Κινηματογράφος

 

για την 7η Τέχνη,
τον κόσμο της,
τους πρωταγωιστές της.



Το τανγκό των Χριστουγέννων – (Δευτέρα 26 Δεκεμβρίου 2016) PDF Print E-mail

Το τανγκό των Χριστουγέννων, είναι μια ταινία Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη το οποίο κυκλοφόρησε το 2003.  Oκτώ χρόνια αργότερα, ήρθε η κινηματογραφική μεταφορά του, για να βάλει άλλο ένα λαμπερό πετράδι στο στέμμα του Ελληνικού σινεμά.

Περιγράφει μια ιστορία ερώτων σε ένα περιβάλλον που αποτελεί  την άλλη πλευρά του νομίσματος του Ελληνικού Στρατού σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, από αυτήν, που με διαφορετικά αριστουργηματικό τρόπο προβάλει η Λούφα και παραλλαγή (’84) του Ν. Περάκη, αλλά και η Ευδοκία (΄71) του  Αλ. Δαμιανού, γυρισμένη με άλλα μέσα στην δύσκολη, σύγχρονη της, εποχή.

Μιλώντας για περιβάλλον και για χρονική περίοδο, έχουμε να κάνουμε με ένα στρατόπεδο στο Έβρο, παραμονές Χριστουγέννων του ’70. Η δικτατορία είναι στα φόρτε της, από κοντά όλα όσα επέβαλε και η αναφορά δεν γίνεται για τα πολιτικά αλλά και για τα κοινωνικά όπου η διαφορετικότητα ήταν εκ προιμίου καταδικαστέα και καταδικασμένη. Ζούμε σε μια εποχή συντηρητική.

Στον χακί κόσμο της ταινίας, εκεί στην εσχατιά της Ελλάδας εκείνης της εποχής, γνωστή και ως Γκαντζολία στην φανταρίστικη αργκώ, δεν περισσεύουν και πολλά πέρα από βροχή, λάσπη, κρύο και ένα ασφυκτικό πλαίσιο όπου δεν υπάρχει χώρος για οτιδήποτε άλλο πέραν του ενδεδειγμένου.

Κι όμως, εκεί, δημιουργείται το γόνιμο έδαφος για δυο έρωτες, απολύτως απαράδεκτους για τα ήθη, την εποχή, τον τόπο, το στράτευμα.

Κι όμως, πίσω από την σκληρότητα, την αυστηρότητα, και τον όποιο παραλογισμό του στρατού, όπως τον εκφράζουν οι αξιωματικοί, κάτω από τις επωμίδες τους με τα όποια και τα όσα αστέρια, υπάρχουν αδυναμίες και ευαισθησίες. Που κάποια στιγμή τους πιέζουν πιο πολύ, από ότι οι ίδιοι τους στρατιώτες.

Read more...
 
Mafia Usside Solo d’ Estade – (Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2016) PDF Print E-mail

Μας ήρθε με την ετικέτα της κωμωδίας. Ας μου επιτραπεί να την αντιμετωπίσω κάπως διαφορετικά και να την χαρακτηρίσω ως μια ιστορική καταγραφή, στηριγμένη σε πραγματικά γεγονότα, ενίοτε με κωμικό μανδύα, ο οποίος όμως, λειτουργεί περισσότερο ως αποφόρτιση, από το βαρύ πολιτικό - κοινωνικό κλίμα της Ιταλίας.

Κι όλα αυτά μέσα στην αρκετά περιπετειώδη και σπαρμένη από στοιχεία ατυχίας, ιστορία αγάπης που περιγράφει. Του Arturo και της Flora, που ξεκινά από τα θρανία του Δημοτικού αρκετά πρωτότυπα και περισσότερο ανορθόδοξα.

Χωρίς το στενάχωρο, συχνά ασφυκτικό ύφος του Paolo Sorentino στην τόσο σημαντική δουλειά του Ιl Divo. Μια παραγωγή, που εύκολα χαρακτηρίζεται ως κόσμημα με την συνδρομή της αριστουργηματικής ερμηνείας του Toni Servillo, στο ρόλο του G. Andreotti. Mιας ιδιαίτερα αμφιλεγόμενης προσωπικότητας όπου και εδώ έχει, όχι τυχαία, κάποιο ουσιαστικό ρόλο στο σενάριο

Δίχως επίσης την βαθιά νοσταλγική ματιά της Baaria του Giuseppe Tornatore, που έστησε την πλοκή του ακόμα πιο βαθιά στο παρελθόν.

