Κόσμος & ιδέες

Ο κόσμος που ζούμε ως φύση, ως πλανήτης, αλλά πάνω απ’ όλα ως κοινωνία, είναι το αντικείμενο αυτής της ενότητας.

Οι τάσεις και η ερμηνεία τους, τα γεγονότα και οι πρωταγωνιστές τους αποτελούν τον πυρήνα των ενδιαφερόντων μας.



Πολιτική, ποδόσφαιρο & άλλες (μισές) αλήθειες (09.07.2012) PDF Print E-mail

“Πολιτική είναι είναι η τέχνη του να ψάχνεις για προβλήματα, να τα βρίσκεις, να κάνεις λάθος διαγνώσεις και μετά να εφαρμόζεις λάθος, τις λανθασμένες λύσεις.”

Χιουμοριστική, αλλά συχνά εντός στόχου η παραπάνω άποψη του Groucho Marx, για την πολιτική, ειδικά αν σκεφτούμε ότι Αμερικανός κωμικός είχε γεννηθεί τον 19ο αιώνα. Στα 122 χρόνια που μεσολάβησαν από τη γέννησή του έως τις μέρες μας, μια αντικειμενική, ψυχρή κρίση για ότι συνέβη στον πλανήτη, θα χρεώσει πολλές από τις παταγώδεις αποτυχίες στην ανικανότητα εκείνων που διαχειρίζονται τα δημόσια να βρουν την σωστή λύση.

Ειδικά στην πατρίδα μας, οι πολιτικοί και οι κάθε φύσεως ασκούντες εξουσία έχουν βρεθεί τα τελευταία τρία χρόνια βαθιά μέσα στη θύελλα της κριτικής των μαζών. Αυτή είναι μια δίκαιη άποψη, αλλά δεν είναι παρά η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή κρύβεται, πίσω από το γεγονός ότι οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι πολιτικοί, βρέθηκαν όπου βρέθηκαν, ως αιρετοί και όχι ως διορισμένοι. Είναι η μάζα που τους ανέδειξε, είναι οι κομματικοί μηχανισμοί που τους προώθησαν, το πολιτικό σύστημα που τους εξέθρεψε. Πριν βεβαίως προχωρήσουμε σε μια απόφαση καταδίκης για τον κουρασμένο κοινοβουλευτισμό, μπορούμε να στρέψουμε το βλέμμα στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής ή της Ανατολικής Ευρώπης και να ανακαλύψουμε ογκωδέστερες αποτυχίες, περισσότερο χαμένο κόπο, μεγαλύτερο ανθρώπινο πόνο.

Bill Shankly

Τώρα στο ερώτημα γιατί συμβαίνει αυτό με τους πολιτικούς μια απάντηση δίνει και ο Bill Shankly. «Το πρόβλημα με τους διαιτητές είναι ότι γνωρίζουν τους κανόνες, αλλά δεν γνωρίζουν το παιχνίδι" αποφάνθηκε ο Σκότος προπονητής που πήρε τη Liverpool από την Β΄ κατηγορία και την οδήγησε στην κορφή της πρώτης και της Ευρώπης. Αν στη λέξη διαιτητής βάλουμε τη λέξη πολιτικός έχουμε την απάντησή μας, τουλάχιστον σε ότι αφορά τα ελληνικά πράγματα, όπου έχουμε μια γνώση. Ένας άλλος μαέστρος των πάγκων o οποίος με τα 26 χρόνια που βρίσκεται στην τεχνική ηγεσία της United έχει ήδη ξεπεράσει κατά εννέα το χρονικό διάστημα της παραμονής του Shankly στη Liverpool, ο Ferguson, κάνοντας ένα σχόλιο για τον Ιταλό επιθετικό Pippo Inzaghi είπες: “ο τύπος πρέπει να γεννήθηκε οφσάιντ” . Με αυτή την πρόταση, ο sir Alex, περιέγραψε άθελά του και πολλούς πολιτικούς.

Read more...
 
Μέρα εκλογών, εποχή παραλογισμών (18.06.2012). PDF Print E-mail

Ψηφίζω στο ίδιο εκλογικό τμήμα τα τελευταία 35 χρόνια. Σε πολλές εκλογικές αναμετρήσεις το έκανα συντροφιά με τον ίδιο άνθρωπο.

