Με ένα κρεσέντο υπερβολικών δόσεων κύλησε, σε αθλητικό επίπεδο, το τριήμερο 23 – 25 Μαΐου. Εν αρχή, ασφαλώς η ανορθογραφία του final 4 της Euroleague. Ανορθογραφία διότι το Ισραήλ έχει κατοχυρωθεί στην Ευρώπη και διότι αντί η τελική φάση να διοργανωθεί οπουδήποτε στην γηραιά ήπειρο, μετακόμισε στην εγγύς Ανατολή.  Ακολούθως, οι ελληνικές ελπίδες έσβησαν από την Παρασκευή.  Οι δύο ελληνικές ομάδες ηττήθηκαν και οι ημεδαπές ελπίδες για ένα γαλανόλευκο τελικό  χάθηκαν στις ερήμους.  Τώρα πόσο ελληνικές είναι οι ομάδες από τη στιγμή που στον ημιτελικό ο αιώνιος έφηβος έπαιξε με έναν Έλληνα στο παρκέ, ενώ στον μικρό τελικό στην πρώτη πεντάδα του τριφυλλιού δεν υπήρξε Έλληνας, είναι ένα ερώτημα. Για τον νικητή του τελικού της παρηγοριάς η παρουσία του Έλληνα επικεφαλής του τεχνικού επιτελείου σώζει, κάπως, τα προσχήματα της ελληνικότητας.

Παρομοίως, οι ευχές των Μονεγάσκων για την επικράτηση της ομάδας τους στο τελικό, υπό την προεδρία Ρώσου και υπό τις οδηγίες Έλληνα, αλλά και του Charles στην εντός έδρας αναμέτρηση σε αυτό που αποκαλείται το πετράδι του στέμματος της F1, δεν ευοδώθηκαν. Αφενός η τουρκική ομάδα, με Λιθουανό προπονητή έφτασε όχι δύσκολα στη δεύτερη κατάκτηση, αφετέρου ο πείσμων Μονεγάσκος πήρε ότι ήταν δυνατόν από την SF25 αλλά δεν ήταν αρκετό για να περάσει πρώτος τη γραμμή τερματισμού στο τέλος του εβδομηκοστού όγδοου γύρου. Δικαίως ήταν κατσούφης μετά τις κατατακτήριες και δικαίως δεν χάρηκε με τη δεύτερη θέση στην πατρίδα του. Η δε πριγκίπισσά του δεν απομακρύνθηκε από το μελαγχολική της εικόνα κάτι όμως, που της προσφέρει ένα είδος γοητείας μέσα στο μάλλον βαρετό κύκλο του οργιώδη πλούτου και της πιθανής αδιαφορίας στην οποία διάγει.

Κάτι απροσδόκητο, από εκείνα που ανατρέπουν με όχι ευχάριστο τρόπο προγραμματισμό και καθημερινότητα, με έφερε πεζή στους δρόμους της πόλης την οποία δεν γνώριζα καλά. Βηματίζοντας παρατηρούσα το περιβάλλον που, όταν οδηγείς σου ξεφεύγει.

Μια καλοσυντηρημένη παλιά μονοκατοικία, που πιθανόν κάποτε να έφερε το χαρακτηρισμό «αρχοντικό», ήταν διάστικτη από χρωματιστά ακαλαίσθητα τραύματα. Θυμήθηκα την αφήγηση της Anna Laura Braghetti σε ένα από τα πλέον σπαραξικάρδια βιβλία για τα μολυβένια χρόνια, στην Ιταλία. Περιγράφει τη δράση της οργάνωσης «Ερυθρές Ταξιαρχίες» σε ένα πλαίσιο κολασμένης βίας και ανεξέλεγκτης αντιπαλότητας ανάμεσα στην οργάνωση και το κράτος που συχνά έφτανε στα όρια της βεντέτας. Μα ακόμα και τότε υπήρχαν διάφορες ευαισθησίες. Όπως εκείνη του Valerio Morucci όταν ούρλιαζε στα παιδιά που ήταν έτοιμα να βγουν στους δρόμους και να προξενήσουν ζημιές: «Αλλοίμονο σας κρετίνοι αν καταστρέψετε ένα όμορφο αυτοκίνητο. Τα ωραία οχήματα τα κλέβουν και πάμε όλοι μια βόλτα». Πενήντα χρόνια αργότερα, οι ομορφιές δεν γνωρίζουν ένα είδος απαλλαγής από τη βία της κακογουστιάς.

Τούτη η εικόνα, που αλίευσα από το αρχείο μου, μας γυρίζει δεκαέξι χρόνια πίσω. Ανήμερα Πασχαλάκι ήταν, 19 Απριλίου του 2009. Ο Κάρολος Παπούλιας διανύει το τέταρτο έτος της πρώτης του θητείας στην Προεδρία της Δημοκρατίας, ο Κωνσταντίνος Τασούλας είναι ήδη 19 μήνες υφυπουργός Εθνικής Αμύνης. Λίγα λεπτά πριν καθίσουν δίπλα - δίπλα, ο υφυπουργός είχε υποδεχτεί τον Πρόεδρο στο στρατόπεδο «Λορέντζος Μαβίλης» στο Καλπάκι, παρουσία των θρησκευτικών, στρατιωτικών και τοπικών αρχών.

Οι δυο πολιτικοί είχαν κοινά στοιχεία. Ήταν και οι δυο Ηπειρώτες. Ο Κ. Παπούλιας γεννήθηκε το 1929 στο Μολυβδοσκέπαστο των Ιωαννίνων, ο Κ. Τασούλας, 30 χρόνια αργότερα στα Γιάννενα. Σπούδασαν Νομικά στο Καποδιστριακό και ασχολήθηκαν από νωρίς με τα κοινά, στα δυο κόμματα που μονοπώλησαν την εξουσία τα σαράντα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Εξελέγησαν κατ' επανάληψη μέλη του Κοινοβουλίου καθώς επίσης διορίστηκαν επικεφαλής υπουργείων. Όλως προσφάτως απέκτησαν ένα ακόμα, πιθανότατα το τελευταίο, κοινό τους στοιχείο. Το ύπατο αξίωμα της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Το πρώτο αρχαίο κείμενο, από το οποίο νομίζω ότι κατάλαβα αρκετά ήταν ο Επιτάφιος του Περικλή. Έτσι όπως το παρουσίασε ένας από του ελάχιστους λαμπρούς δασκάλους που είχα στα Γυμνασιακά μου χρόνια. Φιλόλογος βέβαια, Παρίσης το επώνυμό του, άνθρωπος, μετρημένος, σοβαρός. Διοπτροφόρος, κοστουμαρισμένος, κύριος και στη δουλειά του, αφάνταστα καλύτερος, πληρέστερος από τους υπόλοιπους που είχα, και είχαν, την ατυχία να γνωριστούμε, στο σχολικό περιβάλλον.

Ήταν πολύ συγκινητικό το τι έβγαινε από εκείνο το κείμενο. Αρκετά αργότερα, όταν πρόσεξα καλύτερα τις αφηγήσεις του Θουκυδίδη, δεν φανταζόμουν ότι σε μελλοντικές εποχές θα ένιωθα την ανάγκη να σημειώσω κάτι για κάποιους που έχασα, ή που πέθαναν.