Κινηματογράφος

 

για την 7η Τέχνη,
τον κόσμο της,
τους πρωταγωιστές της.



Everest – (Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2016) PDF Print E-mail

Υπογεγραμμένο από την Claudia Glenn Dowling ήταν το κεντρικό θέμα του Life στο τεύχος Αυγούστου του 1996. Είχε έκταση δέκα σελίδες, έγινε φυσικά εξώφυλλο, όπου ενθετικά υπήρχε και το πορτρέτο του Scott Fischer.

Τα θυμήθηκα όλα τούτα μόλις τελείωσε η προβολή του Everest. Έψαξα βρήκα στο αρχείο το τεύχος του περιοδικού, ξαναδιάβασα το κομμάτι, θυμήθηκα τα γεγονότα, πέρα από την κινηματογραφική γραφή καθώς και μερικά άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία.

Ίσως όλα να ξεκινούν από την παροιμιώδη απάντηση του George Leigh Mallory στο ερώτημα: ­

- «Γιατί να θέλετε να ανεβείτε;»
- «Διότι είναι εκεί» απάντησε ο Βρετανός τον Μάρτιο του 1923 σε δημοσιογράφο των The New York Times που του πήρε συνέντευξη.

Είχε ήδη επιχειρήσει, επί ματαίω, το ’22 και το ’23. Προσπάθησε και την επόμενη, από την συνέντευξη, χρονιά. Το ’24, μα το βουνό τον κράτησε εκεί. Εβδομήντα τέσσερα χρόνια αργότερα, την πρωτομαγιά του ΄99, ο Conrad Anker, βρήκε τη σoρό του Mallory.

Χωρίς να είναι σαφές αν ο Mallory έχασε τη ζωή του πριν ή μετά την κατάληψη της κορφής, αφού είχε εντοπιστεί από τους συντρόφους του, που το παρακολουθούσαν με κιάλια, 300 μέτρα κάτω από τον αδάμαστο, μέχρι τότε, στόχο του, αυτοί που πιστώθηκαν την κατάκτηση της στέγης του κόσμου για πρώτη φορά, ήταν ο Νεοζηλανδός sir Edmund Hillary και ο Νεπαλέζος Tenzing Norgay, για λογαριασμό μιας άλλης Βρετανικής αποστολής. Στον Hillary αποδίδεται η ρήση: «We’ve knocked the bastard off» που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «γκρεμίσαμε το μπάσταρδο».

Κι έτσι, λίγο ή πολύ, όλοι όσοι ακολούθησαν στην κατάκτηση της κορφής του Εβερεστ, πέρα από τα περάσματα πάνω στο βουνό, ακολούθησαν αυτά τα δυο μονοπάτια αντίληψης: Το «γιατί είναι εκεί» και το «γκρεμίσαμε το μπάσταρδο»

Read more...
 
Detachment – (Πέμπτη 16 Ιουνίου 2016) PDF Print E-mail

Κάποτε τα πράγματα ήταν ανάποδα. Ο Christopher Hitchens στο Hitch 22, το περιγράφει αδρά. Στο πέμπτο κεφάλαιο του αυτοβιογραφικού του βιβλίου, με τίτλο: «θραύσματα εκπαίδευσης» κάνει λόγο για «αληθινή κόλαση», για «τυραννία» και «συστηματική κακοποίηση». Με αυτούς τους χαρακτηρισμούς περιγράφει την εκπαίδευση των χρόνων του και την τραυματική σχέση με τους καθηγητές, αλλά και με κάποιους από τους συμμαθητές του.

Μολοντούτο, ο συγγραφέας, ομολογεί στο τέλος του κεφαλαίου ότι παρά τις βαναυσότητες και την βιαιότητα, η εμπειρία ήταν χρήσιμη και διδάχθηκε ότι «δεν ήταν το μοναδικό βότσαλο στην ακρογιαλιά». Αν και αμφίσημη τούτη η εκτίμηση, μας παρουσιάζει έναν κόσμο άγνωστο σε νεαρές ηλικίες και αρκετά οικείο στις μεγαλύτερες.

