Κόσμος & ιδέες

Ο κόσμος που ζούμε ως φύση, ως πλανήτης, αλλά πάνω απ’ όλα ως κοινωνία, είναι το αντικείμενο αυτής της ενότητας.

Οι τάσεις και η ερμηνεία τους, τα γεγονότα και οι πρωταγωνιστές τους αποτελούν τον πυρήνα των ενδιαφερόντων μας.



Πως να γλιτώσω; - Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

Πόσο να αντέξεις μακρυά από τις σειρήνες της όποιας ενημέρωσης; Εντάξει με το 15ημερο που απουσιάζεις από τη δουλειά σου. Ανατρέπεις τα δεδομένα, προσποιείσαι τον αδιάφορο και καταφέρνεις σε μεγάλο βαθμό να ξεφύγεις. Άμα τη επιστροφή όμως και παρά το γεγονός ότι συνεχίζεις να επιδιώκεις να μείνεις μακρυά της, αργά και βασανιστικά υποκύπτεις εις τους όνυχάς της.


Η ανάγνωση ειδήσεων, διότι για τα τηλεοπτικά δελτία η απόφαση αποκλεισμού παραμένει ευκόλως αμετάκλητη από τον προηγούμενο αιώνα, είναι πλέον μια μαρτυρική διαδικασία.

Υπάρχει και ημερομηνία που γεννήθηκε το μαρτύριο τούτο. Ήταν εκείνη η περίλαμπρη Παρασκευή,

Read more...
 
Από την Γερμανία στην Ελλάδα – Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

Kυριακή μεσημέρι. Μετά από ένα χειρωνακτικά κοπιώδες πρωινό, όπου έγινε μια απόπειρα να συμμαζευτούν όλα όσα δεν προλαβαίνουν να γίνουν τις υπόλοιπες (έξι) εργάσιμες, χάζευα ένα ντοκυμαντέρ στο National Geographic. Ένα θέμα με λίγα, πιά, άγνωστα στοιχεία, για το πως ο Αδόλφος ανέβηκε στην εξουσία, πως ξεπάστρεψε τον Ernst Röhm και λοιπά. Πολύ ενδιαφέρον, καθότι χρωματιστό και με κάποια ηχητικά εφέ

Ακολούθως και ψάχνοντας διάφορα στο διαδίκτυο, «έπεσα» πάνω σε δύο Γερμανικές επετείους. Το «πραξικόπημα της μπυραρίας», την αποτυχημένη, δηλαδή, απόπειρα πραξικοπήματος του Αδόλφου στις 8 Νοεμβρίου 1923 στο Μόναχο.

Μόλις 15 χρόνια και μια μέρα αργότερα στις 9 Νοεμβρίου του 1938, ο ίδιος άνθρωπος θα σπρώξει ακόμα πιο βαθιά τη χώρα του πίσω από την κουρτίνα του ολοκληρωτισμού, της παραφροσύνης και της βίας. Ήταν η περίφημη «νύκτα των κρυστάλλων» (Kristallnacht) κατά την οποία εκδηλώθηκε ένας αιματηρός, ανηλεής διωγμός ενάντια σε οτιδήποτε εβραϊκό. Το όνομα, το οφείλει στη θράυση  κρυστάλλινων βιτρινών, 7.000, περίπου, εβραϊκών καταστημάτων.

Η τελική λύση είχε δρομολογηθεί, το Ολοκαύτωμα ήταν προ των θυρών. Σε λίγα χρόνια 60 εκατομμύρια άνθρωποι θα έχαναν βίαια τη ζωή τους στη δίνη του δευτέρου Μεγάλου πολέμου του εικοστού αιώνα, απότοκο ενός λαού, μιας αυτοκρατορίας, ενός ηγέτη, (Ein Volk, Ein Reich, ein Fuhrer) για να θυμηθούμε...

