υπό το φως του κηρίων.

Γεννημένος στην πρωτεύουσα της Σοβιετίας, 18 χρόνια μετά τον Οκτώβρη τους, είχε αποκτήσει σημαντικά εφόδια κλασσικής παιδείας, που φρόντισε στην πορεία ολοένα να τα πλουτίζει. Ήταν μεγάλη η τύχη του Ελληνικού μότορσπορ, που βρέθηκε στο διάβα του, ο Νίκος. Πιθανότατα δε, ήταν και αντίστοιχα μεγάλη πολυτέλεια.

Κυριακή, 21η Απριλίου του ’74. Κρεμαστός Λαγός. Βηματίζει στην διαδρομή της ανάβασης της Βούλας, κρατώντας στο δεξί χέρι  μια 16άρα Bolex και στο αριστερό μια 135 με τηλεφακό.

Ήταν ο μοναδικός συνειδητός, αγωνιστικός κινηματογραφιστής εκείνης της εποχής.

Παρών στο σκηνικό του ελληνικού μότορσπορ από το ’69 έχει φωτίσει και μοντάρει χιλιόμετρα φιλμ, ατυχώς όμως, μερικά από τα καλύτερα έχουν απολεσθεί.

Read more...
 
Ο Γιώργος ο Q - (Σαββάτο 12 Οκτωβρίου 2019) PDF Print E-mail

Ο Γιώργος ο Q. ήταν ο πρώτος από την τριμελή, ανδρική, θερινή παρέα η οποία φιλοσοφούσε, υποτίθεται άνευ μαλακίας, ιπποποταμίζοντας στα αβαθή της ίδιας παραλίας, τα τελευταία σαράντα χρόνια, ήταν λοιπόν ο πρώτος, που απώλεσε το σύνολο των γονέων του. Ντάμπλ που λένε. Ο κ. Κώστας προ οκτώ ετών, η κ. Έλλη, πριν έξι μέρες. Οι υπόλοιποι έχουμε από έναν. Ο Σπ. τον ντάντυ του που έχει συντρίψει κάθε ιατρική πρόβλεψη, ανατρέποντας όλα τα προγνωστικά, πηγαίνοντας κόντρα σχεδόν σε κάθε οδηγία, μα  και η ταπεινότητά μου, την χαλκέντερη Μάνα μου.

Η Έλλη, η μήτηρ του Γ.Q., εγκατέλειψε τα εγκόσμια την Κυριακή (6/10ου) και φτερούγισε προς τα πάνω, γλυτώνοντας τα χειρότερα, τα νοσοκομεία, τις ακτινοβολίες και τα ρέστα. Έζησε ήρεμα το μεγαλύτερο, καλύτερο τμήμα της ζωής και λυτρώθηκε από το χειρότερο κομμάτι, τα προβληματικά γεράματα. Είδε πολλά στη ζωή της. Παιδιά, εγγόνια, χαρές, απώλειες. Είδε και τον βαρκάρη που ήσυχα την πέρασε απέναντι. Εκεί που δεν θα ξαναδεί τίποτα και εκεί που δεν θα την ξαναδεί κανείς.

Read more...
 
...για τον Tάκη - (Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2019) PDF Print E-mail

Δεν είχα την τύχη, προσωπικά να τον γνωρίσω. Τον ήξερα όπως οι περισσότεροι εξ ημών. Πρώτη ιδέα το '83 με την «Γλυκιά συμμορία», την επόμενη χρονιά στη «Λούφα και παραλλαγή».  Τελευταίο ίχνος, το ρεσιτάλ του, τον Γενάρη του '17 στον πολύ δυνατό «Άγριο σπόρο» του Γιάννη Τσίρου, πάνω στην μικρή αλλά τόσο ζωντανή σκηνή, του επί Κολωνώ.