Τον Οκτώβριο του ’81, αφού ψηφίσαμε κατεβήκαμε το Διόνυσο και κάναμε μια βουτιά στο Σχινιά. Η απάντηση του στο ερώτημά: «Τι ψήφισες;» μου είχε δημιουργήσει εκνευρισμό. Σχεδόν μου είχε χαλάσει την ημέρα.

Πράγμα περίεργο, 31 χρόνια αργότερα, η ίδια ερώτηση έτυχε της αυτής απάντησης και όχι μόνον δεν εκνευρίστηκα, αλλά ένοιωσα μια ανακούφιση.

Πράγμα  παράλογο τόσο τότε, όσο και σήμερα ότι δεν ψηφίσαμε το ίδιο κόμμα. Τότε θεωρούσα μεγίστη κουταμάρα την επιλογή του, σήμερα την εκτιμώ ως λογική και ως ένα βαθμό, επιβεβλημένη. Τώρα γιατί παρέμεινα (σχετικά) σταθερός στη δική μου επιλογή, τη στιγμή που έκρινα τη δική του, λογική και επιβεβλημένη, είναι ένα άλλο ερώτημα.

Read more...
 
Κοινωνία, Πολιτική & Βία (08.06.2012) PDF Print E-mail

Ήταν θέμα χρόνου, τόσο αυτό που συνέβη στο στούντιο του “Αντένα”, όσο και εκείνα που έλαβαν χώρα λίγο νωρίτερα, στην Παιανία και στην Χαλκίδα. Τρία πρωτόγνωρα γεγονότα συμπυκνωμένα σε λίγες ώρες αποδεικνύουν πως η κοινωνία, σε όλα της τα επίπεδα, δεν έχει πια την πολυτέλεια να κρύβει τις αδυναμίες της.

Σε ένα τοπίο ολότελα ασταθές, η βία, αναδεικνύεται σε κυρίαρχη πρακτική. Αντίθετα, η δια του λόγου συνεννόηση, καθίσταται ολοένα και πιο δύσκολη. Το κοινό χαρακτηριστικό είναι η ανισορροπία. Άλλοτε εκδηλώνεται με φανατισμό, που σιγά-σιγά πρωταγωνιστεί και μετατρέπεται σε σημαντικό μέγεθος (περίπτωση “Αντένα”). Πίσω του κρύβεται, συνήθως, αδυναμία αντίληψης, έλλειψη γνώσης, απουσία καλλιέργειας, συχνά και ψυχικοί νόσοι.


Άλλοτε εκδηλώνεται με ανασφάλεια, σε συνδυασμό με την αδυναμία των θεσμών να προστατέψουν κυρίαρχα δικαιώματα (περίπτωση Παιανίας) και άλλοτε με τρόπο καθαρά ποινικό (περίπτωση Χαλκίδας). Αν σε όλα τα παραπάνω προστεθούν οι αυτοκτονίες πολιτών ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου, (τελευταία, η χθεσινή περίπτωση της μαθήτριας στη Ν. Ερυθραία) αρχίζει να γίνεται κατανοητό το ασφυκτικό πλαίσιο.

Read more...
 
Τέρμα Θεού (02.06.2012) PDF Print E-mail

(την περίοδο που διανύουμε, η καθημερινότητα μας φέρνει μπροστά σε εμπειρίες που άλλοτε θα περνούσαν χωρίς να γεννήσουν σκέψεις ή σχόλια, ή τέλος πάντων θα ταξίδευαν στις παρυφές των ενδιαφερόντων μας. Όχι ότι δεν υπήρχαν προβλήματα, όχι ότι όλα λειτουργούσαν εύρυθμα, αλλά υπήρχε η πολυτέλεια της επόμενης μέρας, της άλλης λύσης. Τώρα που τα περιθώρια στενεύουν ασφυκτικά, μετριούνται, ζυγίζονται ιδεολογίες και πρακτικές πιο αυστηρά αλλά και πιο ανθρώπινα. Ο Γιάννης Δοδόπουλος μας πηγαίνει μια βόλτα στο «Σωτηρία», αλλά και στη νεότερη Ιστορία…)

Αφόρητος πονόδοντος μ΄ έστειλε, Σάββατο βραδάκι, σε κρατικό νοσοκομείο. «Σωτηρία», τομεύς οδοντιατρικός. Aπό τη στιγμή που θα στρίψεις τη Μεσογείων για να μπεις, ταμπέλα πρόσβασης ή καθοδήγησης δεν υπάρχει καμία.