Αν υποτεθεί λοιπόν, ότι πριν μισό αιώνα και βέβαια ακόμα παλιότερα, υπήρχε κατάχρηση αυστηρότητας και ένας στείρος συντηρητισμός από καθηγητικής πλευράς, στις μέρες μας ζούμε μια ανάποδη εικόνα, όπου την αυθαιρεσία την ασκεί η διδασκόμενη πλευρά, συχνά συνεπικουρούμενη, από τους γονείς της, όταν αυτοί είναι παρόντες.

Read more...
 
The Fortune Cookie – Σαββάτο 20 Φεβρουαρίου 2016 PDF Print E-mail

Η απονομή των Oscar του ’67, ήταν προγραμματισμένη για την Δευτέρα 8 Απριλίου του ’68. Λόγω όμως της δολοφονίας του Dr. Martin Luther King, στο Μέμφις, την Πέμπτη 4 Απριλίου, της επακολουθήσας κηδείας του και των ταραχών που σημειώθηκαν σε περισσότερες από εκατό πόλεις των Η.Π.Α., οι διοργανωτές αποφάσισαν να μεταθέσουν την τελετή, κατά δυο 24ωρα.

Το χρυσό αγαλματίδιο για τον δεύτερο ανδρικό ρόλο, απέσπασε ο Walter Matthau, για την ερμηνεία του στην ταινία  The Fortune Cookie (ελληνικός τίτλος: Ένας υπέροχος απατεώνας), του Billy Wilder.

Ο W.M. εμφανίστηκε στην απονομή, με μώλωπες στο πρόσωπο και το αριστερό του χέρι σε γύψο, που παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να το βολέψει μέσα στο σμόκιν του. Την προγραμματισμένη μέρα της απονομής, είχε ένα ατύχημα με  δίκυκλο στην εθνική οδό του Ειρηνικού σπάζοντας  το χέρι του σε 14 σημεία.

Στο ρόλο του Matthau, η επιθυμία της παραγωγής ήταν να παίξει ο Frank Sinatra ή ο

Read more...
 
Steve Jobs the man in the machine – Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2016 PDF Print E-mail

Ο λόγος, για ένα ντοκυμαντέρ με θέμα την επαγγελματική μα και προσωπική ζωή του Steve Jobs. Μετά από προβολές σε διάφορα φεστιβάλ, ανέβηκε στο Διαδίκτυο πέρσυ το Σεπτέμβριο, και  προβλήθηκε σε λίγες αίθουσες.

Είναι μια σκηνοθετική δουλειά του Alex Gibney, που το περιοδικό Esquire έχει αποκαλέσει  ως «τον πιο σημαντικό ντοκουμαντερίστα της εποχής μας», ενώ οι  N.Y. Times: «έναν από τους πιο επιτυχημένους και παραγωγικούς σκηνοθέτες ντοκυμαντέρ της Αμερικής».

Ξεκινά το θέμα του με το πάνδημο της θλίψης στο νέο του θανάτου του. Πράγματι η κινητοποίηση των πολιτών σε πολλές περιπτώσεις θύμισε τις απώλειες του J.F.K. του  Μ.L. King του J. Lennon. Αν υποτεθεί ότι οι δύο πρώτοι εξέφρασαν τις ελπίδες ενός ολόκληρου έθνους για ισότητα, δικαιοσύνη και προοπτικές, αλλά δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν υποκύπτοντας στη βία και στο μίσος που πολεμούσαν, ο πάνδημος θρήνος για αυτούς, ήταν δικαιολογημένος.

Αν πάλι υποτεθεί, ότι ο  Άγγλος καλλιτέχνης πρωτοστάτησε στο αντιμιλιταριστικό μπλοκ ενάντια στην εμπλοκή των Η.Π.Α. στην Ινδοκίνα, ότι ανάμεσα στα άλλα μας έφερε το μήνυμα του Imagine και δολοφονήθηκε στα σαράντα του, από έναν Μ. D. Chapman μάλλον ψυχοπαθή, επίσης η πάνδημη θλίψη ήταν δικαιολογημένη.

