Ο διάδρομος του αεροδρομίου, είναι ο πιο σημαντικός, κύριος δρόμος της πόλης

^{Norm Crabtree}

Εδώ και δέκα χρόνια οι αεροδιάδρομοι του Κρατικού Αερολιμένα Αθηνών έχουν σιγήσει. Το αεροδρόμιο του Ελληνικού, πέρασε στην ιστορία στα τέλη του Μαρτίου του 2001.

Μια ιστορία, που έχει αναπόφευκτα πολλά κοινά σημεία με την ευρύτερη ιστορία του τόπου. Ξεκίνησε τη λειτουργία του το μεσοπόλεμο, το 1938, έχοντας κατ’ αρχήν έναν διάδρομο μήκους 1.800 μέτρων. Εκείνη, την πρώτη, χρονιά εξυπηρέτησε 8.500 επιβάτες και 1 τόνο φορτίου. Στις τελευταίες χρήσεις του, εξυπηρετούσε περισσότερους από 12.000.000 επιβάτες και 120.000 τόνους αγαθών, ανά έτος.

Βέβαια σε αυτό το πέρας των 63 χρόνων δέχθηκε πολλές παρεμβάσεις και μεταβολές προκειμένου να μπορέσει να εξυπηρετήσει την ολοένα και αυξανόμενη κίνηση.

Σε δέκα χρόνια θα συμπληρωθούν δύο αιώνες από τη στιγμή που ξέσπασε ο απελευθερωτικός αγώνας ενάντια στην Τουρκική κατοχή. Για τους «πενηνταφεύγα»της σήμερον αυτή η ημερομηνία σημαίνει αναμνήσεις από τη δεκαετία του ’60. Ανακαλεί από τη μνήμη απαγγελίες ποιημάτων, φουστανέλες αλλά και σοβαρότητα, δοξολογίες και σκετσάκια για «τ’ αθάνατο το Εικοσίενα» , παρελάσεις και λοιπούς σχολικούς εορτασμούς.

Σήμαινε επίσης Παλαιών Πατρών Γερμανό (τι περίεργο όνομα!), κρυφό σχολειό, Ορθοδοξία αντάμα με ένα συγκεχυμένο κράμα ελληνισμού, ηρωισμό και στο βάθος πάντα η Ελλάδα που ποτέ δεν πεθαίνει.

Δεν είχε την αμεσότητα της 28^ης, που την είχαν βιώσει οι δικοί μας, που είχαμε οπτικοακουστικό υλικό, που βλέπαμε τους ανάπηρους πολεμιστές να παρελαύνουν μεσήλικες πια, πίσω από τα ένοπλα τμήματα.

Είχε όμως κάτι το εξωτικά μακρινό, το ελπιδοφόρο. Στο κάτω - κάτω δεν ήταν ένας πόλεμος που χάθηκε, που μεταφράστηκε σε 4ετή σχεδόν κατοχή και ολοκληρώθηκε με τα ανεπούλωτα ακόμα τραύματα ενός εμφυλίου - άλλο αν αυτά δεν μας τα έλεγαν τότε!

Ήταν ένας επιτυχημένος εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας. Οι περισσότεροι, δηλαδή όλοι, καταπίναμε αμάσητη αυτή την εθνική τροφή. Ιδιαίτερα τα παιδιά της επαρχίας (να υποθέσω), καθότι είχαν πιο σοβαρά προβλήματα και έπαιρναν δύναμη από την όλη υπόθεση, αν δεν αδιαφορούσαν πλήρως, ακριβώς διότι είχαν προβλήματα επιβίωσης. Αυτά θα ξέρουν καλύτερα.

είναι τα πιο παχιά παιδιά (μαζί με εκείνα της Ισπανίας) σε όλη τη Ευρώπη.

Το κατέθεσε ο καθηγητής και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής παιδιατρικής εταιρείας Ανδρέας Κωνσταντόπουλος. Αν όμως, η είδηση είναι δυσάρεστη, ακόμα πιο οδυνηρές είναι οι αιτίες που κρύβονται από πίσω της. Συνοψίζουμε τις τοποθετήσεις του:

Γερμανός είναι κάποιος που αδυνατεί να πει ένα ψέμα, αν δεν το έχει πιστέψει και ο ίδιος.

