Κόσμος & ιδέες

Ο κόσμος που ζούμε ως φύση, ως πλανήτης, αλλά πάνω απ’ όλα ως κοινωνία, είναι το αντικείμενο αυτής της ενότητας.

Οι τάσεις και η ερμηνεία τους, τα γεγονότα και οι πρωταγωνιστές τους αποτελούν τον πυρήνα των ενδιαφερόντων μας.



Αντιαμερικανισμός, αντιγερμανισμός και απορρίμματα (22.12.2012) PDF Print E-mail

O αντιγερμανισμός, στις μέρες μας, είναι μια τάση δικαιολογημένη. Εβδομήντα χρόνια νωρίτερα, στα ζοφερά χρόνια της κατοχής, ήταν και μια θέση επιβεβλημένη. Στην περίοδο του εμφυλίου, την εποχή του περίφημου “Στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας” Έλληνα υπουργού προς τον Αμερικανό στρατηγό Βαν Φλητ (James Alward Van Fleet), ήταν επίσης δικαιολογημένη ως πολιτική τάση o αντιαμερικανισμός, τον οποίον, η στρατιωτική δικτατορία του '67, μετακύλισε σε σημαντικό τμήμα των επομένων γενεών.

Οι σημερινοί πενηντάρηδες τον βίωσαν μαζικά και θερμά στις πρώτες μεταδικτατορικές συγκεντρώσεις και πορείες προς την Αμερικάνικη πρεσβεία. Έπειτα ήρθε “Το ανήκωμεν εις τη Δύσιν” του Εθνάρχη, ακολούθησε το «Ευχαριστούμε τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής» του εκσυγχρονιστή και φτάσαμε στις μέρες με τα σηκωμένα μεσαία δάκτυλα του γερμανικού focus και τις ασφυκτικές πιέσεις.

Συνεπώς είναι απολύτως κατανοητή και τις περισσότερες φορές εξ' ίσου δικαιολογημένη τούτη η πολιτική, εθνική στάση. Δεν βαρύνεταιι όμως σε τίποτα ο “Γερμανός κατακτητής”, ο “Αμερικάνος ιμπεριαλιστής”, “ο Ευρωπαίος λομπίστας” η ακόμα και ο “Έλληνας διεφθαρμένος πολιτικός” για την έλλειψη κοινωνικής καλλιέργειας.

Μέρα βροχερή και κρύα έξω από την είσοδο την πρώην Βασιλικών κτημάτων στη Δεκέλεια. Παλιό εγκαταλελειμμένο φυλάκιο βαμμένο στα γαλανόλευκα, κλειδωμένη πόρτα και μεγάλος κάδος απορριμάτων. Υπερφορτωμένος, ξεχειλισμένος από κάθε είδους σκουπίδι και η γη, γύρω του στολισμένη με άλλα απορρίμματα. Ακριβώς απέναντι, σε δύο μέτρα απόσταση, μια ταμπέλα που έγραφε: «Τατόι, προικισμένο από τη φύση, διαμορφωμένο από τον άνθρωπο».

Read more...
 
Ενα ταξίδι που δεν έγινε (12.12.2012). PDF Print E-mail

«Τσεκαρισμένος» έτοιμος, μόνο με χειραποσκευή έφθασα στας 05.30, ένα τέταρτο νωρίτερα από την ώρα επιβίβασης, στο «El. Venizelos». Αξημέρωτα με βοριαδάκι και μονοψήφια θερμοκρασία, ο Δεκέμβρης, έφερνε την πρώτη χειμωνιάτικη μέρα.Στο ψηφιακό ταμπλώ, δίπλα στην 06.30 LX 1843 Zurich 038 041 Gate B 03, η σημείωση Late, φέρνει την πρώτη σκέψη: «Εντάξει, φτάνει να μη είναι τόση (η καθυστέρηση) ώστε να χάσουμε την επόμενη πτήση. Αφαιρείς ότι μεταλλικό, βγάζεις ρολόγια, ζώνες , περνάς τον έλεγχο ακολούθως ξαναρετουσάρεσαι και μέχρι να φτάσεις στην (άδεια Β03) πύλη, ρίχνεις μια ματιά στις ψηφιακές ενδείξεις: LX 1843, με την λέξη «Ακυρώθηκε» να αναβοσβήνει σαν πρόωρο Χριστουγιεννιάτικο δένδρο.

