Η κοινή λέξη cat, και ας ορίζει διαφορετικές έννοιες, ενώνει τους δύο αυτούς τίτλους. Πρόκειται για το remake της ταινίας Cat people του 1942, που γυρίστηκε σαράντα χρόνια αργότερα το 1982, και την εφεύρεση - ανακάλυψη - δημιουργία  των ομολόγων καταστροφής  Cat Bond, που μας ήρθαν στα μέσα της δεκαετίας του ’90.

Η κινηματογραφική παραγωγή, έθελξε μόνο τους θιασώτες των ταινιών τρόμου απευθυνόμενη στο συγκεκριμένο αυτό κοινό, αλλά πασπαλισμένη με αρκετές δόσεις ερωτισμού και κάποια γαρνιτούρα μεταφυσικής στόχευε σε διεύρυνση των θεατών. Σε ότι αφορά τα ομόλογα, όλες οι ενδείξεις, ομολογούν ότι ως προϊόν απογειώνεται.

Η προτελευταία φορά που άναψε η τηλεόραση σπίτι, εκτός από στοχευμένες ταινίες και ντοκυμαντέρ, ήταν τον Ιούλιο του 2015. Ναι, για τα αποτελέσματα του Δημοψηφίσματος. Η  τελευταία ήταν προ εβδομάδος όταν, ανάμεσα από διαφημίσεις,  προσηλωμένος παρακολούθησα το, σε δύο συνέχειες, αφιέρωμα του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΙ, για τα 30χρονα από τα γεγονότα των Ιμίων. Προκειμένου να φρεσκάρω καλύτερα την μνήμη ξεκοκάλισα και την αντίστοιχη ειδική έκδοση της εφημερίδος «Καθημερινή» της Κυριακής 25 Ιανουαρίου.

Σε τι συμπεράσματα λοιπόν, μπορεί να οδηγηθεί ένας ενήμερος πολίτης που τα έζησε ως ενήλικας και τα επανεξετάζει μετά από 30 χρόνια, πιο ώριμος, πιο ψύχραιμος;

Κοινωνικά, έχει ενδιαφέρον η παρατήρηση του φαινομένου. Να κατεβαίνει ένας πρώην επώνυμος πολλά υπόγεια χαμηλότερα, προκειμένου να βγει έστω και λίγο από την αφάνεια της αβάστακτης παρακμής του και να κουβεντιάζει με παρουσιαστή του youtube που πετυχημένα αναδύθηκε από τη ζούγκλα των media.

Κάτι σαν οι πρώτοι έσονται τελευταίοι καθώς προ ετών, ο παρηκμάσας θα αγνοούσε επιδεικτικά τέτοιου είδους προβολή. Για το αντίστροφο, τουτέστιν οι τελευταίοι έσονται πρώτοι, ούτε λόγος. Στον πολτό δεν υπάρχουσι ούτε πρώτοι ούτε τελευταίοι.

Η κ. Ελένη αποχώρησε από τα εγκόσμια έχοντας αναλάβει την ευθύνη για το σφάλμα της να πουλήσει τον τίτλο στον Τάμπυ (1). Βεβαίως δεν επέδειξε την ίδια παρρησία ώστε να πράξει παρομοίως για τα όσα είχε γράψει, μακράν της χαρακτηριστικής της αστικής ευγένειας, για τον Γρηγόρη. (2) Προφανώς τα είχε λησμονήσει.

Αυτά, μαζί με άλλα, έδωσε την αφορμή στον επίσης σχωρεμένο Ρένο που με το δικό του εκφραστικό γνώρισμα την αποκαλούσε «Ελεϊνίτσα». Κλεισμένα κεφάλαια; Το πιο πιθανόν.

Είναι πλέον κατανοητό από όλους, ή έστω σχεδόν όλους. Ότι η ανθρωπότητα δεν έχει τα εχέγγυα, ούτε τα εφόδια, πιθανότατα μήτε και την επιθυμία να προσπαθήσει να μικρύνει τις αποστάσεις ανάμεσα στους εύπορους και τους φτωχούς. Για το φαντασιακό των αταξικών κοινωνιών, ούτε λόγος. Πρώτα θα αποικίσουμε τον πλανήτη Άρη και μετά θα το βάλουμε πάλι στην κουβέντα. Οι  απόπειρες και οι μεγάλες πορείες προς αυτές, απέτυχαν παταγωδώς τον προηγούμενο αιώνα προς μεγάλη απογοήτευση όσων τις πίστεψαν και προς ανακούφιση εκείνων που τις πολέμησαν.