Ο J. δεν ήταν κάτι από τα παραπάνω, ώστε να δικαιολογήσει παρόμοιες

Read more...
 
Child 44 - Πέμπτη 23 Ιουλίου 2015 PDF Print E-mail

Κατ' αρχήν δεν γνωρίζουμε κατά πόσο αποτυπώνει την ακριβή πραγματικότητα της εποχής. Μια διαστρεβλωμένη ιστορία, δεν είναι ευπρόσδεκτη. Είναι σαν τα αστεία όπου, για διάφορους λόγους, δεν γελούν όλοι. Ότι η σταλινική περίοδος άφησε διάσπαρτα εγκλήματα και βαθιές πληγές στο κορμί της Σοβιετίας, απ' ότι μας λένε οι ιστορικοί και οι αναρίθμητες μαρτυρίες, δεν μπορεί να υπάρξει αμφιβολία.

Έτσι ο σεναριογράφος μπορεί εύκολα να στήσει μια πλοκή, με το δεδομένο ότι εκεί και τότε συνέβησαν απίστευτα πράγματα. Αυτό όμως δεν του δίνει το δικαίωμα να επιμεληθεί ένα φανταστικό σενάριο, για πραγματική χώρα και πραγματικά γεγονότα, ειδικά σε μια περίοδο όπου ο κόσμος δεν διαβάζει αλλά ξεφυλλίζει, δυσκολεύεται δηλαδή να ξεχωρίσει το πραγματικό από το φανταστικό.

Χωρίς να έχω καμιά πρόθεση υπεράσπισης της Σοβιετικής ιστορίας και περιόδου, μου άφησε την εντύπωση ότι η παραγωγή επιδεικνύει ένα κοινωνικό, πολιτικό, ανθρωπιστικό τέρας. Μια ανίκητη μηχανή, ένα πελώριο κόμμα, όπου τίποτα, ποτέ, δεν μπορούσε να ξεχωρίσει πέρα από την απάνθρωπη εξουσία.

Σημειολογικά, ενδεχομένως, είναι και τα μικρά ονόματα των πρωταγωνιστών Λέων για το T. Hardy, που παραπέμπει στον Τρότσκυ και Ραίσα για την Ν. Rapace που μας θυμίζει την Γκορμπάτσεβα, τη αποθανούσα ('99), σύζυγο του τελευταίου σοβιετικού ηγέτη.

Read more...
 
Gunman & November Man - Πέμπτη 2 Απριλίου 2015 PDF Print E-mail

E! δεν είναι αυτό, ακριβώς, που περιμένεις από τον Sean Penn. Ανακαλύπτεις βέβαια κάποιες σημειώσεις για την σημασία της αληθινής, ισχυρής φιλίας, όπως και το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή την απώλεια της καθώς και τα συνεπακόλουθα.

Έντονο και το στοιχείο του έρωτα καθώς και το τι είναι δυνατόν να κάνει κάποιος, κάποια, μέχρι που μπορεί να φτάσει, υποτασσόμενος στην εξουσία του.

Δεν λησμονούμε και το ηθογραφικό κομμάτι που προβάλλεται και λειτουργεί ως ιδεολογικός άξονας. Ο Τρίτος Κόσμος που λειτουργεί ως ένας τεράστιος ανεκμετάλλευτος πλούτος τον οποίον ορέγονται ανενδοίαστα οι πολυεθνικές. Μέσα από σκοτεινά κανάλια δεν διστάζουν να προχωρούν σε δολοφονίες, προκειμένου να πετύχουν τους σκοπούς τους.