Read more...
 
Μικρό γαλάζιο κρίνο (06.12.2012) PDF Print E-mail

Νυχτιάτικα, μας ταλαιπωρούσε ο τελειομανής Γ. Κούτος, στην Αθήνα, για τις φωτογραφικές ανάγκες κάλυψης της νέας μούσας της Ρεζί. Ζάππειο, Σύνταγμα, Όθωνος, Πανεπιστημίου, Ομόνοια, Σταδίου, και ξανά τα ίδια. Οργώναμε το κέντρο της πόλης και προσπαθούσα τα εντοπίσω τα κοινά στοιχεία με το κέντρο της νιότης μου.

Στο Ζάππειο, αλλοδαποί, καλοντυμένοι ταξιδιώτες φωτογράφιζαν το φωταγωγημένο νεοκλασικό κτίριο, την ώρα που ο διασκελισμός των αρκετών, ημεδαπών αθλουμένων καλυπτόταν από τον ήχο των ρεόντων υδάτων του σιντριβανιού. Καθόμουν σε ένα παγκάκι με την επιγραφή “Δωρεά Νίκης Γουλανδρή”, ατενίζοντας το επιβλητικό κτιριακό συγκρότημα και στην πλάτη μου σκιές χάνονταν στους κήπους. Να κάτι που δεν είχε αλλάξει. Η περιπέτεια που βάζουν οι ορμόνες, το κορμί.

Read more...
 
Μέρες που είναι - Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2013 (ανανεωμένη επανάρτηση από 17-11ου/2010) PDF Print E-mail

Ξεκινώ από το σήμερα. Κυριακή 17 Νοεμβρίου λίγο πριν τις 12 το μεσημέρι. Κάποιες επαγγελματικές υποχρεώσεις με φέρνουν στην Ιουλιανού. Ωραίος καιρός, η πόλη ακόμα άδεια. Ατενίζω στο βάθος την Πατησίων και διασχίζω τις λίγες εκατοντάδες μέτρα μέχρι το Μετσόβιο. Δεν καταλαβαίνω το νόημα των στίχων που ακούγονται  να τραγουδά (play back) η Μαρία Φαραντούρη στην μητρική γλώσσα του Pablo Neruda, αλλά το μουσικό τέμπο μου φαίνεται οικείο και συγκινητικά ατίθασο. Μια στιγμιαία παύση στο τραγούδι για να ακουστεί: "Αυτή τη στιγμή καταθέτει στεφάνι η original 21".


Αρκετός κόσμος μέσα στον περίβολο με το φοίνικα να δεσπόζει ημιθανής όπως τόσοι γύρω μας. Τριαντα εννέα χρόνια νωρίτερα θυμάμαι πολύ καλά να βρίσκομαι στο ίδιο σημείο. Πάλι Κυριακή και πολύ σημαντική. Κυριακή εκλογών, των πρώτων μετά από μια δεκαετία. Χαραγμένo επίσης ανεξίτηλα μέσα μου και ό,τι είχε συμβεί, ό,τι είχα νοιώσει ακριβώς στο ίδιο σημείο, πριν σαράντα χρόνια και μια ημέρα. Επιστρέφω στο σήμερα. Απομακρυνόμενος από εκεί, ανεβαίνοντας την Αλεξάνδρας ολοένα και πύκνωναν οι ένστολοι του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Ομάδα Ζ, Δίας και λοιποί, ενίοτε εποχούμενοι σε μοτοσικλέτες και "παπάκια", αρματωμένοι, θωρακισμένοι, έτοιμοι για μια δύσκολη μέρα, ίσως και για μια δυσκολότερη νύχτα.