Έτσι, τη σήμερον ημέρα, υπάρχουν πολλές κρατικές οντότητες, που θα μπορούσαν να προσφέρουν στους πολίτες τους αξιοπρεπέστατες συνθήκες και άριστες προοπτικές αλλά είναι βυθισμένες στη φτώχεια και στη βία. Την ίδια στιγμή, οι υπερβολικά πλούσιοι πληθαίνουν ενώ μεγάλες μάζες απειλούνται με φτωχοποίηση. Οι συνθήκες δεν ευνοούν το πνεύμα μιας έστω ήπιας κοινωνικής ειρήνης. Κατανοητά εν πρώτοις όλα αυτά, πλην όμως χωρίς ουσιαστικές κινήσεις για κάποια διευθέτηση.

Ο 80τούτης, 47^ος πρόεδρος των Η.Π.Α. στην δεύτερη θητεία του, έχει μέχρι στιγμής βομβαρδίσει επτά χώρες. Το Ιράν, το Ιράκ, τη Νιγηρία, τη Σομαλία, τη Συρία, την Υεμένη και την Βενεζουέλα. Επίσης βύθισε πλεούμενα και εξολόθρευσε τα πληρώματά τους στον Ειρηνικό και στην Καραϊβική

Υπό την απειλή επεμβάσεως, κατοχής ή εξαγοράς βρίσκονται η Κούβα, το Μεξικό, η Γροιλανδία και το Ιράν. Μέσα σε έντεκα μήνες όλα αυτά, πετώντας  στα σκουπίδια κάθε διπλωματική πρακτική.

Ο 80τούτης, 47^ος πρόεδρος των Η.Π.Α. στην δεύτερη θητεία του, έχει μέχρι στιγμής βομβαρδίσει επτά χώρες. Το Ιράν, το Ιράκ, τη Νιγηρία, τη Σομαλία, τη Συρία, τη Σομαλία, την Βενεζουέλα. Επίσης βύθισε πλεούμενα και εξολόθρευσε τα πληρώματά τους στον Ειρηνικό και στην Καραϊβική.

Υπό την απειλή επεμβάσεως, κατοχής ή εξαγοράς βρίσκονται η Κούβα, το Μεξικό, η Γροιλανδία και το Ιράν. Μέσα σε έντεκα μήνες όλα αυτά, πετώντας  στα σκουπίδια κάθε διπλωματική πρακτική.

Την προηγούμενη Κυριακή, την πρώτη του νέου έτους, στην πρώτη σελίδα των οικονομικών ειδήσεων της εφημερίδας «Η Καθημερινή», υπήρχε πεντάστηλο, υπογεγραμμένο άρθρο με τίτλο: «Το κενό της πολιτικής». Θαρρώ πως ίσως δεν είμαι σε θέση να κρίνω κατά πόσο είναι «σωστά» όσα αναφέρονται, είτε ως στοιχεία, είτε ως άποψη. Βέβαια η λέξη «σωστά» πέφτει κομμάτι αταίριαστη τη σήμερον ημέρα, όπου η ερμηνεία των πραγμάτων έχει λάβει μια πρωτόγνωρη ελαστικότητα. Μολοντούτο, μετά από τρείς προσεκτικές αναγνώσεις, οφείλω να δηλώσω ότι συμφωνώ και με το περιεχόμενο και με το ύφος.

Παραθέτω το κείμενο όπως δημοσιεύτηκε, αν και αναγκάστηκα για τεχνικούς λόγους, να το μετατρέψω σε δίστηλο. Παρεμπιπτόντως να αναφερθεί, ότι με τον συντάκτη δεν γνωριζόμαστε.

Το νέον έτος σε αυτές τις τέσσερις πρώτες μέρες που κύλησαν, σαν να επιχειρεί να πείσει ότι δεν θα είναι και τόσο νέο. Και με βεβαιότητα δεν ευθυγραμμίζεται,  προς ώρας τουλάχιστον, με την αρκετά φιλόδοξη ευχή: «Ευτυχές το νέον έτος».

Διότι με τόσα πυκνά και δυσάρεστα που σωρεύτηκαν εντός και εκτός συνόρων, συνεχίζουμε από εκεί που αφήσαμε το 2025. Πιο συγκεκριμένα: