Κόσμος & ιδέες

Ο κόσμος που ζούμε ως φύση, ως πλανήτης, αλλά πάνω απ’ όλα ως κοινωνία, είναι το αντικείμενο αυτής της ενότητας.

Οι τάσεις και η ερμηνεία τους, τα γεγονότα και οι πρωταγωνιστές τους αποτελούν τον πυρήνα των ενδιαφερόντων μας.



Ασιατική Τέχνη - (Πέμπτη 19 Ιανουρίου 2017) PDF Print E-mail

Στεκόταν ακίνητη στο αναπηρικό καροτσάκι. Η αίθουσα ήταν άδεια, κοιτούσε  ένα έκθεμα πολύ συγκεντρωμένη, αφοσιωμένη ολοκληρωτικά σε αυτό.  Μέσα στο ημίφως και στην απόλυτη ησυχία, η σκηνή ήταν κατανυκτική.

Με είχε εντυπωσιάσει και καταλάβαινα ότι ήταν μια εικόνα που δεν θα ξεχνούσα εύκολα. Ειδικά όταν γινόταν λόγος για μουσεία, και τον σεβασμό για εκθέματα που σε συγκινούν. Νοέμβριος του 1998 ήταν, στο μουσείο Χονκάν στο πάρκο Ουένο της Ιαπωνικής πρωτεύουσας. Εκεί όπου, ο Μίλτος έλεγε: «Η Απωνία έχει πρωτεύουσα το Κύο». Το καλό με τον  σχωρεμένο, ήταν ότι έφτασε μέχρι προεδρίας της Νού Δού. Το κακό με κάποιον από τους επόμενους πολιτικούς αρχηγούς, είναι ότι έγινε και πρόεδρος της Κυβέρνησης, όντας επιπέδου Μίλτου. Aν όχι χαμηλοτέρου.
Χαθήκαμε όμως. Έψαξα, βρήκα την εικόνα στο αρχείο, σλάιντ βέβαια, την ψηφιοιποίησα πρόχειρα, και ιδού.



Η άγνωστη γιαπωνέζα, κάτω δεξιά διακρίνονται τα πόδια της πάνω στο καροτσάκι, θαύμαζε μια σειρά από διαχωριστικά με εμφανή τα σημάδια μιας λεπτής τέχνης πάνω τους.

Έτσι, όταν πέρασα το κατώφλι του μουσείου Ασιατικής Τέχνης στα παλιά ανάκτορα Αρχάγγελου Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου, στην πόλη της Κέρκυρας θυμήθηκα αυτή την εικόνα.  Τακτικός επισκέπτης στο νησί για περισσότερο από μισό αιώνα και δεν είχα αξιωθεί να το δω. Κάλλιο αργά, παρά ποτέ.

Read more...
 
Mon Repos - (Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2017) PDF Print E-mail

Στο σχολειό, μας είχαν διδάξει ότι στις Θερμοπύλες, έπεσαν όλοι. Σε μια πρωτοφανή επίδειξη ανδρείας και αδιαφορίας για το μοιραίο, που από ένα σημείο και μετά ήταν προδιαγεγραμμένο. Μαζί τους έπεσε και ο αρχηγός τους. Ο Βασιλιάς. Ο Λεωνίδας που πολέμησε σαν λιοντάρι ή καλύτερα σαν Λακεδαιμόνιος στην πρώτη γραμμή, στη λάσπη με τα αίματα και τα κομμένα μέλη. Καθόλου τυχαίο ότι ως  διδαχή και αιτιολογία της ήττας, έχουμε και την εμφάνιση της προδοσίας με την είσοδο στην ιστορική σκηνή του απαίσιου Εφιάλτη.

Λίγο αργότερα, μας δίδασκαν την περιπέτεια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στα πέρατα της γης, μας έλεγαν πόσο γενναίος και πόσο αλληλέγγυος ήταν ο νεαρός αυτοκράτορας, ο ηγέτης της γης. Τότε στην έρημο, που του πήγαν το νερό να ξεδιψάσει και εκείνος το 'χυσε στην καυτή άμμο, διότι ούτε οι οπλίτες του δεν είχαν να πιούν.