Εδώ, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα επιτηδευμένα αφελές ύφος, που σιγά – σιγά κάτω από πολύ βία, ανεξέλεγκτη βία, αρκετές δόσεις κρατικής διαφθοράς και μέσα από ένα πολύ ιδιαίτερο ερωτικό πλαίσιο διαμορφώνεται, μεταμορφώνεται σε μια πολύ ουσιαστική, ώριμη και κυρίως ψύχραιμη θεώρηση.

Μας εκθέτει, πάνω σε ένα μονοπάτι συνειδητοποίησης, το πόσο εύκολα αστοχεί η σκέψη, το πόσο οδυνηρή είναι η συνειδητοποίηση, και, ασφαλώς, το πόσο βοηθά ο έρωτας.

Read more...
 
ALL THE WAY – ELVIS & NIXON – TRUMB0 – (Σαββάτο 10 Δεκεμβρίου 2016) PDF Print E-mail

Η Αμερική στο κινηματογραφικό πανί.

Τρεις κινηματογραφικές  παραγωγές μας προσφέρουν ένα ισχυρό δείγμα από το παρελθόν των Ηνωμένων Πολιτειών. Τις αναφέρω με τη σειρά που τις είδα και όχι με τη χρονολογική σειρά παραγωγής τους ή με τη χρονική σειρά των γεγονότων που περιγράφουν.

Αποτελούν, όλες τους , μια μαρτυρία, μια ερμηνεία για θέματα που, είτε είχαν σημαντική επιρροή στην, και ηγέτιδα του δυτικού κόσμου, αποκαλούμενη, είτε, επειδή μας δίνουν τον τρόπο λειτουργίας, τον τρόπο λήψης αποφάσεων στα κέντρα εξουσίας της, αλλά ακόμα και τις φοβίες, τις ανασφάλειές της.
Τέλος μας εμφανίζουν τις αντιλήψεις, τις αντιδράσεις, τις προκαταλήψεις των πολιτών της, μα και όλων εκείνων, που την υπερασπίζονται ως πατρίδα της ελευθερίας.

Read more...
 
The Secret Life of Pets - (Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2016) PDF Print E-mail
Το «Μπάτε σκύλοι αλέστε» (ορίτζιναλ τίτλος «The Secret Life of Pets»), είναι μια παραγωγή κινουμένων σχεδίων που αφηγήται με τρόπο χιουμοριστικό της περιπέτειες μια παρέας ζώων.

Προφανώς προορίζεται για παιδιά, μικρά παιδιά, αλλά βλέπεται ευχάριστα από κάθε ηλικία, αν υπάρχουν αντίστοιχες ευαισθησίες.

Η υπόθεση εξελίσσεται στην Νέα Υόρκη, αυτή τη σύγχρονη μητρόπολη, και είναι έντονο το τοπικό στοιχείο. Επεξεργάζεται με τρόπο ενδιαφέροντα σημαντικά θέματα, που αφορούν τη ζωή, στο κέντρο των οποίων κυριαρχούν η αγάπη, η φιλία, ο έρωτας.

Υπάρχουν στιγμές που μπορούν να φοβίσουν την παιδική ψυχή, ή ακόμα να αγχώσουν όσα παιδικά τμήματα έχουν απομείνει σε ενήλικες ψυχές. Μα και αυτό είναι μέρος της διδακτικής ψυχαγωγίας, εφόσον συμβαίνει με σωστό τρόπο και σε σωστές δόσεις. Το τι είναι σωστό, είναι μια άλλη, μεγάλη, κουβέντα.

Όπως και να έχει, είναι μια προσεγμένη δουλειά, με πρωταγωνιστές τετράποδα, κάθε είδους τετράποδα, όπου τον κυρίαρχο ρόλο κατέχει ο Μαξ, ένα Jack Russell Terrier. Η ανταγωνιστική, κατ’αρχάς, σχέση του με τον αιφνιδιαστικά νέο συγκάτοικό του, τον Δούκα, θα γεννήσει σημαντικά προβλήματα και το περιπετειώδες της αφήγησης.