Στην αναμονή όλοι κι όλοι δυο άνθρωποι. Μια μητέρα κι η πάσχουσα κόρη της. Την καλούν. Δεν ξέρω τι είχε, αλλά χρειάστηκε πάνω από 40 λεπτά ιατρικής αντιμετώπισης.

Πιάνω συζήτηση με τη μητέρα (ο πόνος, ενίοτε, με κάνει κοινωνικό) με αφορμή την κίνησή μου να χτυπήσω το κουδουνάκι για να δηλώσω παρουσία κι εμμέσως να λάβω σειρά προτεραιότητας.

Στη ατμόσφαιρα υπάρχει ένας δισταγμός για το αν, με το χτύπημα του κουδουνιού, οι ευρισκόμενοι πίσω από τις πόρτες εκνευριστούν. Ήδη κάτι ανάλογο είχε συμβεί πριν.

Ο προηγούμενος σε τι κατάσταση έφυγε; ρώτησα κάποια στιγμή

Καλά φαινόταν, αποκρίνεται η μητέρα του κοριτσιού που με ρωτά με τη σειρά της αν έχω ξανάρθει...

Γενικώς, μια δυσπιστία έντονη όσο και ο πονόδοντος.

Πιάνουμε κουβέντα.

Είναι καθηγήτρια αγγλικής φιλολογίας. Διδάσκει σε γυμνάσιο της Αττικής. Σεμνή, μετρημένη, δίκαιη στις κρίσεις της. Η συζήτηση αρχίζει να περιστρέφεται στο Δημόσιο με αφορμή μια φράση της μετά τις πρώτες αμοιβαίες εκδηλώσεις δυσπιστίας: «Πάλι καλά που υπάρχουν κι αυτά» (λέει αναφερόμενη στα διημερεύοντα κρατικά νοσοκομεία), «αν δεν τα κόψουν τώρα όλα».

Συλλαμβάνω στον αέρα μια «αντιμνημονιακή» διάθεση κι αρχίζω να κουμπώνομαι. Όχι επειδή είμαι υπέρμαχος του βλακώδους μνημονίου που ελέω γερμανικού προτεσταντισμού κατέληξε να τιμωρεί τον ιδιωτικό τομέα και μόνον αυτόν. Αλλά επειδή πιστεύω ότι ακόμη και το πιο παχύσαρκο και πλαδαρό κήτος, όπως είναι η ελληνική οικονομία, πρέπει κάποια στιγμή να ξυπνάει. Ακόμη και με μνημόνια, εφόσον δεν της φτάνει ο ορθολογισμός.

Γρήγορα η αίσθησή μου αποδεικνύεται λανθασμένη. Το «πρόβλημα» της συνομιλήτριάς μου δεν είναι το Μνημόνιο. Είναι το Δημόσιο. Και για την ακρίβεια ο τρόπος που έφτασε να είναι αυτό που είναι.

Παίρνω θάρρος και αρχίζω, ενστικτωδώς, το ρεπορτάζ.

Read more...
 
Ατυχώς (10.06.2012) PDF Print E-mail

Αφού χρειάστηκε εβδομήντα χρόνια, ο αποκαλούμενος και ως υπαρκτός σοσιαλισμός αποσύρθηκε ολοκληρωτικά από το παγκόσμιο γίγνεσθαι και η τύχη του πλανήτη κρατήθηκε αποκλειστικά από το αντίπαλον δέος.

Ατυχώς

για την ανθρωπότητα, η αποτυχία του υπαρκτού συνδέθηκε με τη γιγάντωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και αυτό γιατί το χρήμα εισχώρησε σε αλλότριους εθνικούς πόρους, απέκτησε πρόσβαση σε φτηνό εργατικό δυναμικό, παρήγαγε πολλά και προσιτά αγαθά, τα οποία όμως έπρεπε να διατεθούν. Πλην όμως, η δυνατότητα του αγοραστικού κοινού ήταν πλέον περιορισμένη. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε η πιστωτική οικονομία.

Ατυχώς

το σχίσμα ανάμεσα στο πραγματικό εισόδημα και την αγοραστική δύναμη ήταν ένα μέγεθος που ολοένα μεγάλωνε. Στο δεύτερο εξάμηνο του 2008 η κατάρρευση Lehman Brothers, έδωσε τις πρώτες ενδείξεις ότι οι αγορές όριζαν το μέλλον περισσότερο από τις κυβερνήσεις. Ακολούθως, το Ελληνικό πείραμα επαλήθευσε με τρόπο οδυνηρό αυτή την άποψη.

Read more...
 
Πόσο ψύχραιμα; (19.05.2012) PDF Print E-mail

Πόσο ψύχραιμα μπορεί κάποιος να αντιμετωπίσει τη τρέχουσα πραγματικότητα; Πριν 30 μήνες, η προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση κρίθηκε από την πρεμούρα του τότε Πρωθυπουργού να εγκαταλείψει το θώκο και από το σύνθημα του επόμενου: «Λεφτά υπάρχουν»

Αφού ο «Λεφταυπάρχουν» (μια λέξη) επικινδύνως πειραματίσθηκε, καταστρέφοντας ότι είχε, εκ του «Κουρασμένου» διασωθεί, επιχείρησε το grand finale με μια πρόταση δημοψηφίσματος και έπεσαν πάνω του ως κύνες πάσχοντες εκ λύσσης, οι τότε Ευρωπαίοι ηγέτες της Καγκελαρίου προεξαρχούσης. Λίγους μήνες αργότερα η επίδοξος αρχηγός του τέταρτου Ράιχ μας απειλεί με την ίδια ιδέα. Δημοψήφισμα! Σχιζοφρενικό; Ταυτόχρονα, διάφοροι αξιωματούχοι οι οποίοι προ Ε.Ε. θα ήταν επιχειρηματίες, γραμματείς υπουργείων, νομικοί σύμβουλοι, δήμαρχοι τουριστικών πόλεων, δηλώνουν πόσο μεγάλο θα είναι το σοκ για τους Ελληνες, εφ’ όσον αποχωρήσουν από το ευρώ. Κουνούν το δάκτυλο, ομιλούν για ολοκληρωτική κατάρρευση, έλλειψη καυσίμων, αδυναμία πληρωμής μισθών συντάξεων, μας έκλεισαν ακόμα και τα σχολεία. Αρνούνται φυσικά την επαναδιαπραγμάτευση και καταλήγουν με το οπερετικό: «Αφήστε μας να σας βοηθήσουμε». Άλλοι συνάδελφοί τους έκριναν, μετά από λογαριασμούς ότι: «είναι ακριβή η έξοδος της Ελλάδας».

H όλη υπόθεση θυμίζει ανακριτικό τμήμα και τους κλασσικούς ρόλους του καλού και κακού μπάτσου. Μόνο που το παιχνίδι είναι χοντρό και αφορά έναν ολόκληρο λαό. Δώσαμε και εμείς βέβαια δικαιώματα. Με το κράτος – έκτρωμα, τα ανεξέλεγκτα επιδόματα, τις μυρίαδες συντάξεις αναπηρίας που εισέπραταν υγιέστατοι, με μια διαφθορά απροκάλυπτη, με μια ευτυχία βασισμένη σε υλισμό, νοικιασμένο με δανεικά. Την ίδια ώρα πρώτη θέση στις ειδήσεις, ακόμα και εδώ στη χώρα μας έρχεται και η πορεία της μετοχής του «φέισμπουκ» στο Χ.Α. της Νέας Υόρκης . Αυτής της ανυπέρβλητης κακομοιριάς της μη επικοινωνίας, που μέσα σε λίγες ώρες συνέλεξε 18 δις. δολλάρια από το επενδυτικό κοινό. Όχι ότι ευωδόθηκαν οι προσμονές των στελεχών, καθότι στο τέλος της ημέρας ήταν λίγα σέντς πιο πάνω από τα 38 $ της τιμής εκκίνησης. Που είναι οι δικοί μας θρίαμβοι των τελών του περασμένου αιώνα; Τότε που τα σαντουιτσάδικα κάλυπταν 10 φορές τη ζήτηση, τριπλασίαζοντας τις τιμές εισόδου και πρόσφεραν ζεστό χρήμα στις επιχειρήσεις κολοσσούς, στις ατμομηχανές της Ελληνικής οικονομίας. Γειά σου Γιάννο με τις 7.000 μονάδες σου. Λίγο πιο πάνω από τις 550 έκλεισε χθες Παρασκευή το Χ.Α.Α., με ένα άλμα από τις 535. Αυτά για όσους πίστευαν ότι το 2000 ήταν εγκλωβισμένοι, στην περιλάλητη «Σοφοκλέους» . Σήμερα που οι τράπεζες κλείνουν στο ένα τρίτο από τα ταχυφαγεία τι να είναι άραγε;

Read more...
 
Νύκτα εκλογών (07.05.2012) PDF Print E-mail

Το εστιατόριο της εφημερίδας δεν ήταν απλώς ανοικτό, αλλά η εργοδοσία κάλυπτε όλα τα γεύματα των εργαζομένων. Από τα ανοικτά του παράθυρα, φαινόταν το φεγγάρι,  καθώς ανέβαινε, ολόγιομο, με όλη τη χλωμή του λαμπρότητα να δεσπόζει στο σκοτεινό ουράνιο θόλο.


Στον τηλεοπτικό δέκτη, που εκτάκτως είχε τοποθετηθεί εκεί, οι εργαζόμενοι που απολάμβαναν ένα γρήγορο δείπνο πριν επιστρέψουν στην, πιθανότατα, ολονύκτια βάρδια τους, παρακολουθούσαν τις πρώτες δηλώσεις του προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ, μετά την εκλογική αναμέτρηση.

Read more...
 
Νοσταλγός ή ρεαλιστής; (03.05.2012) PDF Print E-mail

Ανακαλώ τα χρόνια πριν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Τις εποχές της Δραχμής, της διολίσθησης, των τακτικών υποτιμήσεων. Ενίοτε και τα αναπολώ, εκτιμώντας ότι αυτά που αντιμετωπίζαμε τότε, ως μείζονα προβλήματα, δεν ήταν τίποτα σε σύγκριση με όσα ζοφερά συμβαίνουν τώρα.

Η περίφημη μεταπολίτευση κόμισε αισιοδοξία, για το μέλλον. Ξεκίνησε με νομιμοποίηση κομμάτων που βρίσκονταν εκτός νομιμότητας για τριάντα σχεδόν χρόνια (Κ.Κ.Ε.), με διλήμματα (Καραμανλής ή τανκς). Συνεχίστηκε με ζωντανό κοινοβουλευτικό βίο, με ψυχροπολεμικά (Βυθίσατε το Χόρα), ή εμπνευσμένα συνθήματα (η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες).

Ακολούθως, πίστεψε στην “Αλλαγή”. Ατυχώς δεν δικαιώθηκε. Αυτό που συνέβη ήταν ότι η εξουσία μοιράστηκε σε ένα νέο κομματικό μηχανισμό, πιο πεινασμένο, πιο ανεξέλεγκτο με μια αντίστοιχη ηγεσία. Η χρυσή ευκαιρία δόθηκε τον Οκτώβριο του '81, μα δαπανήθηκε τυρρανικά άνευ αντικρίσματος έως το τέλος της δεκαετίας. Εξαγοράσθηκε από την Ευρωπαϊκή προοπτική στην οποία τόσο εναντιωνόταν, όσο ήταν αντιπολίτευση και τόσο εκμεταλλεύτηκε όταν κυβέρνησε. Με συνθηματολογία επαναστατική αλλά συντηρητική πολιτική δαπάνησε πόρους, λεηλάτησε ιδεολογίες και στηρίχτηκε σε ότι πολεμούσε.

Read more...
 
Στη σκιά της 21ης Απριλίου (επεξεργασμένη επανάρτηση) - Τετάρτη 22 Απριλίου 2015 PDF Print E-mail

Σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, η οποιαδήποτε ιστορική αποτίμηση έχει την πολυτέλεια να γίνει με μεγαλύτερη ακρίβεια, με περισσότερη νηφαλιότητα. Το στρατιωτικό πραξικόπημα και η επταετής δικτατορία που προέκυψε το ΄67, ασφαλώς και δεν ήταν ένα ανεξάρτητο γεγονός. Γεννήθηκε μέσα από διαδικασίες.

Ερευνώντας σήμερα, στην τεσσαρακοστή όγδοη πια «επέτειο», τόσο τη διαδικασία, όσο και το γεγονός, μπορεί να φθάσουμε σε σκέψεις που, εκ των πραγμάτων, δεν είχαμε τη δύναμη να φτάναμε πριν από λίγα ή πολλά χρόνια. Κυρίως, διότι είναι οι εξελίξεις, που επανατοποθετούν τα συμβάντα. Στην Ελλάδα του 2015 λοιπόν, στον τόπο των Μμηνομίων, της πιθανής χρεοκοπίας, της επανεμφάνισης του αυγού του φιδιού, της ανεργίας, της απάνθρωπης αποτυχημένης λιτότητας,  και της πλήρους απογοήτευσης, η 21η Απριλίου έρχεται να αποτιμηθεί εκ νέου.

Εν αρχή, οι νοσταλγοί. Όλοι εκείνοι που είχαν θεωρήσει δεδομένη την αποτυχία του κοινοβουλευτισμού. Που έκαναν λόγο για φαυλοκρατία, που εκτιμούσαν ότι οι «καθαρές» διαθέσεις μερικών αξιωματικών ήταν αρκετές για να διαμορφώσουν μια δίκαιη μορφή εξουσίας. Πατριωτισμός, συντηρητισμός, αντικομμουνισμός ολίγη από υποκρισία ήταν τα κύρια συστατικά της ιδεολογίας, απότοκα και αυτά της εμφύλιας περιπέτειας.

«Φιλήσυχοι» και φανατικοί συμπορεύτηκαν από φόβο, από άγνοια, αλλά και από άποψη. Όλοι αυτοί, όσοι τέλος πάντων βρίσκονται εν ζωή, έχουν λόγους να νοσταλγούν. Διότι αυτό που, ανάμεσα στα άλλα άλλα, κόμισε η «επταετία», το τρίπτυχο «ησυχία, τάξις, ασφάλεια» προφανώς δεν υπάρχει. Κατά πάσα πιθανότητα δεν υπήρξε ποτέ, μα τώρα είναι πιο ορατό. Ο θρίαμβος του μικροαστισμού, που περιέφερε το καθεστώς ως κυρίαρχο ιδεολογικό περίβλημα, το πνίξιμο κάθε σχεδόν μορφής ενδιαφέρουσας τέχνης, η επιβολή του πομπώδους «κίτς», η αηθής λογοκρισία, η στείρα στρατοκρατία και η απουσία ενός στοιχειώδους πολιτικού λόγου ήταν οι πυλώνες των δικτατόρων.

Read more...
 
Στην Ελευσίνα (14.04.2012) PDF Print E-mail

Με μια νέφωση λεπτή και ενιαία, συχνό χαρακτηριστικό για Μεγάλη Παρασκευή, περάσαμε την είσοδο του αρχαιολογικού χώρου της Ελευσίνας. Ένας ήσυχος Σορόκος, μόλις που ανακάτευε τη θάλασσα και έσπρωχνε τη γαλανόλευκη ψηλά στο ρολόι - καμπαναριό του λόφου σε ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, από την τελευταία φορά που είχαμε βρεθεί εκεί.

Ανάμεσα στα κτίσματα 25 αιώνων, κόκκινες πινελιές από παπαρούνες σηματοδοτούσαν μια ακόμα άνοδο της Περσεφόνης από το σκοτεινό κόσμο του καταθλιπτικού αλλά αναπόφευκτου Άδη. Στα πιο ανοικτά κομμάτια, κίτρινες μαργαρίτες χάριζαν την περιστασιακή τους ομορφιά στο τοπίο.

Ένα χαλί ησυχίας κάλυπτε το λόφο, που διακοπτόταν επίμονα μα διακριτικά από τον πένθιμο ήχο της καμπάνας της παρακείμενης εκκλησιάς του Αγ. Γεωργίου. Αναρωτιέμαι πιο άλλο σημείο της οικουμένης μπορεί να συνδυάσει ένα ιστορικό βάθος τριών χιλιάδων ετών, με αναμεμειγμένη μυθολολογία και ιστορία, με ανακατεμένα το δωδεκάθεο και την ορθοδοξία, με τις ανερμήνευτες τελετές των Ελευσινίων μυστηρίων και την επιβλητική παρουσία του μονοθεϊσμού.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 10 of 13