^{Theodore Adorno}

Οι σχέσεις μας με τους Γερμανούς δεν έχουν ιδιαίτερα βαθιές ρίζες στο παρελθόν πλην όμως γνώρισαν διαστήματα μεγάλης έντασης.

Αν υποτεθεί ότι ξεκίνησαν στις αρχές του 19^ου αιώνα με την ανάδειξη κάποιου γερμανικού φιλελληνισμού κατά τη διάρκεια της επανάστασης του ’21, συνεχίστηκαν με τις θερμές εκδηλώσεις υποδοχής του Βαυαρού Όθωνα στο Ναύπλιο τον Ιανουάριο του 1833, αλλά και τη σκληρή, συγκεντρωτική, γραφειοκρατική περίοδο της αντιβασιλείας (των επίσης Βαυαρών Armansperg, Maurer, Eideck), τη διάλυση των ελληνικών στρατιωτικών σχηματισμών και τις καταδίκες των Κολοκοτρώνη, Πλαπούτα. Η αδιαφορία για τις τοπικές ιδιαιτερότητες, η αυταρχική αντιμετώπιση των ημεδαπών και η ευρύτερη δυσαρέσκεια έφεραν την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου και τη μεταβολή του πολιτεύματος σε συνταγματική μοναρχία.

Μόνο άσσοι, διπλά και μηδενικά σε αυτή την ημερομηνία, με μια συμμετρία που διαβάζεται όμοια και με τις δυο φορές (αρχή τέλος, τέλος αρχή, δηλαδή "καρκινική").

Σαν σήμερα λοιπόν, πριν 91 χρόνια γεννήθηκε ο τελευταίος μονάρχης της Αιγύπτου, ο Φαρούκ, ο δέκατος εκπρόσωπος της δυναστείας Muhammad Ali. Επίκαιρο ασφαλώς στις μέρες μας, το θέμα.

Ορκίστηκε στα 17 του, μετά το θάνατο του πατέρα του, τυπικά ανέλαβε την επόμενη χρονιά, αλλά ουσιαστικά δεν κατάφερε να παρακολουθήσει τις υποθέσεις του βασιλείου του. Στην πρώτη γραμμή των ενδιαφερόντων του ήταν η χαρτοπαιξία, η αμφιβόλου αισθητικής πολυτελής, τρυφηλή ζωή του, το γυναικείο φύλο και τα λουκούλλεια γεύματα.

Προφανώς δεν είναι τυχαίο ότι πέθανε κατά τη διάρκεια ενός από αυτά τα γεύματα στο εστιατόριο il de France της Ρώμης τον Μάρτιο του 65, στα 55 του χρόνια.

Οι διάφορες φήμες που κυκλοφόρησαν, ότι δηλητηριάστηκε με εντολή του Νάσερ, προφανώς δεν ευσταθούν. Ο τέως βασιλιάς, ή χοντρό πλέυ μπόυ, ή Λουί - Φαρούκ λόγω της αδυναμίας του στα πομπώδη, όπως περιπαιχτικά τον αποκαλούσαν,  μόνον απειλή δεν αποτελούσε για τον Αιγύπτιο αξιωματικό, πραξικοπηματία και πρόεδρο. Ο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ είχε τελειώσει με αυτόν από τον Ιούλιο του ’52 όταν και τον ανέτρεψε.

Γράφτηκε στην Guardian, αναδημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία». Στο Bangaldesh, την ίδια χώρα που τραγούδησε ο George Harrison πριν 40 χρόνια (όταν υπέφερε από λοιμό)  με ρεφρέν: "Relieve the people of Bangla Desh",  (ανακουφίστε το λαό του Μπανγκλαντές) εκδόθηκε φετφά για ένα κορίτσι 14 χρονών που κατηγορήθηκε για μοιχεία. Οι ισλαμιστές κληρικοί εξέδωσαν το θρησκευτικό διάταγμα σύμφωνα με το οποίο το κορίτσι έπρεπε να τιμωρηθεί με 101 ραβδισμούς, παρά το γεγονός ότι τέτοιου είδους διατάγματα απαγορεύονται.

η μητέρα της 14χρονης

Άκουγα, από ακουστικά, Paul Desmond και χάζευα (χωρίς να ακούω) την TV στο βάθος της αίθουσας, όπου πρόβαλε ένα ημερήσιο δελτίο ειδήσεων ή κάτι τέτοιο.

Οι εικόνες μιλούσαν. Νεαρό αλλά περπατημένο προσωπάκι, βορειοαφρικανή με πληθωρική εμφάνιση από την πλανεύτρα Maghreb, φωταγωγημένη από τα φλας και με τις σχετικές πόζες που παίρνουν όλα τα ανειδίκευτα κορίτσια που ενδιαφέρονται, χωρίς να αγωνιούν για το άμεσο μέλλον τους.

Το δεύτερο λεπτό, της δεύτερης ώρας, της δεύτερης μέρας του δεύτερου μήνα του 2009 ξεκίνησε την πορεία του στους ωκεανούς του διαδυκτίου το tellingstories.gr.

Περισσότερο τυχαίο, λιγότερο συμβολικό αυτό το κουιντέτο του διπλού με εννέα, σηματοδότησε την εκκίνηση άλλης μιας ιστοσελίδας. Η ευρύτερη ιστορία της πλημμυρίδας των ιστοσελίδων είναι άλλο ένα δείγμα των σύγχρονων τάσεων.

Άλλοτε σαν χρηστικά εργαλεία, ή σαν επιχειρηματικές απόπειρες, συχνά ως ενημερωτικές προσπάθειες ή σαν πλατφόρμες έκφρασης αποτελούν αναμφίβολα την πλέον ανερχόμενη, την πιο δυναμική επικοινωνιακή πρακτική του 21^ου αιώνα.

Στο δεύτερο μισό του προηγούμενου αιώνα, η τελευταία ημέρα του Ιανουαρίου είχε μια ιδιαίτερη σημασία σε τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις. Γυρίζουμε πίσω και τις ιχνηλατούμε.

31^η Ιανουαρίου 1968.

^{Σαϊγκόν. Αμερικανική πρεσβεία. 31η Ιανουαρίου 1968}

Τις πρώτες πρωινές ώρες ξεσπά στο νότιο Βιετνάμ η επίθεση του Τετ. Ήταν μια καλά σχεδιασμένη, οργανωμένη και εκτελεσμένη ευρείας κλίμακας επιθετική ενέργεια που είχε σκοπό να πλήξει Αμερικανικές θέσεις, συμπαρασύροντας σε εξέγερση το λαό του Νότιου Βιετνάμ με τελικό σκοπό την επικράτηση των Βορείων.

Επιτελικά προετοιμαζόταν σε μεγάλο βάθος χρόνου. Η ιδέα ήταν απλή. Η 31^η Ιανουρίου σύμφωνα με το παραδοσιακό σεληνιακό Αναμίτικο ημερολόγιο είναι η πρώτη μέρα του χρόνου. Σημαντική αργία, κατά τη διάρκεια της οποίας εκυρήσσετο διήμερη εκεχειρία ώστε να μπορέσουν οι κάτοικοι, της σπαρασσόμενης από τον εμφύλιο, χώρας να γιορτάσουν μακριά από τον εφιάλτη του πολέμου.

Από το ’67 είχαν αρχίσει οι προετοιμασίες των βορείων με αποστολή πολεμικού υλικού, τους κομισάριους να οργανώνουν προσεκτικά σε πολιτικό επίπεδο την κίνηση και τους επιτελείς να σχεδιάζουν με κάθε λεπτομέρεια. Οι Αμερικανικές αρχές είχαν ενδείξεις, τις οποίες όμως δεν αξιοποίησαν, όπως και τον Δεκέμβρη του 1941 (Perl Harbor), όπως και τον Σεπτέμβριο του 2001 (Manhattan).