Αγωνία και χιούμορ, έχουν την τιμητική τους, σε μια αφήγηση που περνά σωρεία μηνυμάτων για τη συμβίωση οικόσιτων ζώων και ανθρώπων στο πλαίσιο μιας μεγαλούπολης. Επίσης θίγεται και ο αδιάφορος ή επιπόλαιος τρόπος που συχνά οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τα ζώα.

Read more...
 
Everest – (Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2016) PDF Print E-mail

Υπογεγραμμένο από την Claudia Glenn Dowling ήταν το κεντρικό θέμα του Life στο τεύχος Αυγούστου του 1996. Είχε έκταση δέκα σελίδες, έγινε φυσικά εξώφυλλο, όπου ενθετικά υπήρχε και το πορτρέτο του Scott Fischer.

Τα θυμήθηκα όλα τούτα μόλις τελείωσε η προβολή του Everest. Έψαξα βρήκα στο αρχείο το τεύχος του περιοδικού, ξαναδιάβασα το κομμάτι, θυμήθηκα τα γεγονότα, πέρα από την κινηματογραφική γραφή καθώς και μερικά άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία.

Ίσως όλα να ξεκινούν από την παροιμιώδη απάντηση του George Leigh Mallory στο ερώτημα: ­

- «Γιατί να θέλετε να ανεβείτε;»
- «Διότι είναι εκεί» απάντησε ο Βρετανός τον Μάρτιο του 1923 σε δημοσιογράφο των The New York Times που του πήρε συνέντευξη.

Είχε ήδη επιχειρήσει, επί ματαίω, το ’22 και το ’23. Προσπάθησε και την επόμενη, από την συνέντευξη, χρονιά. Το ’24, μα το βουνό τον κράτησε εκεί. Εβδομήντα τέσσερα χρόνια αργότερα, την πρωτομαγιά του ΄99, ο Conrad Anker, βρήκε τη σoρό του Mallory.

Χωρίς να είναι σαφές αν ο Mallory έχασε τη ζωή του πριν ή μετά την κατάληψη της κορφής, αφού είχε εντοπιστεί από τους συντρόφους του, που το παρακολουθούσαν με κιάλια, 300 μέτρα κάτω από τον αδάμαστο, μέχρι τότε, στόχο του, αυτοί που πιστώθηκαν την κατάκτηση της στέγης του κόσμου για πρώτη φορά, ήταν ο Νεοζηλανδός sir Edmund Hillary και ο Νεπαλέζος Tenzing Norgay, για λογαριασμό μιας άλλης Βρετανικής αποστολής. Στον Hillary αποδίδεται η ρήση: «We’ve knocked the bastard off» που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «γκρεμίσαμε το μπάσταρδο».

Κι έτσι, λίγο ή πολύ, όλοι όσοι ακολούθησαν στην κατάκτηση της κορφής του Εβερεστ, πέρα από τα περάσματα πάνω στο βουνό, ακολούθησαν αυτά τα δυο μονοπάτια αντίληψης: Το «γιατί είναι εκεί» και το «γκρεμίσαμε το μπάσταρδο»

Read more...
 
Detachment – (Πέμπτη 16 Ιουνίου 2016) PDF Print E-mail

Κάποτε τα πράγματα ήταν ανάποδα. Ο Christopher Hitchens στο Hitch 22, το περιγράφει αδρά. Στο πέμπτο κεφάλαιο του αυτοβιογραφικού του βιβλίου, με τίτλο: «θραύσματα εκπαίδευσης» κάνει λόγο για «αληθινή κόλαση», για «τυραννία» και «συστηματική κακοποίηση». Με αυτούς τους χαρακτηρισμούς περιγράφει την εκπαίδευση των χρόνων του και την τραυματική σχέση με τους καθηγητές, αλλά και με κάποιους από τους συμμαθητές του.

Μολοντούτο, ο συγγραφέας, ομολογεί στο τέλος του κεφαλαίου ότι παρά τις βαναυσότητες και την βιαιότητα, η εμπειρία ήταν χρήσιμη και διδάχθηκε ότι «δεν ήταν το μοναδικό βότσαλο στην ακρογιαλιά». Αν και αμφίσημη τούτη η εκτίμηση, μας παρουσιάζει έναν κόσμο άγνωστο σε νεαρές ηλικίες και αρκετά οικείο στις μεγαλύτερες.