Καθώς λοιπόν δεν τον εγνώριζα, λίγα μπορώ να πω. Όπως, ότι με συγκινούσε η δουλειά του, όπως να εκφράσω μια βεβαιότητά για το γνήσιο της παρουσίας του, αλλά και για το ότι δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Ίσως τον εαυτό του, μοναχά. Κι αν αυτό θεωρείται λίγο ή μικρό, τρέχω να πω ότι, στην εποχή μας, κάτι τέτοιο, είναι πελώρια ανθρώπινο μέγεθος. Ταυτόχρονα να υπογραμμίσω τη στεναχώρια, την πίκρα για το θάνατό του, αλλά και τον θυμό για τον καρκίνο που τόσο ξεφτιλίζει τους ανθρώπους, ακόμα και τους πιο μποέμ τύπους.

Read more...
 
Για τον Λαυρέντη - (Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου 2019) PDF Print E-mail

Έχουν περάσει κάτι λιγότερο από εννέα χρόνια, από εκείνη την κουβέντα. Είπαμε πολλά, περάσαμε ευχάριστα, αν και, μοιραία, ξύσαμε διάφορα δυσάρεστα. Κάπως περίεργο, που ένα κομμάτι της κουβέντας βυθίστηκε στο κεφάλαιο θάνατος.


Ο Λαυρέντης, έμεινε ορφανός από πατέρα στα 15 του. Ευτυχώς η θυγατέρα του είναι ήδη 25 οπότε, λογικά, το τραύμα θα είναι μικρότερο. Αναχώρησε από τα εγκόσμια, αναπάντεχα χθες Δευτέρα τα ξημερώματα.

Ακολουθεί, η επανάληψη εκείνης της κουβέντας, έτσι σαν θύμηση, για έναν καλλιτέχνη που άφησε ένα ευαίσθητο, ευφυές, πλούσιο έργο

Read more...
 
Για τον Γιώργο – (Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου 2019) PDF Print E-mail

Την τελευταία Τετάρτη του Αυγούστου έχασε τον πόλεμο. Παραδόξως, χωρίς να χάσει καμιά μάχη. Καλός άνθρωπος, κακό τέλος. Πως γίνεται κάτι τέτοιο; Ακούγεται σαν o ορισμός της αδικίας. Διότι ο Γιώργος ήταν και Παππάς και Ζευγάς. Καθαρός και ήσυχος.

Συμπαθής, διότι είχε την ικανότητα να παραμένει ακέραιος, σε ένα πλαίσιο ασθενές και συχνά διαστροφικό. Άξιος θαυμασμού διότι επέδειξε, τουλάχιστον δημόσια, ένα ατρόμητο σθένος σε όλη τη διάρκεια της ασθένειάς του.


Είχαμε γνωριστεί τον προηγούμενο αιώνα, και θα μπορούσα να πω ότι αρκετές στιγμές βρεθήκαμε κοντά ανταλλάσσοντας, πέρα από τα επαγγελματικές, προσωπικές και κοινωνικές απόψεις, σε ένα κύκλο συζητήσεων ειλικρινή και φιλικό.

Κατείχε σε βάθος τα του επαγγέλματός του, κρατούσε με προσωπικό κόστος τις δέουσες ισορροπίες, αλλά ταυτόχρονα διατηρούσε τη φλόγα της εξερεύνησης και της χαράς σε ένα χώρο, κεκορεσμένο, σε ένα σκηνικό που όσο κυλούσε ο χρόνος, γινόταν ολοένα και πιο άγονο.

Read more...
 
Για την Κάτια - (Δευτέρα 8 Ιουλίου 2019) PDF Print E-mail

Λίγες μέρες νωρίτερα είχα βρεί τούτη την εικόνα. Σε μια γενναία τακτοποίηση. Την είχα ακουμπήσει σε εκείνες που ήθελαν μια μικρή έρευνα για το τι και το που. Καταλάβαινα ότι ήταν κάποιο γκαλά της Λέσχης στο σβήσιμο τη δεκαετίας του ’60. Ίσως και λίγο αργότερα.

