Τι συμβαίνει. Τι μπορεί να γίνει. Το παρελθόν και το παρόν. Απόψεις και προτάσεις.

Το πιο φημισμένο γεγονός του μηχανοκίνητου αθλητισμού των Βαλκανίων, στα μεταπολεμικά χρόνια είναι το Διεθνές Ράλυ Ακρόπολις. Ξεκινώντας, σε εποχές πολύ σκληρές για τον τόπο, μέσα από επιθυμίες και όνειρα ενός  μικρού πυρήνα ανθρώπων με κοινό πάθος την αυτοκινητική περιπέτεια, απόκτησε γρήγορα μια σημαντική φήμη. Τη δεκαετία του '60 έγινε τμήμα του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος  και την επόμενη, μπήκε στο καλεντάρι του Παγκοσμίου. Για μια χώρα που δεν απόκτησε ποτέ αυτοκινητοβιομηχανία και υπήρξε μικρή αγορά, ήταν κατόρθωμα.

Για το παρελθόν:
Καθώς λίγα πράγματα είναι τυχαία, ή έστω η τύχη διαρκεί λίγο, το Δ.Ρ.Α. παρέμεινε ένα από τα πιο σημαντικά ράλι του κόσμου. Χωρίς ίχνος αρρωστημένου τοπικισμού, επιτρέψτε μου να το τοποθετήσω στα πέντε κορυφαία, δίπλα στο Σαφάρι, στις 1.000 λίμνες, στο R.A.C.και στο Μόντε.
Κανένα από όλα αυτά όμως δεν είναι όπως ήταν. Το R.A.C. έπαψε να είναι τυφλό, το Μόντε σταμάτησε να αλωνίζει όλη την Ευρώπη, οι 1.000 λίμνες έγινε ο πιο πλούσιος αγώνας του πρωταθλήματος και το Σαφάρι έχει χαθεί.

Αυτό που ολοκληρωτικά όμως χάθηκε, μέσα στο χρόνο, είναι το πνεύμα των ράλι. Η επιθυμία τηλεοπτικοποίησης, η τάση να γίνει περισσότερο προϊόν και λιγότερο θεσμός, η αχαλίνωτη ανάπτυξη με ένα δυσβάστακτο κόστος  και στην πράξη τα service park, το μικρό μήκος, ο περιορισμός της έκτασης, οι επαναλαμβανόμενες ειδικές αναίρεσαν τον γνήσιο χαρακτήρα του.

^{ΙΣΤ' Δ.Ρ.Α. Με το νο 1 στο λευκό της 911 Τ οι P Toivonen – Μ. Colari ανοίγουν τον αγώνα. Μετά από 50 ώρες συνεχούς προσπάθειας θα επέστρεφαν στην 3η θέση. Με το μπλε σακάκι πίσω από το τραπεζάκι ο Παύλος Ραλίδης, με την ελληνική σημαία, στο άκρο δεξιά ο Σπύρος Κουτρουβής.}

Τούτες οι αλλαγές είχαν ακόμα μεγαλύτερη επίδραση στον Ελληνικό αγώνα που συχνά παρέμενε πεισματικά μακριά από πολλές Ευρωπαϊκές νόρμες. Διότι μπορούσες να κυκλοφορήσεις τρίροδος στο εθνικό δίκτυο και να μην αφήσεις έναν τροχαίο να κρίνει έναν παγκόσμιο τίτλο. Διότι είχες τη δυνατότητα να περάσεις τελειωμένος μέσα από ένα χωριό. Διότι μπορούσες να ανέβεις τον Αη Γιώργη στον Τυμφρηστό θυμωμένα όπως ο σχωρμένος ο Colin δίχως να σε ενοχλήσει κάποιος.

Με όλα τα διαφορετικά που τον χαρακτήριζαν, ήταν ένα Ελληνικό Πανηγύρι. Κι όχι ένα κάποιο festival. Με λίγα λόγια, έστω και κάπως, τοπικιστικά: Υπήρχε το Δ.Ρ.Α. Υπήρχαν και μερικοί άλλοι αγώνες στο παγκόσμιο. Ε! αυτό δεν υπάρχει πια.
Συναισθηματικά αντιμετωπίζοντας το θέμα, είχα από καιρό αποστασιοποιηθεί. Από τα μέσα της δεκαετίας του '90. Ο μύθος πέθαινε. Εννοείται ότι αυτή, δεν ήταν μια οικουμενική άποψη. Ήταν περιθωριακή. Εντός περιθωρίου παρέμεναν όσοι δεν είχαν τέτοιου είδους προσεγγίσεις, όσοι έκαναν δουλειές, όσοι δεν είχαν ισχυρούς δεσμούς με το παρελθόν. Πάρα πολλοί δηλαδή. Δεκτόν και κατανοητόν. Αυτά για τον παρελθόν.