Μετά από όλο αυτό το τηλεοπτικό και ιστορικό σφυροκόπημα, αναρωτιόμουν τι θα μπορούσε να ήταν εκείνο, που θα με έκανε να δω έτσι με μια θετική αύρα οτιδήποτε Γερμανικό, των αυτοκινήτων, ίσως, εξαιρουμένων.

Λίγο νωρίτερα είχα επισημάνει στην «Καθημερινή» της 8ης Νοεμβρίου μια επιστολή του καθηγητή Κλασσικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο

Read more...
 
Η (δική μου) 17 Νοεμβρίου 1973 – Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2014. PDF Print E-mail

Η 16η Νοεμβρίου του ’73 ήταν μέρα Παρασκευή. Τότε, το Σαββάτο ήταν εργάσιμη μέρα. Δημόσιες υπηρεσίες και σχολεία λειτουργούσαν.

Όπως όλα τα δεκαεξάχρονα προετοιμαζόμουν για το «ακαδημαϊκό». Αυτό σήμαινε στην πράξη, ότι φεύγαμε από τις γειτονιές μας και κατεβαίναμε στο κέντρο. Σόλωνος, Θεμιστοκλέους, Εμμ. Μπενάκη, εκεί πέριξ του βαθέως κέντρου, που κάθε βράδυ έσφυζε από νεολαία.

φωτό: Αριστοτέλης Σαρρηκώστας

Εκεί λοιπόν, για κάποιους πιο συγκεντρωμένους, μεταξύ 19.00 και 22.00 υπήρχαν τρείς ώρες προσοχής, ενώ για άλλους, τρείς ώρες μεγάλης φροντιστηριακής βαρεμάρας, που συμπληρώναν το πρωινό επτάωρο, της ακόμα μεγαλύτερης σχολικής βαρεμάρας. Κρίνοντας εκ των υστέρων, ως προσωπική αποτίμηση, οφείλω να πω ότι φιλοδοξούσα να ανήκω στους πρώτους, αλλά τελικά κατοχυρώθηκα στους δεύτερους.

Ίσως να μην ήταν τόσο περίεργο, πως η εκπαίδευση μπορούσε να είναι τόσο αδιάφορη, τόσο μονοτόνη, τόσο απόμακρη. Βαρύ το έργο για τον έφηβο, τότε, ώστε να μπορέσει να ακολουθήσει το «πρέπει», για να γίνει «κάτι». Υποθέτω ότι πάντοτε βαρύ θα ήταν και πιθανότατα έτσι θα παραμείνει.

Ατυχώς δεν θυμάμαι τίποτα, μα τίποτα ενδιαφέρον από όλο αυτό το μαρτυρικό γαϊτανάκι της Γυμνασιακής εκπαίδευσης και δεν είναι απορίας άξιον πως μετά το πέρας αυτής της εποχής άρχισα να βρίσκω ενδιαφέροντα και να ανακαλύπτω τις όποιες δεξιότητες, μόνος.

Προχωρώντας λίγο, στην αξιολόγηση της εποχής και των ανθρώπων της, οφείλω να πω, πως αν εξαιρεθούν, δυο – τρείς διδάσκοντες, που πόναγαν αυτό που έκαναν, που θα μπορούσαν να κερδίσουν τον σημαντικό τίτλο του Δάσκαλου, όλοι οι υπόλοιποι ήταν από αδιάφοροι έως επικίνδυνοι για την εφηβική υγεία. Μου έκανε δε εντύπωση, ότι ακόμα και 30 χρόνια αργότερα που συνάντησα, τυχαία, έναν φανερά μέτριο λειτουργό και μετριότερο άνθρωπο, εξακολουθούσε να έχει το ίδιο θεατρικά μεγαλόπρεπο ύφος και να νομίζει ότι είχε απέναντι του έναν μαθητή, έναν δεκαεξάχρονο. Καμμία πρόοδος!