Όλα τούτα, ανάμεσα σε ένα απίστευτο πιστολίδι, πολλούς κινηματογραφικούς φόνους και αντίστοιχη βία. Εντυπωσιακά πλάνα, ενδιαφέροντες φωτισμοί, ήχοι κλείστρων όπλων και ανελέητα κυνηγητά. Πέρα από τον Penn, υπάρχει, για να μην πούμε κυριαρχεί και η Ρωμαία Jasmine Trinca. Αυτό το πλάσμα, που στην συγκεκριμένη παραγωγή, δεν έχει αποφασίσει αν είναι κορίτσι ή γυναίκα, αλλά που συγκεντρώνει τα πλεονεκτήματα και των δύο. Κοντά της, ο γοητευτικός

Read more...
 
Ex Μachina – Πέμπτη 19 Μαρτίου 2015 PDF Print E-mail

.....ακόμα και στην πιο σκοτεινή, την πιο αγεωγράφητη, ανθρώπινη ψυχή θα βρεις ένα μικρό, έστω, κομμάτι συναισθήματος, έναν κάποιο καημό. Στις μηχανές όχι.

Στο πρώτο ερώτημα:
Με τι έχουμε να κάνουμε εδώ;
υπάρχει η εύκολη, κατ’ αρχήν απάντηση, έτσι, δίκην μαρκίζας:
Με ένα θρίλερ, επιστημονικής φαντασίας.


Ένα πολύ ενδιαφέρον σενάριο (του Alex Garland σεναριογράφου του The beach), όπου το ζητούμενο, δεν είναι μόνον η κατασκευή και η λειτουργία μιας ρομποτικής φιγούρας η οποία να διαθέτει τεχνητή νοημοσύνη. Διότι το ζητούμενο, ξεπερνά την ευφυΐα και φτάνει στο κεφάλαιο της συνείδησης.
O Garland, κάθεται για πρώτη φορά πίσω από τις κάμερες αναλαμβάνοντας και τα σκηνοθετικά καθήκοντα.

Έτσι, ένας δισεκατομμυριούχος προγραμματιστής και επικεφαλής μεγάλης εταιρείας, δημιουργεί στο απομακρυσμένο και προηγμένο εργαστήριό του ένα τεχνητό πλάσμα. Ακολούθως, στήνει έναν μηχανισμό ώστε να επιλέξει εκείνον τον εργαζόμενό του, ο οποίος με χρονικό περιθώριο μιας εβδομάδας θα πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα κατά πόσο το πλάσμα διαθέτει τεχνητή νοημοσύνη. 

Εδώ είναι το σημείο, που γνωριζόμαστε με το Touring test, αποτέλεσμα της ιδιοφυΐας του Βρετανού Alan Touring. Είναι μια  δοκιμασία για να κριθεί η ικανότητα μιας κατασκευής να επιδεικνύει ευφυή συμπεριφορά ισοδύναμη ή ανώτερη από εκείνη του ανθρώπου.

Έτσι όταν ο Caleb (Domhnall Gleeson) φτάνει στο απρόσιτο σπίτι – ερευνητικό κέντρο του εργοδότη του Nathan (Oscar Isaac), συναντά την Ava (Alicia Vikander) και ξεκινά τις συνεδρίες αξιολόγησης, το σκηνικό έχει στηθεί.

Read more...
 
Selma – Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2015 PDF Print E-mail

Η Selma έρχεται στην κινηματογραφική οθόνη, ακολουθώντας γνωστά μοτίβα. Κατ’ αρχήν αναψηλαφεί ιστορικά μονοπάτια, παρακολουθώντας για δυο περίπου χρόνια, τη ζωή ενός σημαντικού ηγέτη, του Dr. Martin Luther King.

Επίσης, ακολουθεί μια απολογητική κινηματογραφική γραφή για τα τεκταινόμενα στις Η.Π.Α. μένοντας πιστή σε παρόμοιες παραγωγές του παρελθόντος που αφορούν μαύρους πρωταγωνιστές της σύγχρονης Αμερικάνικης Ιστορίας.

Ας θυμηθούμε πρόχειρα το Malcolm X (1992) του Spike Lee με τον Denzel Washington, στο ρόλο του ακτιβιστή Malcolm Little, το Ali (2001) του Michael Mann με τον Will Smith, ως o πρωτοπυγμάχο Muhamadd Ali και το Ray (2004) του Taylor Hackford με τον Jamie Fox στο ρόλο του μουσικού Ray Charles.