Στις επόμενες χρονιές μας δίδαξαν το τέλος του Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου. Έμεινε εκεί όρθιος να υπερασπίζεται έως τέλους την Βασιλεύουσα, το Θρόνο, την Ιδέα. Κι έπεσε από το λεπίδι του εχθρού. Παλικάρι αληθινό, πρώτος μεταξύ ίσων, πολεμιστής έως τέλους. Διότι τι να την έκαμε τη ζωή, αν δεν μπορούσε να υπερασπισθεί το λαό του;

Αυτά ακούγαμε, αυτή την ιδέα είχαμε περί της Βασιλείας και των Βασιλέων. Και στο παιδικό, του Δημοτικού, μυαλό μας, είχε καρφωθεί η εντύπωση ότι οι Βασιλιάδες ήταν υπέρτεροι. Αρχηγοί αληθινοί, ατρόμητοι, πολέμαρχοι, έτοιμοι να θυσιαστούν για το έθνος, το λαό, την ιστορία. Τώρα, για το γαλαζοαίματοι, δεν το χώραγε ούτε το παιδικό μυαλό. Το ξεπερνούσα σαν να μην το άκουγα. Ξέφευγε το παραμύθι.

Τούτα σκεφτόμουν, μπροστά στη θωριά του Μon Repos. Στην Κέρκυρα.

Read more...
 
Έως εκεί - (Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2017) PDF Print E-mail

Σε μια από τις τελευταίες του ενέργειες ως πρόεδρος, ο Μπ. Ομπάμα επισκέφτηκε το Περλ Χάρμπορ μαζί με τον Ιάπωνα πρωθυπουργό Σίνζο Άμπε. Εκεί λοιπόν διημείφθησαν διάφορα όπως τα «ειλικρινή και αιώνια συλληπτήρια» του Ιάπωνα πρωθυπουργού, του πρώτου εν ενεργεία που επισκέφτηκε το νησί, καθώς επίσης και η δέσμευσή του, ότι η Ιαπωνία δε θα κηρύξει ποτέ ξανά πόλεμο.

Την ίδια στιγμή ο απερχόμενος πρόεδρος των Η.Π.Α. δήλωσε: «Οι καρποί της ειρήνης πάντα υπερνικούν τα λάφυρα του πολέμου». Η λέξη «συγνώμη» όμως δεν ακούστηκε όπως δεν είχε ακουστεί ούτε όταν ο Ομπάμα, είχε επισκεφτεί την Χιροσίμα.

Read more...
 
για τις Κατηφόρες του Νέου Έτους – (Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2017) PDF Print E-mail

Διότι είναι επικίνδυνες. Αυτή την απάντηση έδωσα στο αφελές ερώτημα που είχα διατυπώσει προ δεκαετιών: «Γιατί όπως γίνονται αγώνες αναβάσεων, να μην γίνονται κι' αγώνες καταβάσεων;». Διότι είναι επικίνδυνες, λοιπόν.

Αλλά, οι κατηφόρες είναι απαραίτητες και ιδιαίτερα δημοφιλείς, σε άλλες μορφές αγώνων, όπως στο αλπικό σκι, ή στο Bobsleigh. Όπως επίσης, αποτελούσαν τη λυδία λίθο σε αγώνες ράλυ. Η εκτίμηση ενός νικητή μιας αμιγώς κατηφορικής ειδικής, είναι συχνά μεγαλύτερη από τον νικητή του αγώνα.



Συχνά επίσης, οι κατηφόρες, έρχονται ως απαραίτητη συνθήκη, για τις διαδρομές οποιουδήποτε διαχειριστή, οποιασδήποτε εξουσίας. Κι όσο πιο σημαντική είναι η εξουσία τόσο πιο απαραίτητες γίνονται. Κι' όσο πιο απαραίτητες είναι, τόσο πιο κατηφορικές γίνονται. Κι όταν φθάνουμε χαμηλά, αρκετά χαμηλά, άλλες φορές το λέμε ψέμα, άλλες λαϊκισμό, άλλες απάτη κλπ.

Λένε επίσης, ότι μια κοινωνία που ξεφορτώνεται όλα τα ταραχοποιά της στοιχεία, οδεύει ταχέως προς τον κατήφορο.  Άντε, τώρα, να βρεις την άκρη, για τις κατηφόρες. Τι δηλαδή, είναι το ωραίο και τι το άσχημο περί αυτών. Ποιές να αποφεύγεις και ποιές να επιδιώκεις.

Read more...
 
Καιρό έχεις να 'ρθείς - (Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2016) PDF Print E-mail

Με βροχή, με κρύο αλλά όχι σφικτοί από υποχρεώσεις και ωράρια, κατεβάζαμε με τον Μενή ένα όχημα για παράδοση στο ποτάμι. Κι' έτσι, καθώς οι δρόμοι περιέργως δεν ήταν πηγμένοι, πίπτει η ιδέα να πάμε μέχρι το λιμάνι.

Εκεί στην καρδιά του Πειραιά, όπου πριν από 43 χρόνια, το καλοκαίρι του '73, το καθημερινό δρομολόγιο με περνούσε από την «Θεσσαλονίκη».  Και κόλλησα. Είχε, κατά την ταπεινή μου κρίση, την καλύτερη μπουγάτσα που είχα γνωρίσει.  Και δεν θα γνωρίζα λίγες στο μέλλον.

Κυλούσε ο χρόνος, η εκτίμηση παρέμενε σταθερή και πάντα έβρισκα μια δικαιολογία, μια αφορμή, ενίοτε και χωρίς κανένα άλλοθι, ώστε να περάσω από εκεί.

Μετά από κάποια χρόνια είχε αναλάβει η επόμενη γενιά. Ένας τους, είχε μια ΚΤΜ. Σχεδόν πάντα βρισκόμουν εκεί με κάποιο μηχανάκι, οπότε ανοίγαμε κάποια δίκυκλη κουβέντα, που έκλεινε, συνήθως με τον ίδιο τρόπο.

Με ένα είδος περιφρόνησης για την όποια πολιτική εξουσία αλλά και τη σιωπή που επέβαλε η λεπτή υποψία κανέλας, πάνω από τη λαδόκολλα που άχνιζε η μπουγάτσα. Την  χαιρόμουν σιωπηλός, συγκεντρωμένος. Σπάνια η μερίδα ήταν μονή. Σχεδόν πάντα ο ουρανίσκος ευτυχής.

Κάποια στιγμή είχα επιθυμήσει να ρωτήσω, πως το ΄72 που ξεκίνησε το μαγαζί, το βάφτισαν Θεσσαλονίκη, έξι μόλις χρόνια μετά το επεισόδιο Κούδα και την αντιπαλότητα των πόλεων σε μεγάλη ένταση. Κι' απ ότι φαίνεται, δεν θα το ρωτήσω, δεν θα το μάθω ποτέ.

Read more...
 
Με ένα σκαλοπάτι δεκαετιών - (Κυριακή 1η Ιανουαρίου 2017) PDF Print E-mail

O χρόνος. Προσωπικά δεν μου φαίνεται και τόσο πανδαμάτωρ. Πολύ περισσότερο μου αρέσει εκείνο το: «Ο χρόνος και εγώ εναντίον όλων». Έτσι σαν μια μωροφιλόδοξη, άπιαστη επιθυμία.  Ο χρόνος λοιπόν, που ποτέ δεν σταματά, που ποτέ δεν γυρνά πίσω, και που ποτέ δεν του μαντεύεις το μετά. Το ύστερα.  Ο χρόνος που όλα τα αλλάζει, έτσι για να μας θυμίζει, ενίοτε με τρόπο μίζερο, ότι η μόνη μας προίκα είναι η μνήμη.