Έκανα τούτη την αναφορά προκειμένου να συστήσω το πλαίσιο για όσους απέχουν αρκετά από το συγκεκριμένο ηλικιακό σκαλοπάτι αλλά και για όσους συνομήλικους, πιθανόν, διατηρούν άλλη εικόνα, άλλες μνήμες, επειδή προφανώς θα υπάρχουν και άλλες απόψεις και άλλες εμπειρίες. Ας πούμε ότι στον τομέα αυτόν υπήρξα άτυχος. Δεν έτυχε να συναντήσω λειτουργούς ποιότητας και γρήγορα αισθάνθηκα και έπραξα ως ευρισκόμενος απέναντι και όχι δίπλα. Ως συμβάν δεν είναι και τόσο ασύνηθες, πολλοί θα έχουν παρόμοιες εμπειρίες - απόψεις και φιλοδοξώ κάποια στιγμή να επανέλθω αναλυτικότερα, εκτενέστερα σε αυτό το θέμα.

Παρασκευή λοιπόν 16 Νοεμβρίου, το συνηθισμένο δρομολόγιο με τον «άσσο», το τρόλεϋ Καλλιθέα – Ομόνοια για το φροντιστήριο στη Θεμιστοκλέους. Η μικρή παρέα όμως, άλλα είχε κανονίσει. Ο Κώστας Γ., ο Ανδρέας Κ., η ταπεινότητά μου και δεν θυμάμαι ποιος άλλος, μάλλον υπήρχε και τέταρτο πρόσωπο, είχαμε ορίσει τόπο συνάντησης, μπροστά στο θέατρο «Κοτοπούλη».

Read more...
 
Τα μάρμαρα του Paxman - Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2014 PDF Print E-mail

Κάπως συγχυσμένος από την ανάγνωση κειμένου που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της «The Telegraph», την προηγούμενη μέρα, ταξίδευα με Αlitalia, προς Μιλάνο μέσω Ρώμης. Ανήμερα 28ης Οκτωβρίου ήταν και γεννημένος μόλις 17 χρόνια μετά από ΤΗΝ 28η, ανακαλούσα τα παιδικά χρόνια μου και την απήχηση της Εθνικής εορτής.

Ήταν σοβαρά τα πράγματα τότε, νωπά, διότι δεν είχε το μακρινό της απόστασης της 25ης, με φιγούρες απομεμακρυσμένες από τον προηγούμενο αιώνα. Ο καθένας στη γειτονιά του, μπορεί να είχε έναν ανάπηρο, έναν πολεμιστή που γύρισε από μέτωπο με τραύματα που θα τον συνόδευαν έως το τέλος της ζωής του.

Ήταν κι οι ζωγραφιστοί φαντάροι που με εφ' όπλου λόγχη εφορμούσαν με την κραυγή ...αέρα, θεόρατοι στο παιδικό μέτρο. Μισόν αιώνα μακρυά από αυτές τις εικόνες, η 28η συνεχίζει να εορτάζεται, ενίοτε με λάθος δόσεις εθνικισμού, ή μεγάλες δόσεις αγνωσίας.

Η Εθνική ταυτότητα είναι ένα κεφάλαιο τόσο τεράστιο, όσο περίεργο όσο και επικίνδυνο. Μέσα της συγκατοικούν, η γλώσσα, οι παραδόσεις, το νόμισμα, κάθε χαρακτηριστικό που γεννά, συντηρεί και συντηρείται η όποια εθνική ενότητα. Στον αιώνα της παγκοσμιοποίησης, στη δεκαετία του ευρώ αυτά ακούγονται κάπως ξεπερασμένα, αλλά τελικά ίσως να είναι λιγότερα αποτυχημένα από έννοιες όπως η ίδια η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Αυτά σκεφτόμουν καθώς προσπαθούσα να παρακολουθήσω το γραπτό λόγο του Jeremy Paxman, ο οποίος σίγουρα θα πυρπόλησε το θυμό κάθε Έλληνα. Εν ολίγοις, μας πληροφόρησε πως αν ο διπλωμάτης Thomas Bruce, ο έβδομος Κόμης του Elgin (γνωστότερος ως Ελγιν), δεν είχε αφαιρέσει (τι κομψή έκφραση!) τα μάρμαρα από τον Παρθενώνα, τώρα θα ήταν οι θεμέλιοι λίθοι κάποιου Αθηναϊκού κεμπαπτζίδικου.

Η παγκόσμια κοινότητα, κατά τον συμπατριώτη του Κόμη, οφείλει περίπου υποχρέωση στον Bruce διότι διέσωσε τους θησαυρούς, οι οποίοι φυλάσσονται και εκθέτονται στο Βρετανικό μουσείο. Αυτά μας είπε ο Paxman, o αδελφός του οποίου είναι επίσης  διπλωμάτης, στο Μεξικό τούτη την περίοδο.

Read more...
 
Ο βασιλεύων Αλέξανδρος (1893-1920) - Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

Γεμάτο πληροφορίες κείμενο από τον Ηλία Καφάογλου, o οποίος τούτη τη φορά, ασχολείται με τον βασιλεύοντα Αλέξανδρο και την σχεδόν φανατική του προσήλωση στον αναδυόμενοο αυτοκίνητο κόσμο, των αρχών του εικοστού αιώνα.

«Κανείς δεν ριψοκινδυνεύει περισσότερο από τον Αλέξανδρο», γράφει για αυτόν ο βιογράφος του, Χρήστος  Ζαλοκώστας. «Η δίψα της ταχύτητας τον κυρίευε μόλις έπιανε τιμόνι στα χέρια. Ήθελε να πηγαίνη από το βράδυ ως τo πρωί ολοένα πιο μακριά και πιο γρήγορα, έξαλλος, ως να εξαντληθή. Κάθε μέρα προσπαθούσε να πετύχη νέα ρεκόρ. Πήγε στο Τατόι σε 24 λεπτά, πήρε τις στροφές του Φαληρικού Δέλτα με 80 χλμ. [70 περισσότερα από το όριο…],  έτρεξε με 120 χιλιόμετρα στο Ποδηλατοδρόμιο με κίνδυνο να σκοτωθή, γιατί ο στίβος ήταν χαλασμένος», τότε στα μέσα της δεκαετίας του 1910.

O βασιλεύων, ατίθασος και ριψοκίνδυνος, τοποτηρητής του θρόνου από τις 11 Ιουνίου 1917,   Αλέξανδρος αγαπούσε να μαστορεύει ο ίδιος το αυτοκίνητο και τη μοτοσυκλέτα του – δεν έχανε την ευκαιρία να το κάνει, είχε, μάλιστα, φέρει τα κατάλληλα εργαλεία από το εξωτερικό. Οι πρώτοι οδηγοί, οι σωφέρ, αδιάφορο αν ήταν ιδιοκτήτες των οχημάτων ή όχι, ήταν και μηχανικοί.

«Κάθε φορά που είχε στενοχώριες, κάθε φορά που απογοητευόταν από την πολιτική», γράφει ο επιστήθιος φίλος του Αλέξανδρου και βιογράφος του, «καβαλούσε την μοτοσυκλέτα του, έβαζε στο πίσω κάθισμα την Ασπασία Μάνου, κι έκανε τρεις φορές τον γύρο του Τατογιού όσο ν’ αποστάση. Συχνά πέφταν από την μοτοσυκλέτα, πότε πότε αιμάτωναν, αλλ’ αυτό ίσα ίσα τους διασκέδαζε» -διασκέδαζε τον Αλέξανδρο η ταχύτητα, πρωτοπόρο μοτοσυκλετιστή στη χώρα μας, σε μια εποχή, στα μέσα της δεκαετίας του 1910, όταν οι μοτοσυκλετιστές  συναριθμούνταν σε λιγότερους από δέκα, αλλά και η ενασχόληση με τις μηχανές.

