Εισερχόμεθα στην εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων και ο περισσότερος κόσμος βαδίζει πάνω στο μονοπάτι της χαράς και της κατανάλωσης.

Έχει ενδιαφέρον να εστιάσουμε σε μερικά στοιχεία, όπως αναδύονται απρόσκλητα στην καθημερινότητά μας και δείχνουν να αδιαφορούν για το εορταστικό κλίμα.

Η κατάρτιση του κρατικού προϋπολογισμού είναι μια απαραίτητη δραστηριότητα για κάθε σύγχρονο κράτος, που κατατίθεται προς το τέλος της χρονιάς και προβλέπει τα έσοδα και τα έξοδα  της επόμενης. Καθώς περιγράφει πως θα εισπραχθούν τα έσοδα και πως θα δαπανηθούν καταδεικνύει τις  πολιτικές προθέσεις μα και τις κοινωνικές ευαισθησίες της κυβέρνησης.

Έτσι, τα οικονομικά φύλλα δημοσίευσαν προ ημερών τον προϋπολογισμό της Ελληνικής Δημοκρατίας του επομένου έτους με τίτλο: «Η κατανάλωση θα είναι και το 2026 ο στυλοβάτης των δημοσίων εξόδων». Αντιγράφω από την έγκριτον «Καθημερινή»: «Το 62,3% των φορολογικών εσόδων του προϋπολογισμού προέρχεται από την έμμεση φορολογία, ενώ το υπόλοιπο ποσοστό καλύπτεται από το φόρο εισοδήματος και άλλες επιβαρύνσεις. Η εικόνα αυτή αποτυπώνει με σαφήνεια τη σταθερή εξάρτηση του κράτους από τους έμμεσους φόρους».

Μπορεί να είναι και ιδέα μου. Αναφέρομαι την ένθερμη τοποθέτηση μερίδας του Τύπου για το πόσο παλιός είναι ο στόλος των αουτομόμπιλε στον τόπο μας, πόσο γρήγορα απαιτείται μια ανανέωση, η οποία επιπλέον θα έχει και μεγάλη συμβολή στο οικολογικό κομμάτι. Υπάρχουν λειτουργοί του ειδικού Τύπου που σπρώχνουν αυτή την άποψη πιο ενθουσιωδώς από ότι τα δελτία Τύπου των εισαγωγέων. Μπορεί δε, όντως να το πιστεύουν, να είναι ανιδιοτελείς υποστηριχτές της προόδου.

Εξ άλλου το τι πιστεύει ο οποιοσδήποτε είναι θέμα γνώσεων, βιωμάτων και ασφαλώς ενστίκτου επιβίωσης. Όλως εσχάτως ετέθη ένα ακόμα επιχείρημα. Πως το κυκλοφοριακό επιβαρύνεται, έτι περαιτέρω, από το πλήθος των οχημάτων που μένουν εν μέση οδώ από τεχνικά προβλήματα. Και όσα παρουσιάζουν αυτό το πρόβλημα, βέβαια, είναι παλαιά. Άρα;

Το ίδιο 24ωρο που ο πρώην αντιπρόεδρος των Η.Π.Α. Richard Bruce Cheney εξεμέτρησεν το ζην, εξελέγετο Δήμαρχος της μεγαλύτερης πόλης της χώρας ένας Μουσουλμάνος αυτοχαρακτηριζόμενος ως  Δημοκράτης Σοσιαλιστής. Το τι ισχύ θα έχουν οι δυο αυτοί χαρακτηρισμοί στην θητεία του, θα το διαπιστώσουν οι πολίτες του «Μεγάλου Μήλου» τα προσεχή έτη.

Σε κάθε περίπτωση η συγκεκριμένη εκλογή κατατάσσεται ως ήττα του προέδρου των Η.Π.Α. που προεκλογικώς έφτασε στο σημείο να εκβιάσει το εκλογικό σώμα ότι αν επικρατήσει ο Zohran Mamdani θα διακόψει την ομοσπονδιακή χρηματοδότηση. Ο νέος Δήμαρχος είναι 34 ετών. Τόσο ήταν και ο Cheney, όταν το 1976 ο μέντοράς του Donald Ramsfeld τον βοήθησε να γίνει ο νεότερος προσωπάρχης στον Λευκό οίκο επί προεδρίας Gerald Ford.

Οι εξαγγελίες των προέδρων της κυβέρνησης στο πλαίσιο της Δ.Ε.Θ. είναι εδώ και δεκαετίες μια πάγια τακτική, προκειμένου να ανασυνταχθεί η συμπολίτευση, να αντεπιτεθεί η αντιπολίτευση και να προσγειωθεί το κοινό μετά τα «μπάνια του λαού», έκφραση που στις μέρες μας δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται στις επικρατούσες συνθήκες.

Κάπως έτσι από τις αρχές Αυγούστου ο συμπολιτευόμενος Τύπος πλημμύριζε με τα όσα ευχάριστα θα ανήγγειλε στην Δ.Ε.Θ. ο πρωθυπουργεύων στην προσπάθειά του να ανατάξει την εμπιστοσύνη του πληθυσμού, να ξεπεράσει τις αλλεπάλληλες κρίσεις, αλλά και τα γεγονότα που κρατούν τον τόπο δέσμιο της διαφθοράς.

Την εντοπίζουμε στις σελίδες αξιόπιστου έντυπου Τύπου.

Ξεκινώντας εκ του μηδενός, όγδοο παιδί φτωχής, αγροτικής οικογένειας ο Ουάνγκ Τσουάνφου, επικεφαλής της BYD σήμερα, κατέχει τον τίτλο του πλουσιότερου Κινέζου. Η προσωπική του περιουσία αγγίζει τα 24 δισεκατομμύρια δολάρια. Επίσης τυγχάνει μέλος του κομμουνιστικού κόμματος. Η εταιρεία του κατασκευάζει και διαθέτει τρία εκατομμύρια ηλεκτρικά και υβριδικά οχήματα ετησίως.

Κάπως διαφορετικά είναι τα πράγματα με τις, ας τις χαρακτηρίζουμε, παραδοσιακές βιομηχανίες κατασκευής αυτοκινήτων, πολλές από τις οποίες μειώνουν την παραγωγή τους εξαιτίας έλλειψης ημιαγωγών. Στο ερώτημα: γιατί συμβαίνει αυτό; η απάντηση είναι διότι η κινέζικη εταιρεία ονόματι Nexperia που κατασκευάζει και προμηθεύει τους ημιαγωγούς στα ανά τον κόσμο εργοστάσια, πάγωσε τις εξαγωγές ως αντίποινα στην παρέμβαση της Ολλανδικής κυβέρνησης η οποία, κάνοντας χρήση έκτακτων εξουσιών, ανέλαβε τον έλεγχο της Nexperia για να προστατεύσει τη στρατηγική παραγωγή. Στο ερώτημα: τι υπηρεσίες προσφέρουν αυτοί οι ημιαγωγοί; η απάντηση είναι, ότι ελέγχουν την λειτουργία των υαλοκαθαριστήρων και των ηλεκτρικών παραθύρων.

Με την απουσία κάθε σχόλιου, στεγνά, ωμά, παρατίθενται μια σειρά από ειδήσεις που είδαν υπεύθυνα το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες.

Ακολούθως, ο καθένας ας κάνει τις εκτιμήσεις του και ας φτάσει σε αντίστοιχα συμπεράσματα, για την εποχή μας.

Με την απαιτούμενη ψυχραιμία ανάμεσα στους επαναλαμβανόμενους θριάμβους της συμπολίτευσης και τις κραυγές καταστροφών από την πλευρά της αντιπολίτευσης, ας προσέξουμε κάτι που προ ημερών αναδύθηκε, κυρίως στις οικονομικές σελίδες του Τύπου.

TΑφορά την διεύρυνση του ελλείμματος του Ειδικού Λογαριασμού Υπηρεσιών Κοινής Ωφελείας. Η Υ.Κ.Ο. ή Υπηρεσίες Κοινής Ωφελείας, να θυμηθούμε ότι, επιβαρύνουν τους λογαριασμούς των κατοίκων της ηπειρωτικής Ελλάδας για την παροχή ρεύματος σε χαμηλές τιμές σε ευάλωτες κατηγορίες καταναλωτών, στις πολύτεκνες οικογένειες και για τους κατοίκους των Μη Διασυνδεδεμένων Νησιών.

Πρωτοδημοσιεύτηκε στο Le Figaro Magazine της 23^ης Μαρτίου και έπεσε στην αντίληψή μου, μεταφρασμένο από Χριστίνα Σταματοπούλου, προ ημερών από την έντυπη έκδοση του περιοδικού «άρδην» (τ. Φεβ – Μαρ). Είναι ένα δείγμα ερευνητικής δημοσιογραφίας των Nadjet Cherigui, Judith Waitraub. Το περιοδικό είναι εβδομαδιαίο ανήκει στον όμιλο της Le Figaro που τοποθετείται στην κεντροδεξιά. Αναγράφω όλα τα στοιχεία, όχι μόνο για να δώσω ταυτότητα στο περιεχόμενο, αλλά και  για να είναι διάφανη η αναφορά.

Το ρεπορτάζ που μεταφράστηκε με ελληνικό τίτλο «Βελγικιστάν» είναι ισχυρά δομημένο, διαφαίνεται ότι δυο κυρίες κόπιασαν να συλλέξουν τα στοιχεία και εμφάνισαν ένα άρτιο αποτέλεσμα. Προφανώς δεν υπάρχει η δυνατότητα να ελεγχθεί η ακρίβεια των περιγραφομένων από κάποιον που δεν έχει περάσει καν από τις Βρυξέλλες. Αλλά αυτό πάντα θα αποτελεί ένα, ας το χαρακτηρίσουμε, αγκάθι. Η δυνατότητα, δηλαδή, διασταύρωσης.