"Πολυτεχνείο". Οι εξελίξεις, όχι μόνον δεν δικαίωσαν το μήνυμα του, αλλά της ύφεσης μεσούσης, αναδεικνύουν ένα σενάριο εφιαλτικό.  Σαράντα χρόνια μετά από εκείνη, την σημαντικότερη, μαζικότερη, εντονότερη και αιματηρότερη πράξη αντίστασης, ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς, που επιπροσθέτως έχει αρκετά αλλά μάλλον προχείρως ή ακόμα επί τούτου ευτελώς αμφισβητηθεί, το περίφημο εκείνο μήνυμα ολοένα και χάνεται

Το Νοέμβριο του '73, στις κτιριακές εγκαταστάσεις του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου, στο κέντρο των Αθηνών, ξαναζωντάνεψε το ατίθασο, το ανυπότακτο, το απρόβλεπτο, το συχνά παράλογο πνεύμα, που στην πορεία του χρόνου χαρακτήρισε πολλούς από τους κατοίκους αυτής της γης. Ήταν ο ίδιος χαρακτήρας που στοιχειοθέτησε το Μεσολόγγι, που έδειξε σε χιλιάδες το δρόμο του βουνού τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής.

Εκείνη η πολυεπίπεδη “γενιά του Πολυτεχνείου”, προσέφερε την τελευταία (μέχρι στιγμής) πηγαία, ανεξέλεγκτη, καθαρή πράξη αντίστασης. Για αυτό και έχει ιστορική σημασία. Επειδή στέκει ανυστερόβουλα ακλόνητη για όσους την έζησαν, την πίστεψαν, την πόνεσαν.

Read more...
 
H Φλωρεντία & οι άγγελοι της λάσπης (13.11.2012) PDF Print E-mail

Έτσι κάπως αυθαίρετα, θα γράψω ό,τι αν την πρώτη της ανάσα η ανθρωπότητα την πήρε στην Αττική γη, η δεύτερη ήρθε μετά από 19 αιώνες. Στην Φλωρεντία.

Δεν παραβλέπω την Φαραωική Αίγυπτο, δεν λησμονώ τους απονατολίτικους πολιτισμούς, ούτε τους Μεσοποτάμιους, δεν ξέχασα τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και ασφαλώς δεν περιφρονώ το Βυζάντιο. Σαν παιδί της Μεσογείου όμως, που γεννήθηκε λίγο μετά τα μέσα του 20ού αιώνα, σαν άνθρωπος που μεγάλωσε βλέποντας καθημερινά τη Ακρόπολη των Αθηνών, όταν για πρώτη φορά περπάτησα στο δρομάκι ανάμεσα από τις δυο πτέρυγες της Galleria degli Uffizi ένοιωσα ακριβώς όπως την πρώτη φορά που συνειδητά βρέθηκα στον Παρθενώνα.


Την πυκνότητα του πολιτισμού. Στην Φλωρεντία είναι κάπως πιο επιβλητικό καθώς έχεις όλες αυτές τις μορφές δεξιά και αριστερά. Giotto, Machiavelli, Michelangelo, da Vinci, Botticelli, Caravaggio, Brunelleschi σε σημαδεύουν με τα βλέμματά τους αναδεικνύοντας μερικές από τις πιο εκλεκτές πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας πάνω στον πλανήτη.

Read more...
 