«Τον ενθουσίαζαν οι τραχείς χτύποι της βαριάς πάνω στο αμόνι και το ροκάνισμα των μετάλλων στην ατσαλόπλανη», θυμάται πάλι ο βιομήχανος Χρήστος  Ζαλοκώστας, στο σπίτι του οποίου στην Κηφισιά, εξάλλου,  ο Αλέξανδρος συναντούσε την Ασπασία Μάνου. «Είχε τη σιγουράδα στις κινήσεις που δείχνουν οι προκομμένοι χειροτεχνίτες, εκείνοι που φέρνουν σε πέρας τις δυσκολότερες εργασίες παίζοντας», θαυμάζει ο φίλος του βασιλεύοντος, ύστερα από την αναχώρηση του Κωνσταντίνου από την Ελλάδα, μετά από απαίτηση της Αντάντ την 1η Ιουνίου 1917.

Read more...
 
Για την Δικηγόρο - Δευτέρα 3 Νοεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

Συγνώμη δηλαδή, αλλά η υπερβολή είναι στο αίμα μας. Τόσο στο να την παράγουμε όσο και στο να την αφομοιώνουμε. Τρεις μέρες, τέσσερις, άλλη προσοχή δεν δώσαμε παρά στη αναμφίβολα κεχαριτωμένη Λιβανέζα, με Βρετανική παιδεία Amal Alamuddin.
Είναι προφανές, ότι αν προσφάτως δεν είχε γίνει εξώφυλλο στα πλέον κοσμικά περιοδικά ως κα Clooney, το γεγονός δεν θα αποκτούσε τόση δημοσιότητα.

Θαρρώ ότι το Ελληνικό γκουβέρνο πιάνεται από οτιδήποτε μπορεί, ώστε να μας προσφέρει μια ψευδαίσθηση ανάκαμψης, επιτυχίας, ανάπτυξης και αντίστοιχης γκλαμουριάς. Η μελαχρινή, ευειδής, ευγενής, καλλίπυγος, διαθέτουσα ωραιωτάτας τε και λεπτοτάτας κλειδώσεις, Amal, ήταν άλλο ένα εργαλείο σε αυτήν την πολιτική.

Η επίσημη ιδιότητα με την οποία μας επεσκέφθη ήταν εκείνη της νομικού συμβούλου ώστε με τους κατάλληλους χειρισμούς να μας επιστραφούν τα αποκαλούμενα και ως Ελγίνεια, τα οποία αφαίρεσαν από την Ακρόπολη των Αθηνών οι Βρετανοί σύμμαχοί μας, με την γνωστή αποικιοκρατική τακτική τους.

Read more...
 
Για την Πέτρου Ράλλη - Σαββάτο 18 Οκτωβρίου 2014 PDF Print E-mail

Το μακελειό που έλαβε χώρα την Τετάρτη (15/10ου) στην Π. Ράλλη μας οδηγεί σε μερικές σκέψεις. Κι επειδή κυριαρχεί ο Θάνατος, με τρεις (τελικά) πολίτες να έχουν χάσει τη ζωή τους, ο λόγος μας οφείλει να είναι συνετός.

Όλα όσα αναφέρει το ρεπορτάζ είναι άκρως επιβαρυντικά για τον Αλβανικής καταγωγής οδηγό του smart. H συμπεριφορά του, υπήρξε μνημείο επιπολαιότητας, αδιαφορίας και ως αποδείχτηκε δολοφονική. Το ότι είναι Αλβανικής καταγωγής, προφανώς , επιβαρύνει τη θέση του, ειδικά και μετά από ότι συνέβη στο Βελιγράδι στο στάδιο της Παρτίζαν, όσο κι αν το έγκλημα (διότι ο εισαγγελέας άσκησε δίωξη για κακούργημα), δεν θα είχε μικρότερη έκταση αν ήταν Έλληνας.

O 27χρονος αλλοδαπός από την μεριά του, ή η υπεράσπισή του, προέβαλε το επιχείρημα ότι έπαθε επιληπτική κρίση. Ευφυές όσο και άνανδρο αν είναι ψέμα, εφιαλτικό αν είναι αλήθεια.