Αν υποτεθεί λοιπόν, ότι πριν μισό αιώνα και βέβαια ακόμα παλιότερα, υπήρχε κατάχρηση αυστηρότητας και ένας στείρος συντηρητισμός από καθηγητικής πλευράς, στις μέρες μας ζούμε μια ανάποδη εικόνα, όπου την αυθαιρεσία την ασκεί η διδασκόμενη πλευρά, συχνά συνεπικουρούμενη, από τους γονείς της, όταν αυτοί είναι παρόντες.

Read more...
 
The Fortune Cookie – Σαββάτο 20 Φεβρουαρίου 2016 PDF Print E-mail

Η απονομή των Oscar του ’67, ήταν προγραμματισμένη για την Δευτέρα 8 Απριλίου του ’68. Λόγω όμως της δολοφονίας του Dr. Martin Luther King, στο Μέμφις, την Πέμπτη 4 Απριλίου, της επακολουθήσας κηδείας του και των ταραχών που σημειώθηκαν σε περισσότερες από εκατό πόλεις των Η.Π.Α., οι διοργανωτές αποφάσισαν να μεταθέσουν την τελετή, κατά δυο 24ωρα.

Το χρυσό αγαλματίδιο για τον δεύτερο ανδρικό ρόλο, απέσπασε ο Walter Matthau, για την ερμηνεία του στην ταινία  The Fortune Cookie (ελληνικός τίτλος: Ένας υπέροχος απατεώνας), του Billy Wilder.

Ο W.M. εμφανίστηκε στην απονομή, με μώλωπες στο πρόσωπο και το αριστερό του χέρι σε γύψο, που παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να το βολέψει μέσα στο σμόκιν του. Την προγραμματισμένη μέρα της απονομής, είχε ένα ατύχημα με  δίκυκλο στην εθνική οδό του Ειρηνικού σπάζοντας  το χέρι του σε 14 σημεία.

Στο ρόλο του Matthau, η επιθυμία της παραγωγής ήταν να παίξει ο Frank Sinatra ή ο

Read more...
 
Steve Jobs the man in the machine – Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2016 PDF Print E-mail

Ο λόγος, για ένα ντοκυμαντέρ με θέμα την επαγγελματική μα και προσωπική ζωή του Steve Jobs. Μετά από προβολές σε διάφορα φεστιβάλ, ανέβηκε στο Διαδίκτυο πέρσυ το Σεπτέμβριο, και  προβλήθηκε σε λίγες αίθουσες.

Είναι μια σκηνοθετική δουλειά του Alex Gibney, που το περιοδικό Esquire έχει αποκαλέσει  ως «τον πιο σημαντικό ντοκουμαντερίστα της εποχής μας», ενώ οι  N.Y. Times: «έναν από τους πιο επιτυχημένους και παραγωγικούς σκηνοθέτες ντοκυμαντέρ της Αμερικής».

Ξεκινά το θέμα του με το πάνδημο της θλίψης στο νέο του θανάτου του. Πράγματι η κινητοποίηση των πολιτών σε πολλές περιπτώσεις θύμισε τις απώλειες του J.F.K. του  Μ.L. King του J. Lennon. Αν υποτεθεί ότι οι δύο πρώτοι εξέφρασαν τις ελπίδες ενός ολόκληρου έθνους για ισότητα, δικαιοσύνη και προοπτικές, αλλά δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν υποκύπτοντας στη βία και στο μίσος που πολεμούσαν, ο πάνδημος θρήνος για αυτούς, ήταν δικαιολογημένος.

Αν πάλι υποτεθεί, ότι ο  Άγγλος καλλιτέχνης πρωτοστάτησε στο αντιμιλιταριστικό μπλοκ ενάντια στην εμπλοκή των Η.Π.Α. στην Ινδοκίνα, ότι ανάμεσα στα άλλα μας έφερε το μήνυμα του Imagine και δολοφονήθηκε στα σαράντα του, από έναν Μ. D. Chapman μάλλον ψυχοπαθή, επίσης η πάνδημη θλίψη ήταν δικαιολογημένη.

Ο J. δεν ήταν κάτι από τα παραπάνω, ώστε να δικαιολογήσει παρόμοιες

Read more...
 
Child 44 - Πέμπτη 23 Ιουλίου 2015 PDF Print E-mail

Κατ' αρχήν δεν γνωρίζουμε κατά πόσο αποτυπώνει την ακριβή πραγματικότητα της εποχής. Μια διαστρεβλωμένη ιστορία, δεν είναι ευπρόσδεκτη. Είναι σαν τα αστεία όπου, για διάφορους λόγους, δεν γελούν όλοι. Ότι η σταλινική περίοδος άφησε διάσπαρτα εγκλήματα και βαθιές πληγές στο κορμί της Σοβιετίας, απ' ότι μας λένε οι ιστορικοί και οι αναρίθμητες μαρτυρίες, δεν μπορεί να υπάρξει αμφιβολία.

Έτσι ο σεναριογράφος μπορεί εύκολα να στήσει μια πλοκή, με το δεδομένο ότι εκεί και τότε συνέβησαν απίστευτα πράγματα. Αυτό όμως δεν του δίνει το δικαίωμα να επιμεληθεί ένα φανταστικό σενάριο, για πραγματική χώρα και πραγματικά γεγονότα, ειδικά σε μια περίοδο όπου ο κόσμος δεν διαβάζει αλλά ξεφυλλίζει, δυσκολεύεται δηλαδή να ξεχωρίσει το πραγματικό από το φανταστικό.

Χωρίς να έχω καμιά πρόθεση υπεράσπισης της Σοβιετικής ιστορίας και περιόδου, μου άφησε την εντύπωση ότι η παραγωγή επιδεικνύει ένα κοινωνικό, πολιτικό, ανθρωπιστικό τέρας. Μια ανίκητη μηχανή, ένα πελώριο κόμμα, όπου τίποτα, ποτέ, δεν μπορούσε να ξεχωρίσει πέρα από την απάνθρωπη εξουσία.

Σημειολογικά, ενδεχομένως, είναι και τα μικρά ονόματα των πρωταγωνιστών Λέων για το T. Hardy, που παραπέμπει στον Τρότσκυ και Ραίσα για την Ν. Rapace που μας θυμίζει την Γκορμπάτσεβα, τη αποθανούσα ('99), σύζυγο του τελευταίου σοβιετικού ηγέτη.

Read more...
 
Gunman & November Man - Πέμπτη 2 Απριλίου 2015 PDF Print E-mail

E! δεν είναι αυτό, ακριβώς, που περιμένεις από τον Sean Penn. Ανακαλύπτεις βέβαια κάποιες σημειώσεις για την σημασία της αληθινής, ισχυρής φιλίας, όπως και το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή την απώλεια της καθώς και τα συνεπακόλουθα.

Έντονο και το στοιχείο του έρωτα καθώς και το τι είναι δυνατόν να κάνει κάποιος, κάποια, μέχρι που μπορεί να φτάσει, υποτασσόμενος στην εξουσία του.

Δεν λησμονούμε και το ηθογραφικό κομμάτι που προβάλλεται και λειτουργεί ως ιδεολογικός άξονας. Ο Τρίτος Κόσμος που λειτουργεί ως ένας τεράστιος ανεκμετάλλευτος πλούτος τον οποίον ορέγονται ανενδοίαστα οι πολυεθνικές. Μέσα από σκοτεινά κανάλια δεν διστάζουν να προχωρούν σε δολοφονίες, προκειμένου να πετύχουν τους σκοπούς τους.

Όλα τούτα, ανάμεσα σε ένα απίστευτο πιστολίδι, πολλούς κινηματογραφικούς φόνους και αντίστοιχη βία. Εντυπωσιακά πλάνα, ενδιαφέροντες φωτισμοί, ήχοι κλείστρων όπλων και ανελέητα κυνηγητά. Πέρα από τον Penn, υπάρχει, για να μην πούμε κυριαρχεί και η Ρωμαία Jasmine Trinca. Αυτό το πλάσμα, που στην συγκεκριμένη παραγωγή, δεν έχει αποφασίσει αν είναι κορίτσι ή γυναίκα, αλλά που συγκεντρώνει τα πλεονεκτήματα και των δύο. Κοντά της, ο γοητευτικός

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 Next > End >>

Page 2 of 3