Μέσα Ιουνίου με προγραμματισμένο το Δ.Ρ.Α. για πρώτη φορά στην ιστορία του, Οκτώβριο (9-11/10). Τότε με τις πρώτες ψύχρες, με τα πρωτοβρόχια, στα καλωσορίσματα του Φθινοπώρου, έχει πάρει τη θέση του στο καλεντάρι του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος (ERC), ο αποκαλούμενος και μεγάλος εθνικός μας αγώνας.

Η τύχη του όμως, κάθε άλλο παρά βέβαιη είναι. Το να συζητάμε για το Δ.Ρ.Α. σε ένα τόπο και σε μια χρονική στιγμή που όλα είναι ρευστά και ζοφερά ίσως συνιστά και τρόπον τινά ένα είδος στρουθοκαμιλισμού.
Αλλά από την άλλη, αν ο καθένας μπορεί στη δική του απασχόληση, εξειδίκευση, καθημερινότητα να ανατρέψει τα κακώς κείμενα, να είναι εργατικός, συνεργάσιμος, παραγωγικός και ισόρροπος, ε!, τότε δεν χρειάζεται και κάτι άλλο.

Στο πλαίσιο των διάφορων «απίστευτων» που συμβαίνουν στην Μνημονιακή Ελλάδα, ας συμπεριληφθεί και το 60ο ράλυ Ακρόπολις.
Κατ' αρχήν διότι τελικώς διεξήχθη. Μπορώ να γράψω, ότι μέχρι το μεσάνυχτα της Παρασκευής, μετά την τελετή εκκίνησης, κάθε άλλο παρά βέβαιη ήταν η τέλεσή του.

Στη συνέχεια ότι, τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (Τετάρτη 16η Απριλίου), δεν έχουν τακτοποιηθεί ούτε οι οφειλές του 2013, ούτε εκείνες του 2014.

Τέλος, πως κάτω από αυτές τις συνθήκες, το μέλλον του αγώνα τίθεται υπό σοβαρή αμφισβήτηση.  Ας τα πούμε με νούμερα.

Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι μέσα σε επτά ώρες, που διήρκησε η ημερίδα για τα εξηντάχρονα του ράλυ Ακρόπολις, βρήκαμε λύσεις για τα προβλήματα που το ταλανίζουν. Αλοίμονο να ήταν τόσο εύκολο και να μην είχε γίνει πολύ νωρίτερα. Έπρεπε όμως αυτή η ενδοσκόπηση, να ειχε συμβεί, εδώ και καιρό από άλλους φορείς.

Μολοντούτο μπορούμε να πούμε ότι σε αυτή τη ζοφερή περίοδο τόσο για τον τόπο, όσο και για το μέλλον μιας σπουδαίας διοργάνωσης όπως το ράλυ Ακρόπολις, άνοιξαν θέματα, ετέθησαν ερωτήματα, έγιναν εισηγήσεις. Ήταν μια αρχή.

Στο ίδιο πλαίσιο και σε μια προσπάθεια να ορίσουμε το παρελθόν του Διεθνούς Ράλι Ακρόπολις, ετοιμάσαμε δυο video.
Είναι: «Η ιστορία του παραμυθιού του Δ.Ρ.Α.» και, «Το Δ.Ρ.Α. με λόγια και εικόνες».
Έχουμε επαναλάβει αρκετές φορές, ότι η ιστορία είναι ένα παραμύθι που πιστεύουν όλοι, ενώ το παραμύθι είναι μια ιστορία που δεν πιστεύει κανείς. Πολλές φορές αναμειγνύουμε τις δυο έννοιες.
Αν το κάνουμε εν γνώσει μας, είναι γοητευτικό. Αν το πράττουμε διότι βολευόμαστε, είναι επικίνδυνο.