Ακούστηκαν και κάποιες κατηγορίες περί του οχήματος. Χωρίς ποτέ να με έχει έλξει η φιλοσοφία των smart, γεγονός που δημοσιογραφικά ουδέποτε έκρυψα, είναι χειρότερο από λάθος, είναι βλακώδες να χρεώνεται το όχημα οποιαδήποτε ευθύνη.

Read more...
 
Περί τουριστικής κατοχής – Τρίτη 14 Οκτωβρίου 2014 PDF Print E-mail

Escape to Athena, ήταν ο πρωτότυπος τίτλος της. Είχε γυριστεί την άνοιξη του '78 στη Ρόδο.

Σκηνοθέτης ήταν ο George Cosmatos που το ευρύ κοινό, ίσως να τον θυμάται από το θριαμβευτικό εισπρακτικά Rambo II, το οποίο μπορεί να κέρδισε το χρυσό βατόμουρο για το 1985, αλλά με κόστος 44 εκ. δολ. έφερε στα ταμεία του παραγωγού 300!

Ο Cosmatos λοιπόν έχει μαζέψει έναν γαλαξία αστέρων στο νησί: Roger Moore, Telly Savalas, David Niven, Claudia Cardinale, Stefanie Powers, Elliot Gould κ.α.

Εντυπωσιακή ενδεχομένως για τα μέτρα της εποχής, πολεμική περιπέτεια εποχής στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Ελλάδα, με αρχαιοκαπηλεία, μυστικά όπλα, αντίσταση, στρατόπεδα εργασίας και βέβαια πολύ δράση. Ο σκηνοθέτης κλείνει την πλοκή του, προβάλλοντας μια ενδιαφέρουσα άποψη.

Στους ίδιους χώρους, στην  ίδια πλατεία του νησιού όπου ο Γερμανός κατακτητής ασκούσε την βαρβαρική εξουσία του, μόλις τρεις ή και δύο δεκαετίες αργότερα έρχονται πάλι Γερμανοί, ειρηνικά τούτη τη φορά και καταλαμβάνουν, χορεύοντας πια, την πλατεία.

Τα θυμάμαι όλα τούτα, διότι νεαρός ρεπόρτερ τότε στην «Καθημερινή» είχα βρεθεί στη Ρόδο, είχα μιλήσει με τον σκηνοθέτη, είχα βολτάρει στα σκηνικά και είχα γράψει το αντίστοιχο κομμάτι περιγράφοντας και την αντίστοιχη προβολή του νησιού δεκαεπτά χρόνια μετά τα γυρίσματα από τα «κανόνια του Ναβαρόνε». Τότε που στα σετ βρέθηκαν και οι βασιλείς της Ελλάδας...

Μάρτιος 1978 Ρόδος. Τα σκηνικά στην Καλλιθέα. Δεξιά, ο Roger Moore, αρκετά δημοφιλής τότε στην Ελλάδα και λόγω των τηλεοπτικής γνωριμίας με το ημεδαπό κοινό ως "Άγιος".

Ευχάριστη νότα και δόκιμη για τη δεκαετία του '70, το μήνυμα του «Escape to Athena». Σαράντα χρόνια αργότερα όμως, τα πράγματα δεν είναι ίδια.

Για την ακρίβεια είναι πολύ διαφορετικά από τον Απρίλιο του '10 και εντεύθεν. Από τη χρονική στιγμή, δηλαδή, που τα Μνημόνια και τα μεσοπρόθεσμα κυριάρχησαν πάνω στην Ελλάδα. Ο Γερμανικός τιμωρητικός προτεσταντισμός, ενέσκηψε, ήρθε εκ νέου  (και πέρα από τις όποιες ευθύνες έχει ο μέσος Έλληνας πολίτης και πολύ περισσότερο ο κάθε αιρετός Έλληνας κυβερνήτης), είναι εδώ, ασκώντας πολιτική.

Όλα αυτά μου ήρθαν στον νού, στην παραλία της Μεσσήνης (Μπούκα), όπου ένα πλήθος από

Read more...
 
Απογοήτευση - Τετάρτη 8 Οκτώβριου 2014 PDF Print E-mail

Σαββάτο (το ...προπροηγούμενο), νωρίς το μεσημέρι. Ταμπούρια. Στο καπηλειό, όπου η μοναδική, ίσως, σύγχρονη συσκευή ήταν μια τηλεόραση πλάσματος, βολεύομαι, μόνος, σε μια γωνιά του άδειου μαγαζιού. Από τα στενά ψηλά ανοίγματα, ερχόταν καλοδεχούμενη η δροσιά, το συννεφιασμένο φως του φθινοπώρου και από τον πλασματικό δέκτη απρόσκλητες ψηφιακές εικόνες. Ανάμεσά μας, λίγα τραπέζια σε σκηνικό δεκαετίας του '60 και στο πεζοδρόμιο, ίσα που διακρινόταν ο πίσω τροχός του Husqy που με είχε μεταφέρει ως εκεί.

Η μόνη ανορθογραφία από αυτή τη χρονομηχανή, ήταν το χρώμα που έβγαζε η υψηλής ανάλυσης οθόνη, απ' όπου αντικρίζαμε, χωρίς να ακούμε, τον πρωθυπουργεύοντα στην ομιλία του από την Χαλκιδική, για τα 40χρονα της Ν.Δ.

Read more...
 
Πίστες & Τουρισμός (...άντε πάλι) – Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου 2014. PDF Print E-mail

Υπό το καθεστώς μιας, ας την χαρακτηρίσω, racetrack overdose, καταγράφω τις κάτωθι εντυπώσεις με προφανή προσχηματικό τρόπο:

Τον Φεβρουάριο, βρέθηκα στο Castelloli circuit της Καταλωνίας (για το Leon Cupra), τον Μάιο στο Αutodromo do Αlgarve στο Πορτιμάο της Πορτογαλίας (για τις Μ3 Sedan & M4 Coupe), αλλά και στο  Vairano έξω από το Μιλάνο (για το Subaru WRX). Tον Ιούλιο στην Aldenhoven της Ρηνανίας (για όλη σχεδόν τη γκάμα της Porsche) και αυτό τον μήνα τόσο στη Vallelunga έξω από τη Ρώμη (για συμμετοχή στο Italia Mini Challenge), όσο και στο Ascari race resort στα ορεινά της Μάλαγα (για το ΤΤS). Σε ένα χρονικό διάστημα επτά μηνών, σε έξι διαφορετικές πίστες τεσσάρων  Ευρωπαϊκών χωρών. Έτσι δικαιολογείται αρκετά ο χαρακτηρισμός,  racetrack overdose, τουλάχιστον στο πλαίσιο της μνημονιακής Ελλάδας.

το τελείωμα της ευθείας των pits στο Ascari race resort που καταλήγει σε ένα κομμάτι που θυμίζει corkscrew της Laguna Seca

Αν και ο χρόνος παραμονής είναι περιορισμένος, αν και το πλήθος των γύρων που συμπληρώνεις είναι μικρός, υπάρχει μια προστιθέμενη εμπειρία μετά από όλες αυτές τις περιηγήσεις. Ειδικά σε εκείνες που είχα ξαναβρεθεί στο παρελθόν (Castelloli & Ascari), στις οποίες δεν ξεκινάς από το μηδέν, καθώς κάτι θυμάσαι, όλα έρχονται πιο εύκολα και στο τέλος των γύρων κινείσαι πιο άνετα και πιο σβέλτα. Ταυτόχρονα σου δίνεται η ευκαιρία να διαπιστώσεις και το, οδηγικό, επίπεδο των αλλοδαπών συναδέλφων αλλά και τη γενικότερη συμπεριφορά τους. Πάνω από όλα όμως, είναι μια χρήσιμη εμπειρία, η οποία σου δίνει εξίσου χρήσιμα στοιχεία ώστε να φθάσεις σε κάποια ασφαλή συμπεράσματα.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 8 of 13