Όπως με τον πόλεμο στην Ινδοκίνα, όπως με τις σύγχρονες πολεμικές εμπλοκές των Αμερικανών, την δολοφονία του J.F.K. ή τόσα άλλα καίρια, ιστορικά γεγονότα, έτσι και σε αυτή την περίπτωση η 7η Τέχνη, επεμβαίνει, διαφωτίζει και θεμελιώνει κάποιες ερμηνείες της Ιστορίας.

Καλοδεχούμενες ασφαλώς, επιμορφωτικές ωσαύτως, κυρίως για τις γενιές ή τους ανθρώπους που απέχουν από την συστηματική μελέτη των ιστορικών γεγονότων.

Ασφαλώς η αποτύπωση της Ιστορίας είναι μια δύσκολη και συχνά ακροβατική δραστηριότητα. Πάνω σε αυτό, η σκηνοθέτιδα, Ava DuVernay, έχει ήδη δεχτεί κριτική σχετικά με την ακρίβεια των αποδιδομένων στον Johnson. Ειδικότερα, περί της εμπλοκής του στο ρόλο του F.B.I. Η σκηνοθέτιδα φέρει τον L.B.J. να δίνει στον E. Hoover, προσωπική και σαφή εντολή να στριμώξουν τον King με οποιοδήποτε τρόπο, πέρα κάθε ηθικής.

Ο δήμαρχος της Ατλάντα, αντιπρόσωπος των Η.Π.Α.στα Ηνωμένα Εθνη και γερουσιαστής, ο μαύρος Andrew Young, σε συνέντευξη που παρέθεσε στην Washington Post είπε πως το μόνο πράγμα που αμφισβητεί είναι αν ο πρόεδρος είχε συμμετοχή στην παρακολούθηση του King, ενώ για όλα τα υπόλοιπα δήλωσε πως ήταν 100% ακριβή. Σε τηλεοπτική του συνέντευξη μάλιστα, υποστήριξε ότι η εντολή παρακολούθησης του King είχε δοθεί από τον Robert Kennedy όταν ήταν γενικός εισαγγελέας (κάτι σαν υπουργός δικαιοσύνης), πριν αναλάβει καθήκοντα ο L.B.J.

Read more...
 
American Sniper - Τετάρτη 11 Μαρτίου 2015 PDF Print E-mail

To American sniper ακολουθεί την τροχιά τόσων και τόσων παραγωγών, που αναφέρονται στις τραυματικές εμπειρίες από τους πολέμους στους οποίους ενεπλάκη η Αμερική.  Στην μεγάλη αυτή ενότητα που ξεκινά βέβαια, με αφηγήσεις από τον δεύτερο Μεγάλο πόλεμο του 20ου αιώνα και φθάνει ως τις μέρες μας, με τις περιπέτειες της αστερόεσσας στο Ιράκ.

Με το συγκεκριμένο αντικείμενο έχουν ασχοληθεί σπουδαία κινηματογραφικά επώνυμα όπως ο Michael Cimino στο Deerhunter (1978), ο F. F. Copolla, στο Apocalypse now (1979), ο Ol. Stone, στο Platoon (1986), ο S. Kubrick με το Full Metal Jacket (1987).

Η περιπέτεια στη χερσόνησο της Ινδοκίνας είχε αφήσει βαθιά σημάδια στη δυτική υπερδύναμη που ανεχώρησε από εκεί ηττημένη, προσφέροντας 55.000 ψυχές, στο βωμό του πολέμου.
Ο κινηματογράφος, αφουγκράστηκε αυτή τη απογοήτευση.

Έκτοτε προσπάθησε να ακολουθήσει κάθε εκστρατεία, ή να συνεχίζει να καταγράφει το παρελθόν. Σπάνια με το πικρό χιούμορ του Μ.Α.S.H. του Robert Altman (1970), ή με χαρισματικό μουσικά Good morning Viet Nam του Barry Levinson (1987) ή με την φαντασμαγορική και ερωτική πινελιά του Perl Harbor (2001).
Σε αυτόν το Γαλαξία, υπήρχαν κι άλλες ματιές, όπως, η μάλλον επικίνδυνα ιστορικά παραχαρακτική του Tarantino, στο Ιnglourious Basterds (2009), η εντυπωσιακά γυρισμένη περιπέτεια στο ανατολικό κέρας της Αφρικής, στο Black Hawn Down του Ridley Scott (2001), αλλά και τα σκληρά, στο αποτύπωμά τους, Jarhead του Sam Mendes (2005) και In the Valley of Elah (2007) με τον εκπληκτικό Tomee Lee Jones.

Σχεδόν όλες ήταν πολύ διαφοροποιημένες από πνεύμα του «The green Berets» (1968), όπου ο John Wayne ως σκηνοθέτης και ηθοποιός φώναζε με τον μιλιταρισμό και τον αντικομμουνιστικό του ύφος. Σχεδόν όλες ήταν τοποθετημένες, στο επίπεδο των τραυμάτων που αφήνουν οι πολεμικές ανατροπές, στους ένοπλους, στις οικογένειές τους, στο περιβάλλον τους, αλλά και το διχασμό που δημιουργούν οι πόλεμοι στο εσωτερικό μέτωπο.

Read more...
 
Από την Μασσαλία στο Kingsman – Σαββάτο 14 Φεβ. 2015 PDF Print E-mail

Έχουμε δυο παραγωγές που κυκλοφόρησαν την ίδια περίπου χρονική περίοδο στον τόπο μας.

Ο άνθρωπος από την Μασσαλία, αποτελεί μια κινηματογραφική γραφή βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα. Αναφέρεται στην προσπάθεια των Γαλλικών αρχών να αντιμετωπίσουν το τεράστιο πρόβλημα επεξεργασίας και μεταφοράς ηρωίνης από την Μασσαλία στις Η.Π.Α. αλλά και τη διαφθορά που κατατρέχει όλη την πόλη στα μέσα της δεκαετίας του '70. Στην γλώσσα των πρωταγωνιστών, η ταινία ονομάζεται “La French”, στα Ελληνικά «ο άνθρωπος από την Μασσαλία και στα Αγγλικά “The connection”.

Με το ίδιο, περίπου, θέμα είχε καταπιαστεί πριν 44 χρόνια ο William Friedkin στο επικό French Connection. Με τον Gene Hackman, στο ρόλο του αστυνόμου Jimmy “Popeye” Doyle, που είχε αποσπάσει ένα από τα πέντε Όσκαρ της ταινίας. Με «μόλις» 1,8 εκατομμύρια δολάρια προϋπολογισμό, απέφερε στα ταμεία του παραγωγού κάτι παραπάνω από τα 25πλάσια.

Πέρα από την οικονομική επιτυχία όμως, αποτέλεσε και ένα σημαντικό σταθμό στην κινηματογραφική γραφή. Ήταν και εκείνη η εντυπωσιακή, επικίνδυνη καταδίωξη του πρωταγωνιστή με μια Pontiac LeMans, που τόσο ταλαιπώρησε και τσαλάκωσε, κάτω από τις ράγες του μετρό της Ν. Υόρκης.
Αντίθετα το sequel,  “French Connection ΙΙ”, όπου ο “Popeye”, «αποβιβάζεται» στη Γαλλία, στοίχισε υπερδιπλάσια (4,3 εκ. δολ) και απέφερε «μόλις» τρεις φορές τα έξοδά του.

Μεταφέροντας, χρονικά λίγο μπροστά, τα γεγονότα, στα μέσα της δεκαετίας του '70, ο Cédric Jimenez καταπιάνεται με το ίδιο θέμα, βασιζόμενος και αυτός σε πραγματικά γεγονότα. Στήνει την πλοκή του πάνω σε αληθινά πρόσωπα και υπαρκτούς χαρακτήρες.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 Next > End >>

Page 2 of 3