Για όσους επιθυμούν να δούν  ή να "κατεβάσουν" τα ντοκιμαντέρ, click εδώ:

http://caranddriver.e-go.gr/article.asp?catid=33075&subid=2&pubid=7339615

Ακολουθούν:

Το κείμενο της πρώτη εισήγησης της ημερίδας και

το σενάριο του ντοκυμαντέρ που προβλήθηκε με τίτλο: "Η ιστορία του παραμυθιού του Δ.Ρ.Α."

Αναρωτιόμουν πόσο πιο άσχημη θα μπορούσε να είναι η 60η επέτειος του Διεθνούς Ράλυ Ακρόπολις. Με σύνολο 29 συμμετοχών, εκ των οποίων μόλις δύο (2) Ελληνικές, με έξι ειδικές διαδρομές (επί δύο), εκ των οποίων οι μισές ασφάλτινες συν την φερόμενη ως υπερειδική της Κορίνθου, και φυσικά εκτός παγκοσμίου, έστω αυτού του παγκοσμίου, πρωταθλήματος.

Με το ersatz «Ακρόπολις» ante portas, καθώς θα διεξαχθεί για πρώτη φορά τέσσερις μέρες μετά την παρέλαση της 25ης Μαρτίου και με τις μισές, από τις ολίγιστες, ειδικές διαδρομές του να είναι ασφάλτινες, το φωτογραφικό αρχείο των Φ.Φ./Γ.Κ. αποδεικνύεται για μια φορά ακόμα θησαυρός. Μας παρέχει τη δυνατότητα να συστήσουμε μια ενότητα, να θυμηθούμε τα περασμένα και να παραθέσουμε τα σχόλια μας.

Από τις δεκαετίες του '50, του '60 και του '70 λοιπόν, επτά ενσταντανέ Ελλήνων και τέσσερα αλλοδαπών αγωνιζομένων, που συμμετείχαν στο Δ.Ρ.Α. Κοντά, δίπλα, οι συντρόφισσές τους, που προσπαθούσαν να απαλλαγούν από την αγωνία και το άγχος για την τύχη των ανδρών τους, αλλά ταυτόχρονα επιθυμούσαν και μια διάκριση για αυτούς.

Στο σημείο αυτό ας συνυπολογίσουμε, πως εκείνες τις εποχές τα νέα από την εξέλιξη του αγώνα, κατέφθαναν με καθυστέρηση και ασάφεια και παρά το γεγονός ότι οι αγώνες ήταν πιο αργοί, δεν ήταν πιο ασφαλείς.

_{^{(υ.γ. Άλλη μια συγνώμη για τις υδατογραφίες στις εικόνες, μοναδική δυστυχώς άμυνα, στην αλητεία του διαδυκτίου)}}

Ο Jean Jacques Bertrand Vigne, αν δεν είναι ο μοναδικός, είναι ένας από τους ελάχιστους, που είχαν συμμετάσχει στο πρώτο ράλυ “Ακρόπολις”, που βρίσκονται εν ζωή και θυμούνται.

Είχε έρθει στην Ελλάδα τον Ιούνιο του '52, αφού είχε σπουδάσει μηχανικός στη Γαλλία και είχε ήδη εργαστεί στο Μαρόκο μια πενταετία σε ορυχεία. Στον τόπο μας έμεινε κατ' αρχήν τρία χρόνια όπου απασχολήθηκε, με τη δημιουργία του ηλεκτρικού δικτύου. Παντρεύτηκε Ελληνίδα και το χρονικό διάστημα από το '55 έως το '63 βρέθηκαν στην ευρύτερη μέση Ανατολή, χωρίς όμως να ξεκόψουν από την Ελλάδα, την οποία επισκέπτονταν τα καλοκαίρια. Από το '63 εγκαταστάθηκαν μόνιμα στον τόπο μας.

Στην πρώτη περίοδο της παραμονής στη χώρα μας, είχε φέρει ατμοπλοϊκώς μια Citroen traction avant. Στην Γαλλική εταιρεία που εργαζόταν τότε, με την επωνυμία Omnium Lyonnais - Coteci, γραμματειακή υποστήριξη έκανε, γνωρίζουσα απταίστως την Γαλλική γλώσσα, η Άλεξ Γιαννηκώστα, σύζυγος Κλεάνθη Ζάννου. Μέσω της Αλεξ, ο Jean Jacques, γνώρισε τον αδελφό της Παύλο Γιαννηκώστα και το πλήρωμα του πρώτου ράλυ “Ακρόπολις” δημιουργήθηκε.

Για τις περιπέτειες τους σε εκείνον το αγώνα υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ δημοσιευμένο στο περιοδικό «Τουριστικά νέα, Αυτοκινητιστικά χρονικά» (τ. 34, Ιούνιος '53). Αποτελεί την πρώτη ζωντανή, εκ των ένδον, περιγραφή του ράλυ Ακρόπολις. Συντάκτης της ήταν ο Παύλος Γιαννηκώστας

Με την ευκαιρία της 59ης διοργάνωσης του Διεθνούς  Ράλυ Ακρόπολις επαναρτώ, με κάποιες προσθήκες, ένα κείμενο που βρίσκεται εδώ από τον Ιούνιο του 2009 και θαρρώ ότι παραμένει τόσο επίκαιρο όσο και τότε.

Το Δ.Ρ.Α. πέρα από οτιδήποτε άλλο, αποτελεί άλλη μια απόδειξη για το θνησιγενές των υποθέσεων που διέπουν τις ζωές μας.

Είναι άλλο ένα παράδειγμα πως μια όμορφη ιδέα, μπορεί να μετουσιωθεί σε μια λαμπρή πραγματικότητα και να καταλήξει σε ένα προϊόν, για κάποιους ίσως αποδοτικό, αλλά τόσο άψυχο...

Είναι σημαντικό, όσο και περίεργο πως κατάφερε αυτός ο θεσμός, να επιβιώσει σε ένα σκηνικό ολοένα πιο ανταγωνιστικό, σε μια χώρα που αποτελεί μια μικρή αγορά, χωρίς βιομηχανία παραγωγής οχημάτων. Η προφανής απάντηση είναι ότι κατ’ αρχήν ήταν ένας καλά οργανωμένος αγώνας, βασισμένος στο φιλότιμο των ανθρώπων που στελέχωναν την οργάνωση, στην παραδοσιακή ελληνική φιλοξενία, στο μοναδικό ανάγλυφο και στις ομορφιές του τόπου.

Μάιος 1963. Το περιοδικό «Βολάν», ήδη αριθμεί  παρά ένα  τεύχη εκατό και στο εξώφυλλο του 99^ου, προβάλει την επιτυχία της Mercedes, η οποία είναι το πρώτo εργοστάσιο που κερδίζει δυο συνεχόμενες φορές το Διεθνές Ράλυ Ακρόπολις.

Το ’62, στο Ι΄ Δ.Ρ.Α. ο Ευγένιος Bohringer με συνοδηγό τον Ρ. Lang επικρατούν με την Μercedes 220 SE, οριακά μπροστά από το Saab των Σουηδών, Ε. Carlsson - K. Svenson καθώς συγκέντρωσαν μόλις 22 δευτερόλεπτα λιγότερες ποινές στις απλές διαδρομές. Στο τέλος της σεζόν, ο Bohringer, στα 40 του χρόνια, στέφεται και πρωταθλητής Ευρώπης.

«Τα “παλιά, καλά Ακρόπολις” ήταν σαν τα σημαντικά βιβλία. Αν τα ζούσες στις τρυφερές ηλικίες με το σωστό τρόπο, σου άλλαζαν τη ζωή.

Τα τρέχοντα είναι σαν την πραγματικότητα που ζούμε. Στην καλύτερη περίπτωση δεν σε ενοχλεί.»

Πέρασε μια εβδομάδα από την ολοκλήρωση του 58^ου Διεθνούς Ράλυ Ακρόπολις.

Το γεγονός ότι το μέλλον του αγώνα είναι αμφίβολο, σε ότι αφορά τη θέση του στο καλεντάρι του πακοσμίου πρωταθλήματος, ενδιαφέρει κυρίως όσους έχουν συμφέρον από αυτόν.

Για όσους έχουν παρακολουθήσει τον αγώνα από τα πρώτα του βήματα, για όσους έχουν παραστάσεις από το παρελθόν, το Δ.Ρ.Α. έχει τελειώσει από τον προηγούμενο αιώνα.

Στη συνέχεια, έξι εικόνες, έξι στίγματα εμπειρίας που καταθέτονται ως μια απόπειρα προσωπικής μεν, γνήσιας δε, καταγραφής του παρελθόντος και ως αποδείξεις της προηγούμενης άποψης.