Κι όταν το μεσημέρι σήμερα δέχτηκα μια κλήση από τον Γιάννη, το μυαλό μου πήγε αμέσως στο δυσάρεστο. Ήξερα το πρόβλημα και η σπασμένη του φωνή, έφερνε την αναπόφευκτη εξέλιξη. Μετά από σχεδόν 60 χρόνια κοινού βίου, ο Γιάννης θρηνούσε την Κάτια.

Στην εικόνα όπου ο φωτογράφος έχει εστιάσει στην πίσω σειρά του τραπεζιού, διακρίνεται όρθιος ο Ζαχαρίας, Χάρης για τους φίλους του, με το παπιγιόν κομψότατος όπως πάντα, καθιστή η Κάτια  και δίπλα της, όρθιος ο Γιάννης στην εποχή της λαμπρής και γόνιμης νεότητάς τους.

Σπάνιο πρόσωπο η εκλιπούσα. Είχε μια πρωτόγνωρη ευθύτητα, σμιλεμένη, υποθέτω, στα σκληρά βοιωτικά χώματα, στην αυστηρότητα της εποχής που μεγάλωσε, αλλά και στην καλλιέργεια που φρόντισε να αποκτήσει.

Read more...
 
Προσωρινώς – (Τρίτη 18 Ιουνίου 2019) PDF Print E-mail

Ήρθε μικρή, φουριόζα και απρόσκλητη με όλη την αφέλεια της νηπιακής της ηλικίας. Σχεδόν επέβαλε την παρουσία της, χοροπηδώντας, δαγκώνοντας, γαβγίζοντας, έξω από κάθε κανόνα. Ως εκ τούτου, αποφασίστηκε η φιλοξενία της. Προσωρινώς.

Καθώς όμως είχαν παρέλθει μήνες είκοσι από την απώλεια του προηγούμενου, πήρε τη σειρά της, ως το επόμενο οικόσιτο της φαμίλιας. Γένους θηλυκού, ...γνήσιο ημίαιμο, τρίχωμα μακρύ, σε απόχρωση κουρκουμπινί, συντμήθηκε η λέξη, και Μπίνι εβαπτίσθη. Οφαλμοί μελιοί, μα ακόμα πιο γλυκείς, έκφραση βαθιά.

Read more...
 
Nikolaus Andreas LAUDA - (Τετάρτη 22 Μαίου 2019) PDF Print E-mail

Γεννημένος τον χειμώνα του ’49, στη Βιέννη, εγκατέλειψε τα εγκόσμια την άνοιξη του ’19 μετά από μια περιπετειώδη και σπανιότατη, σε εμπειρίες, ζωή. Παιδί εύπορης οικογένειας αποθαρρύνθηκε έντονα από τους γονείς, για την επιθυμία εμπλοκής του, στους αγώνες αυτοκινήτου.

Ο Lauda δεν ανήκε στην κατηγορία των παιδιών που μεγάλωσαν με τις αφίσες πιλότων – ηρώων στο δωμάτιο του, όπως π.χ. ο Lewis με την εικόνες του Ayrton. O Niki ανέπτυξε ένα διαφορετικό τρόπο προσέγγισης από τους συνήθεις. Δεν είχε τίποτα από το ηφαιστειώδες λατινοαμερικάνικο του Ayrton, ή το προκλητικά ανέμελο του Hunt, ή το επικά ηρωικό του Gilles ή ακόμα το δημοσιοσχεσίτικο του sir Jackie. Ήταν ένας αφοσιωμένος τεχνοκράτης, ένας χαρισματικός χειριστής, με τεράστια αποθέματα θάρρους, μια εσωστρεφής και πειθαρχημένη προσωπικότητα, που αγωνιστικά, έζησε σε μια πιο απρόβλεπτη, πιο ενδιαφέρουσα εποχή.