Ακολουθούν τέσσερα ζευγάρια εικόνων, τοποθετημένα  με σειρά από το μικρότερο προς το μεγαλύτερο χρονικό σκαλοπάτι που τα χωρίζουν. Για να μας φέρουν σε μια αναμέτρηση με το παρελθόν, να θυμίσουν, να συγκρίνουν και πάνω απ' όλα να υπογραμμίσουν την διαφορετικότητα του χθες. .
Έτσι, σαν ένα αποχαιρετιστήριο, ενός ακόμα χρόνου που, τουλάχιστον, ημερολογιακά αναχώρησε. Για να έρθει ο επόμενος, που δεν ξέρουμε που θα μας πάει, τι θα μας φέρει, τι θα μας πάρει.

Read more...
 
Με την ίδια αφορμή – (Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2016) PDF Print E-mail

Ένα χρόνο μετά, με την ίδια αφορμή, δηλαδή ένα επαγγελματικό ντινέ παραμονές των εορτών, βρισκόμαστε πάλι, με μια μεγάλη και ετερόκλητη παρέα. Ακόμα μια ευκαιρεία, να μετρήσουμε, εαυτούς και υπολοίπους, εκεί δίπλα στο Hilton.  Μέσα στο εστιατόριο, δίπλα στο κρύσταλλο, με φόντο τη θωριά τού ξενοδοχείου που πρόσφατα επωλήθη αντί του ποσού των 142 εκατομμυρίων ευρώ, από την Ελληνική alpha bank σε μια εταιρεία με έδρα την Ολλανδία.



Καθαρό μεσημέρι με καταγάλανο ουρανό, ήταν αδύνατο να μην θυμηθώ ότι είχε πει ένα δυνάστης φιλόλογος στα Γυμνασιακά χρόνια. Το μόνο αξιοπρόσεκτο απ' όσα τραυματικά μου είχε προσφέρει, μαζί με εκείνο περί του χαρακτήρα της αυτοκράτειρας: «Τι ήτο βρε η Αγριππίνα; Μια πόρνη ήτο!»

Read more...
 
Οκτώ χρονών τον Δεκέμβρη του '43 - (Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2016) PDF Print E-mail

Έστω ότι είσαι ένα οκτάχρονο αγόρι. ΄Η κορίτσι. Παραμονές Χριστουγέννων του '43. Τα τρία τελευταία τρία χρόνια, μεγάλωσες δίπλα στις φλόγες του πολέμου και μέσα στο καμίνι της υποταγής και της εξαθλίωσης, της Κατοχής. Όλο και κάποιον από το κύκλο της ζωής σου θα έχεις ήδη χάσει, ενώ ένα μεγαλύτερο ξαδέρφι σου θα 'χε βγει στο κλαρί, αμούστακο ακόμα. Ο πατέρας σου και η μάνα σου μαρτυρούν κάθε μέρα, να τα φέρουν βόλτα, να σε ταίσουν, να επιζήσουν.


Ξημερώνει, λοιπόν, η Δευτέρα 13 του Δεκέμβρη του '43. Τμήμα της 117ης Μεραρχίας Καταδρομών της Βέρμαχτ, με επικεφαλής τον ταγματάρχη Εμπερσμπέργκερ φτάνει στο χωρίο σου. Στα Καλάβρυτα. Σε κλειδώνει μαζί με τις μανάδες, τις γυναίκες και όλα τα παιδιά κάτω των 14 ετών στο σχολείο. Συγκεντρώνει όλο τον υπόλοιπο πληθυσμό, λίγο έξω από το χωριό.
Με μια ανείπωτης βαρβαρότητας σφαγή, εκτελεί πέντε εκατοντάδες άμαχους, άοπλους, ανυπεράσπιστους χωρικούς.

Στο διάβα του, ο στρατός Κατοχής εκτελεί άλλους 143 άνδρες, στα χωριά Ρωγοί, Κερπινή,  Άνω και Κάτω Ζαχλωρού. Πυρπολεί χίλιες περίπου κατοικίες, αφού πρώτα τις λεηλατεί. Κατάσχει περισσότερα από 2.000 πρόβατα και άλλα μεγαλύτερα ζώα και περίπου 260.000.000 δραχμές, καταδικάζοντας τους ζωντανούς σε αργό θάνατο, από ασητεία. Την επομένη πυρπολεί και το μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, ηχηρό σύμβολο της εθνεγερσίας του '21, άλλο θέμα αν υπάρχουν και έτερες ερμηνείες περί αυτού. 
Και εσύ οκτάχρονο, αγόρι, ή κορίτσι, έτυχε να επιζήσεις. Και είσαι σήμερα 82 χρονών. Τι να σκέφτεσαι;

Read more...
 
Περί Μουσείων - (Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2016) PDF Print E-mail

Μέσα σε έξι μέρες, η τύχη το 'φερε, να διαβώ το κατώφλι τριών μουσείων. Μόνον η μια από αυτές τις επισκέψεις ήταν προγραμματισμένη. Η πρώτη, που έγινε Κυριακή μεσημέρι στα ημεδαπά. Οι δύο επόμενες, στο Innsbruck την επόμενη Πέμπτη, και στα ορεινά του Αυστριακού Τιρόλο την Παρασκευή,, ήταν απρογραμμάτιστες και τυχαίες.

Αρχαιολογικό μουσείο Τεγέας. Αρκαδία.

Με ολότελα διαφορετικές θεματικές και ακολούθως διαφορετικά μέσα παρουσίασης. Είχε το ενδιαφέρον της, αυτή η διαφορετικότητα. Ελπίζω να την ακολουθήσω αντικειμενικά.

Read more...
 
Τεχνόλοτζυ ! - (Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2016) PDF Print E-mail

Μπανγκόκ, Ταϊλάνδη. Στο Παγκόσμιο Συνέδριο Τηλεπικοινωνιών πρωταγωνίστησαν, τα συνδεδεμένα και αυτόνομα αυτοκίνητα, η τεχνολογία των οποίων θέτει φιλόδοξους στόχους για το άμεσο μέλλον, όπως: Η αποφυγή εμποδίων που υπάρχουν στο δρόμο, η υψηλή ασφάλεια οδήγησης και πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο που προκύπτουν από το νέο 5G σήμα, που η αυτοκινητοβιομηχανία αναγνωρίζει ότι της είναι ιδιαίτερη χρήσιμη.

Θα συνδέετε με τους πεζούς, με τους ποδηλάτες, με το σπίτι, με το κινητό τηλέφωνο και με το κέντρο δεδομένων. Θα παρέχει περισσότερες πληροφορίες για την κίνηση, για τον καιρό. Η σύνδεση δεν αφορά μόνο αυτοκίνητο με αυτοκίνητο, αλλά αυτοκίνητο με ένα σωρό άλλα πράγματα.


Αυστραλία. Νέα Ουαλία. Τηλεκατευθυνόμενο ελικόπτερο που έχει κάνει την εμφάνισή του πάνω από τις ακτές θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση εκτάκτων καταστάσεων. Στους επόμενους έξι μήνες, το τηλεκατευθυνόμενο ελικόπτερο με το όνομα «ο μικρός διασώστης» θα περιπολεί την ακτογραμμή και θα στέλνει προειδοποιητικά σήματα στα σωστικά εναέρια μέσα. Ένας πιλότος και ένας χειριστής κάμερας θα ελέγχουν από εδάφους, το βάρους 25 κιλών τηλεχειριζόμενο ιπτάμενο όχημα. Η κάμερα του, έχει τη δυνατότητα να εντοπίζει καρχαρίες και όταν χρειαστεί να προσφέρει βοήθεια μέχρι την άφιξη των διασωστών, ρίχνοντας από αέρος, σωσίβια μέσα.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 5 of 13