Αντί ευχών (11.11.2012) PDF Print E-mail

Μια φορά και ένα καιρό, έναν όχι και τόσο κοντινό Νοέμβριο, μια μέρα σαν τη χθεσινή, νωρίς το πρωί, γεννήθηκε ένας άσχημος κεφάλας (σχεδόν όλα τα νεογέννητα είναι άσχημα και «κεφάλες»). Η μάνα του πόνεσε και χάρηκε όπως όλες οι μανάδες, ο πατέρας του παρών τη στιγμή της γέννεσης (όπως και τη στιγμή της σύλληψης), την απαθανάτισε μάλιστα φωτογραφικά (τη γέννεση), ενώ σύντομα κατέφθασαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες, οι κοντινοί φίλοι, να ευχηθούν, να εορτάσουν το χαρμόσυνο γεγονός.

Πέρασε μια εβδομάδα, γύρισαν από το μαιευτήριο στο σπίτι, ήταν το τρίτο παιδί της οικογένειας και δεν άργησαν να έρθουν και τα πρώτα προβλήματα. Αλλεργικό το βρέφος (καταραμένη κληρονομικότητα), υποβλήθηκε σε αυστηρή και μακρά δίαιτα, μετά από επίπονες εξετάσεις στο «Παίδων». Έτρωγε επί μήνες κάτι άνοστα σκευάσματα και όχι τις λιχουδιές που γευόταν η υπόλοιπη φαμίλια και μοσχοβολούσε το σπίτι. Μεγάλωνε όμως, όπως μεγάλωνε και η κεφάλα του, ενώ οι αυτούρες του άρχιζαν να θύμιζουν τα πιάτα των «αντένων» του δορυφορικού σταθμού του Ο.Τ.Ε. στις εγκαταστάσεις στο πέταλο του Μαλιακού.

Μήνα με το μήνα με υπομονή και προσπάθεια της μάνας, έστρωνε η αλλεργία, αλλά αποδείχθηκε παιδί νευρικό, με άποψη σκληρή, με χαρακτήρα οξύ. Το διακατείχε και ένα πνεύμα αντιλογίας. Κυλούσε ο χρόνος, ο μικρός αμετακίνητος στη σκληρότητα, στην οξύτητά, στην αντιλογία του και σε ένα είδος απομόνωσης που εκείνος είχε επιλέξει. Και πολλές φορές, όταν του έλεγες κάνε αυτό ή κάνε το άλλο, όσο ευγενικά, απότομα, πατρικά, φιλικά και να το έλεγες, αν δεν ήθελε να το κάνει, σου απαντούσε: «Μετά!»

Πέρναγαν λοιπόν τα χρόνια, η κεφάλα του σαν να «μίκραινε», τα αυτιά του θύμιζαν όλο και λιγότερο τον Ντάμπο και όταν ξεκινούσε στο Γυμνάσιο είχε μια γλύκα μυστήρια, που φρόντιζε σχεδόν πάντα να την κρύβει με τη θεσμική του, πια, α-κοινωνικότητά του. Και όταν σου έδινε τη γνωστή απάντηση: «Μετά» και τολμούσες να ρωτήσεις: «Μετά από τι;» εγινόταν Θηρίο. Άλλες φορές το έδειχνε, άκομψα, άλλες το έκρυβε με τρομερή πίεση, επίσης άκομψα. Πέρναγαν και οι βαρείς χειμώνες της σχολικής ημι-μάθειας, πέρναγαν και τα ανέμελα καλοκαίρια με μπάνια, νεύρα, ανακαλύψεις. Ξεδίπλωνε σιγά – σιγά δεξιότητες πρωτόγνωρες. Εξέτρεφε κουκούλια που γεννούσαν πεταλούδες, κατασκεύαζε σαπούνια, μοντάριζε video, έφτιαχνε το δικό του βούτυρο.

Read more...
 
Περί φτώχειας (09.11.2012) PDF Print E-mail

Mε το φάσμα της οικουμενικής φτώχειας να πλανάται ανεξέλεγκτο πια, πάνω από το κορμί του τόπου και ένα σφοδρό σφυροκόπημα εκβιασμών, απειλών, τρομοκρατίας να πλήττει τους συνειδητούς πολίτες, η ζωή απέχει πολύ από αυτή που είχαμε συνηθίσει.

