Στην κάποτε κραταιά όσο και Μεγάλη Βρετανία, όπου κάπως σαν να θολώνουν και οι δύο λέξεις του όρου «Ηνωμένο Βασίλειο», τα τελευταία δέκα έτη πέρασαν από τον πρωθυπουργικό θώκο έξι πρόσωπα. Τέσσερις άνδρες, δυο γυναίκες αν έχει σημασία το φύλο. Τέσσερις από τους Συντηρητικούς, δυο από του Εργατικούς, αν λέει κάτι η κομματική προέλευση.

Εδώ και 42 ημέρες επικεφαλής του υπουργικού συμβουλίου της Γηραιάς Αλβιόνας είναι ο  Άντυ Μπερναμ (Andrew Murray "Andy" Burnham). Γεννημένος στο Λίβερπουλ, γέννημα θρέμμα εργατικός με σπουδές σε Φιλολογία και Λογοτεχνία. Νεότερος εργάστηκε ως δημοσιογράφος και το 2001 εξελέγη για πρώτη του φορά μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων.

Όχι, η αναφορά δεν είναι για το εμβληματικό δημιούργημα του Μαρσέλ Προύστ.

Εκατό χρόνια μετά την έκδοση του πονήματος του Γάλλου λογοτέχνη, ο χρόνος χάνεται αλλιώς. Άνευ αναζητήσεως.

Βρισκόμαστε στο δεύτερο τέταρτο του 21^ου αιώνα. Υπάρχουν πράγματα που περιμένεις να ακούσεις ή να δεις.

Υπάρχουν και άλλα που ανήκουν στην σφαίρα του απίθανου.

Σε μια χρονική περίοδο όπου οι προεκλογικές δραστηριότητες έχουν μεν ξεκινήσει, χωρίς να είναι ξεκάθαρο δε πότε θα γίνουν οι εκλογές, πράγμα που σημαίνει ότι αν όντως πραγματοποιηθούν το Μάιο του επόμενου έτους, κατά πως δεσμεύτηκε ο πρωθυπουργεύων, θα διανύσουμε εννέα μήνες προεκλογικού αγώνα και αντίστοιχης αγωνίας.

Αγωνίας κυρίως για τους υποψήφιους που θα προσπαθούν να πείσουν, μεταξύ μας και να πειστούν, για ότι μπορούν να προσφέρουν στο εκλογικό σώμα. Τι υποσχέσεις θα δώσουν, τι δεσμεύσεις είναι πρόθυμοι να αναλάβουν, πόσο έτοιμοι είναι απέναντι στον πληθυσμό να εγγυηθούν πως θα κάνουν ότι είναι χρηστό για το ευρύτερο καλό και όχι προς όφελος των πολύ ολίγων.

Πριν εννέα καλοκαίρια. Για την ακρίβεια, τούτη η εικόνα τοποθετείται τον Ιούλιο του 2017. Λεωφόρος Βουλιαγμένης στο ρεύμα προς το θαλάσσιο μέτωπο, λίγο πριν την διασταύρωση που οδηγούσε στο πρώην ανατολικό αεροδρόμιο του Ελληνικού.

Καταγεγραμμένο στην επιφάνεια του υπερυψωμένου πύργου ύδατος με πρόσωπο στην πολυσύχναστη και συχνά μποτιλιαρισμένη, όπως εκείνη την στιγμή, λεωφόρο. Το μήνυμα σαφές: «Το Ελληνικό δεν πωλείται». Με γαλανά γράμματα το τοπωνύμιο, ενδεικτικό  εθνικής απαίτησης, με κόκκινα η πρόθεση ως αποδεικτικό αγωνιστικής διάθεσης.

Σε τούτο τον κυκεώνα που λειτουργεί ο πλανήτης με διάσπαρτες ένοπλες συρράξεις, έντονες διπλωματικές δραστηριότητες, εμφάνιση νέων συμμαχιών, εν μέσω απειλών, εκβιασμών και συνεχείς θανάτους άοπλων, αμέτοχων πολιτών, υπάρχει κάτι που στέκει αμετακίνητο.

Το Ρωσικό λιμάνι του Νοβόροσισκ.

Πέρα από τις όποιες ιδεολογίες, διαφωνίες, τις διαφορές και τις συμφωνίες. Παραμένουν ακλόνητες. Είναι οι ...

Συνηθίζεται να λέγεται πως ο Αύγουστος κλείνει το καλοκαίρι. Μετεωρολογικά έτσι είναι. Αστρονομικά, το θέρος ολοκληρώνεται στις 22 του Σεπτέμβρη με την φθινοπωρινή ισημερία, άποψη που συντάσσεται θερμοκρασιακά καθώς ακόμα και στα τέλη του Σεπτέμβρη οι θερμοκρασίες είναι υψηλές.

Ειδικά τούτα τα χρόνια που βιώνουμε την κλιματική αλλαγή.

Έχοντας αφιερώσει πέραν της μιας ώρας διαβάζοντας τον Τύπο του Σαββάτου καταγράφω μια μικρή σειρά από ειδήσεις που κάποιοι θα κατατάξουν ως θετικές και άλλοι ως αρνητικές.

Ο τρόπος που καταχωρεί τις ειδήσεις ο αναγνώστης, μοιραία τον κατατάσσει απέναντι στα θέματα της σήμερον.

Μια μικρή φωτογραφική αποτύπωση για την επόμενη γενιά, που θα περιμένει αρκετά χρόνια για να αντικρίσει το συγκεκριμένο κομμάτι της Αττικοβοιωτίας όπως ήταν πριν την τελευταία μέρα του φετινού Ιουλίου.

^{Ο δρόμος με τις αλλεπάλληλες φουρκέτες που κατεβαίνει από τον Μύτικα προς την παραλία της Ψάθας, όπως ήταν δασωμένος, την άνοιξη του 2007.}

Ο λόγος για αυτά τα 126.000 στρέμματα, που κάηκαν σε  Πόρτο Γερμενό, Κιθαιρώνα, Ψάθα, Μύτικα κλπ. Μαζί τους, χάθηκαν κατοικίες, καλλιέργειες, ζωντανά και ασφαλώς οι δύο ανθρώπινες ζωές στο συγκεκριμένο πεδίο. Διότι λίγες μέρες νωρίτερα θρηνήσαμε άλλες τρείς ανθρώπινες απώλειες σε άλλες πυρκαγιές.