Από τις αναβάσεις με Mini Cooper, πέρασε στα μονοθέσια, στην F Vee και ακολούθως στην F3. Με τις οικογενειακές γνωριμίες κατάφερε να πάρει δάνειο και να βρει θέση στην ομάδα F2 της March το ’71, team mate του Ronnie Peterson, που ήδη πληρωνόταν για να οδηγεί. Την επόμενη χρονιά έκανε την εμφάνιση του στην F1 πάλι με March δίπλα στο Σουηδό, ενώ το ’73 πείθει τον Louis Stanley της B.R.M. και βρίσκει τιμόνι στην Βρετανική ομάδα. Δείχνει τα ανταγωνιστικά του γονίδια αλλά η ομάδα, βρίσκεται σε πτώση, δεν μπορεί να τον βοηθήσει.

Read more...
 
για τον Γιάννη - (Κυριακή 12 Mαίου 2019) PDF Print E-mail

Τον είχα ανακαλύψει λίγο πριν πάω φαντάρος. Δημοσίευε στο «Ποντίκι» και στη συνείδησή μου ήταν η επιτομή  του ευφυούς, οξυδερκούς, πολιτικού σχολιαστή. Δεν έγραφε. Έκανε κάτι πιο σύνθετο. Σκιτσάριζε. Στην πορεία του χρόνου, καθώς ωρίμαζε άρχιζε να ξετυλίγει και άλλες δεξιότητες.

Πλούταινε τις γνώσεις του, ενώ ταυτόχρονα είχε στενή επαφή με την επικαιρότητα. Ακολούθως αποκτούσε μια ολοένα και μεγαλύτερη διάθεση ανελέητης, μα δίκαιης κριτικής. Το άθροισμα όλων αυτών γέννησαν μέσα στο χρόνο, ένα πελώριο έργο τόσο πλατύ όσο και βαθύ αλλά και ακριβές, που ουσιαστικά αποτελούσε την εικονογράφηση της Ελλάδας από την Μεταπολίτευση και εντεύθεν.

Καθώς παρακολουθούσα τη δουλειά του, ένιωθα δυο πράγματα. Πρώτον έναν θαυμασμό, για την ικανότητα του να καταγράφει την επικαιρότητα με τόσο θάρρος και τέτοια επάρκεια και οξύνοια και  δεύτερον ότι το σχόλιο του ήταν πολύ συχνά πιο πετυχημένο, πιο στοχαστικό και πιο στοχευμένο  από πολλά δυνατά και αξιοπρεπή κείμενα. Επιπροσθέτως, δούλευε και εξέλισσε το τεχνικό του κομμάτι και οι γραμμές του γίνονταν ολοένα και πιο γοητευτικές.

Read more...
 
Μια υπόκλιση – (Δευτέρα 4 Μαρτίου 2019) PDF Print E-mail

Διατηρώ έναν βαθύ σεβασμό, στολισμένο με μεγάλη δόση θαυμασμού για όσους και όσες ασκούν  το λειτούργημα του πολεμικού ανταποκριτή. Και όταν λέμε πολεμικό ανταποκριτή, δεν εννοούμε εκείνους που προσέρχονται στις ενημερώσεις των στρατηγείων ακούγοντας ανακοινώσεις, ανάμεσα από μπουφέδες και φιλοφρονήσεις με αξιωματικούς.

Εννοούμε όσους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του πυρός, ή ακόμα χειρότερα εκείνους που βιώνουν την παράνοια του πολέμου με ασαφές το κυρίαρχο θέμα των ελεγχομένων εδαφών. Αν λοιπόν υποτεθεί οτι o Εrnest Hemingway υπήρξε από τους πιονέρους σε κάτι τέτοιο, την παράδοση θα συνεχίσει ο Robert  Capa, αλλά σιγά – σιγά το φωτοστέφανο της δημοσιότητας θα αρχίσει να κατανέμεται, πάνω από τους όλο και πιο πολλούς που έφταναν, στα φονικά που ξεσπούσαν απανταχού στον πλανήτη.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 Next > End >>

Page 1 of 3