Οι άγριες εικόνες που έζησε ή αντίκρισε, από τον τύπο και την τηλεόραση, ο κόσμος τόσο έξω όσο και κυρίως μέσα στο κοινοβούλιο προχθές το βράδυ, ζητούν ερμηνεία. Μετά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, η χώρα περνά μια μεγάλη περιπέτεια και έχει να αντιμετωπίσει ένα μέλλον, ενοχλητικά άδηλο.


Αφού εντρυφήσαμε στο ερώτημα “τι έφταιξε;” και στο πλήθος των απαντήσεων που του πρέπουν, θα επιθυμούσα να εκφράσω τη ανησυχία μου για το πλήθος των δημοσιευμάτων και των αναρτήσεων του αφορούν το κοινοβούλιο.

Βρίσκω ιδιαιτέρως ανησυχητικά τα ρεπορτάζ, τα σχόλια, τις ειδήσεις περί της φαυλότητας του κοινοβουλίου. Όχι ότι αμφισβητώ το περιεχόμενο, την ουσία, την ακρίβεια των δημοσιευμάτων. Όχι. Αλλά για μια γενιά, που ο Απρίλιος του '67 την παρέλαβε δεκάχρονη, το “Πολυτεχνείο” την βρήκε 16 ετών και το καλοκαίρι της μεταπολίτευσης 17χρονη, η κοινοβουλευτική λειτουργία, έστω και στο πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας ενός “Εθνάρχου” που επέμενε ότι “ανήκωμεν εις της Δύσιν”, ήταν μια πολύτιμη, σημαντική, αναντικατάστατη, σχεδόν ιερή κατάκτηση.

Ευρισκόμενος για πρώτη φορά στα θεωρία, σε τακτική συνεδρίαση τον Απρίλιο του '75, είχα την αίσθηση μιας υγιούς Πολιτείας, ενός πολιτισμένου κράτους, μιας ελπίδας.

Read more...
 
Μια, ακόμα, μικρή οικουμενική ιστορία (07.11.2012) PDF Print E-mail

Στην ολιγοήμερη παραμονή μου στη Ρουμανία, μπορώ να ισχυριστώ ότι είδα ελάχιστους ζητιάνους και ακόμα λιγότερους άστεγους. Δεν προβάλλομαι ως ειδικευμένος “Ρουμανολόγος” , ούτε ισχυρίζομαι ότι περπάτησα τη χώρα οριζοντίως και καθέτως και μπορώ να εκφράσω μια στηριγμένη σε ακράδαντα επιχειρήματα άποψη. Γράφω μόνον ότι στο βαθμό που περιηγήθηκα δυο πόλεις και 600 χιλιόμετρα υπαίθρου έχω την πρώτη εντύπωση ότι το φαινόμενο των αστέγων και των ανθρώπων που αναγκάζονται να ζήσουν από την επαιτεία, υπάρχει σε μικρότερη κλίμακα απ' ότι στην πατρίδα μου. Έτσι νομίζω, μπορεί όμως και να λανθάνω...

Η πιο συγκινητική στιγμή, από αυτές που αντιμετωπίζεις κατάματα και συνήθως σπαρακτικά την ανθρώπινη ανάγκη ήταν το βράδυ στο Brasov, στον πιο εμπορικό πεζόδρομο της παλιάς πόλης, στην οδό Republici. Εκεί που η πόλη χώνεται βαθιά μέσα στις κλιτείς του βουνού και από πίσω εκτείνεται σχεδόν κάθετη, η καταπράσινη πλαγιά . Τα καταστήματα είχαν κλείσει, ένα ισχυρός άνεμος παρέσερνε υλικά συσκευασίας που δεν είχαν τοποθετηθεί στους κάδους απορριμάτων και ελάχιστοι διαβάτες περπατούσαν.

Μπροστά στο κατάστημα που διέθετε τα προϊόντα της φίρμας Stefanel, κάτι σαν επιστημονική φαντασία πριν από λίγα χρόνια για τη Ρουμανία, μια ηλικιωμένη γυναίκα καθόταν στο πρεβάζι της βιτρίνας και με φόντο τα λαμπερές προθήκες κρατούσε στα χέρια της τα δικά της εκθέματα. Μικρά μπουκετάκια, από χρυσάνθεμα και άνθη του δάσους, δεμένα με δενδρολίβανο, με πολύ χάρη και φροντίδα. Τα κρατούσε με τα λεπτά ακροδάκτυλά της, με μια έκφραση ευγενικής αξιοπρέπειας. Για να βοηθήσει τους όποιους τουρίστες ήθελαν να ρωτήσουν αλλά δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν, ή ακόμα και για να προσελκύσει τους ντόπιους είχε ένα χαρτονάκι με γραμμένο πάνω το ποσό. Lei 1. Στην νόμιμη ελεύθερη αγορά, 1 lei σημαίνει 0,22 του ευρώ (τώρα γιατί 1 lei στο αεροδρόμιο του Βουκουρεστίου στοίχιζε 0,23 και στο El Venizelos 0,25 είναι άλλη κουβέντα). Δίπλα της, μια πλαστική σακούλα, προφανώς είχε το ρόλο της "αποθήκης" της υπόλοιπης πραμάτειας της.


Περίμενε λοιπόν καρτερικά, ακούνητη, ανέκφραστη, αμίλητη. Πλησίασα, μην γνωρίζοντας πια ακριβώς είναι η σωστή συμπεριφορά, αν έδινα δηλαδή κάτι περισσότερο, θεωρώντας ότι τα χρήματα ήταν λίγα, ή ακόμα αν άφηνα χρήματα χωρίς να παραλάβω κάτι. Θεώρησα ότι το πρώτο ήταν επίδειξη νεοπλουτισμού το δε δεύτερο ήταν προσβολή. Έδωσα αυτό που ζητούσε, και παρέλαβα 6 μπουκετάκια όμοια, απαράλλαχτα, μυρωδάτα, φρέσκα για ένα λέι, για 0,22 του ευρώ. Όταν έπιασα τα δάκτυλά της της, καθώς πρόσφερα το χαρτονόμισμα και παρέλαβα τα άνθη, διαπίστωσα ότι ήταν πιο ζεστά από τα δικά μου. Μου χαμογέλασε γεμάτη αξιοπρεπή καλοσύνη έσκυψα το κεφάλι μου προσπαθώντας να ανταποδώσω το χαμόγελο και η συναλλαγή έλαβε τέλος.

Θέλησα να τη φωτογραφήσω μα ένα αίσθημα ντροπής με εμπόδιζε. Απομακρύνθηκα και έκανα ένα μακρινό πλάνο που σίγουρα δεν κατάλαβε, άρα δεν ενοχλήθηκε και ακόμα πιο σίγουρα δεν αποτύπωσε ούτε αυτό που είδα, ούτε αυτό που ένοιωσα.

Read more...
 
Δυσκολεύομαι (05.11.2012) PDF Print E-mail

Δυσκολεύομαι πολύ να κοιτάξω στα γεγονότα με βλέμμα καθαρό και κρίση νηφάλια. Αυτόν τον καταιγισμό ζοφερών μέτρων που ανακοινώνονται σε καθημερινή βάση, όλες τις πολιτικές κινήσεις που είτε εκπορεύονται από ημεδαπά, είτε από αλλοδαπά “κέντρα” έχοντας στόχο να σώσουν την Ελλάδα αλλά και όσες αντιδράσεις γεννιούνται, από τη δράση εκείνων που τα κομίζουν.

Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι είμαστε ένα έθνος τεμπέληδων και το πιο διεφθαρμένο ευρωπαϊκό κράτος και όλα αυτά τα αντελήφθησαν οι δανειστές μας όλως προσφάτως.

Δυσκολεύομαι να φανταστώ πως Έλληνας πρωθυπουργός χτύπησε αισιόδοξος και περιχαρής την πόρτα του Δ.Ν.Τ., πως υπουργός του διακήρυσσε ότι θα “ξαναβγούμε” στις αγορές το 2012, ενώ ταυτόχρονα “έχανε” την περίφημη λίστα.

Δυσκολεύομαι να αντικρίσω στο ελληνικό κοινοβούλιο, εκείνα τα μέλη του που χαιρετούν με το προτεταμένο το βραχίωνα και την παλάμη ενωμένη.

Δυσκολεύομαι ακόμα πιο πολύ να καταλάβω πως υπάρχουν μισό εκατομμύριο κάτοικοι αυτής της χώρας που θεώρησαν ότι ήταν μια συνειδητή, υπεύθυνη πολιτική επιλογή η έλευσή των παραπάνω, στο κοινοβούλιο.

Δυσκολεύομαι επίσης να αφομοιώσω την αγωνία για την τύχη του Δημόσιου τομέα, μετά το μακελειό που συμβαίνει εδώ και τρία χρόνια στον Ιδιωτικό.

Read more...
 
Ασυνήθιστα κατανυκτική εικόνα (03.11.2012) PDF Print E-mail

Στην καρδιά της Ρουμανίας, το τελευταίο φως της πρώτης μέρας του Νοέμβρη, έφευγε κάτω από ένα βαρύ ουρανό. Φιλτραρισμένη από τη συννεφιά, μια βαθιά μπλε απόχρωση σκέπαζε την πόλη του Brasov. Άνεμος έδερνε την περιοχή με συχνές και ισχυρές ριπές, κάνοντας τα αμέτρητα πεσμένα κίτρινα φύλα στους δρόμους να χορεύουν ξέφρενα.

Στην λεωφόρο Ιuliu Maniu, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που βάδιζε αργά, προσεκτικά τράβηξε την προσοχή μου καθώς κατέβηκε ένα σκαλοπάτι και βγήκε στο πεζοδρόμιο. Κοίταξα φευγαλέα, κάπως αδιάκριτα προς το εσωτερικό, πιστεύοντας ότι θα αντίκριζα μια αυλή.

Ένας τοίχος κρατούσε αθέατο το περιορισμένης έκτασης κοιμητήριο. Μόνο από το άνοιγμα της μικρής του πόρτας, που δεν έφερε κανένα διακριτικό, καμία επιγραφή, μπορούσες να αντιληφθείς τι υπήρχε από πίσω. Ήταν ένα από τρία κοιμητήρια που βρίσκονται στην βόρια περίμετρο της παραδοσιακής πόλης.

Δρασκέλισα το κατώφλι και έκπληκτος είδα το χώρο γεμάτο πολίτες. Στο βάθος σε μια ξύλινη κατασκευή, που στα δικά μας πρότυπα δεν θύμιζε ναό, αλλά ήταν, μερικοί συγκεντρωμένοι άκουγαν κάτω από το λίγο φως μερικών λαμπτήρων τα λόγια του ιερέα.


Περισσότεροι άνθρωποι, βρίσκονταν, διάσπαρτοι, ανάμεσα στους τάφους οι οποίοι ήταν στολισμένοι με κλαδιά, στεφάνια από έλατο, άνθη και αναμμένα κεριά. Νέα παιδιά, έχοντας αποθέσει αναμμένα κεριά πάνω από ένα μνήμα, κάπνιζαν αμίλητα, κοιτώντας τις μικρές φλόγες που φρόντιζαν να προστατεύουν από τον αέρα. Ηλικιωμένοι με αργές κινήσεις απέθεταν τα λουλούδια πάνω στα μνήματα ψιθυρίζοντας κάποιες κουβέντες.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 9 of 12