… τον Απρίλιο που δεν έρχεται. Ή έστω για την άνοιξη που δεν έρχεται με τους καλύτερους οιωνούς. Κάπως έτσι τα λόγια του Ελύτη αποκτούν τις ακριβείς τους  διαστάσεις:  «Κείνο που σου προσάπτουνε τα χελιδόνια είναι η άνοιξη που δεν έφερες».

Μια ερμηνεία τούτης της πρότασης, ας είναι η προσωπική και γιατί όχι η συλλογική ευθύνη για όσα αμελήσαμε.

Για όχι τυχαίους λόγους, έχω την εντύπωση ότι όσο απομακρυνόμαστε χρονικά από την επανάσταση του ’21, τόσο λησμονούμε και το περιεχόμενο της. Ατυχώς, αυτό αφορά και οποιαδήποτε άλλη εθνική εορτή.

_{Δέκα χρόνια νωρίτερα. Φίχτια Αργολίδας, μαθητική παρέλαση της 25ης Μαρτίου 2016.}

Οι πλαστικές γαλανόλευκες στις παρελάσεις και οι πάνινες στους ιστούς των μπαλκονιών των κατοικιών, σαν είναι περισσότερο ντεκόρ και λιγότερο πίστη. Σε αυτή τη σκέψη φαίνεται να συνηγορεί και ο διευθυντής της

Η απόκτηση από το Ελληνικό Δημόσιο των φωτογραφιών από την εκτέλεση των διακοσίων την Πρωτομαγιά του ’44, προσέφερε λίγη ακόμα αναζωπύρωση σε απόψεις που εσχάτως αποτελούν ισχυρά ερείσματα φανατισμού. Κάπως έτσι δείχνει να αναιρούνται οι εντολές της μεταπολίτευσης. Μία από  αυτές ήταν η νομιμοποίηση του Κ.Κ.Ε. μετά από 27 χρόνια παρανομίας. Στις μέρες μας επανέρχεται η λέξη κομμουνιστής ως ύβρις, ως απειλή, ως μίασμα. Όχι στα καφενεία και στα κουρεία κάτι αποδεκτό και ας πούμε αναμενόμενο στην δύνη των παθών και της ελαφρότητας, αλλά από χείλη επίσημα, αντιπροεδρικά. Όχι μόνον στην Ελλάδα. Στις Η.Π.Α., στην Ουγγαρία του Ορμπάν, στην Ιταλία της Μελόνι και αλλαχού.

Κυριακή του Θωμά, 27 Απριλίου 1941. Οι Γερμανοί εισέρχονται στην Αθήνα.

Στα καθ’ ημάς, επανέρχεται η άποψη ότι ή θα είσαι κομμουνιστής ή Έλλην, ενισχυμένη ενίοτε με ακαδημαϊκές νότες υποστήριξης. Η μια ιδιότητα αναιρεί την άλλη και μάλιστα όχι με την αιχμηρή, ανυποχώρητη θέση κάποιου τμήματος Χωροφυλακής της επαρχίας του ’50 ή της ειδικής Ασφάλειας του ΄70, αλλά με το απαλό χάδι του φιλικού, σύγχρονου φιλελευθερισμού που απλώνεται ακόμα πιο πέρα περικλείοντας γενικώς και αορίστως και την έννοια του «αριστερού». Όπου «αριστερός» χαρακτηρίζεται πας άπας δεν συντάσσεται μεθ’ ημών.

Ετέθη στην προηγούμενη ανάρτηση, μα καθώς υπήρξαν εξελίξεις επί του θέματος, επανέρχεται στην επικαιρότητα. Ο λόγος για την άδεια που έδωσε το Υπ.Οικ. να μισθώσει για καντίνες και ξαπλώστρες τις παραλίες Πορί και Ιταλίδα στο Άνω Κουφονήσι. Απ’ ότι δημοσιεύτηκε η διαδικασία ακυρώθηκε, πιθανότατα από την σφοδρή αντίδραση των τοπικών παραγόντων. Και αν αυτό αποτελεί καλή είδηση για τους πολλούς, αμέσως κατέφθασε και η καλή είδηση για τους πολύ λίγους.

Τα τελευταία δυο χρόνια έχουν αδειοθετηθεί ή οδεύουν προς αδειοδότηση 22 νέα ξενοδοχεία, τη στιγμή που 5 από τα 13 ήδη υπάρχοντα βρίσκονται σε διαδικασία επέκτασης. Ας αντιληφθούμε τι σημαίνει αυτό με την ακρίβεια της αριθμητικής. Το άνω Κουφονήσι είναι το μικρότερο κατοικημένο νησί των Κυκλάδων. Με έκταση 5,7 τ.χλμ. και 366 μόνιμους κατοίκους. Την τελευταία οκταετία έχουν εκδοθεί 90 νέες οικοδομικές άδειες που σύμφωνα με τα κατατεθειμένα σχέδια αντιστοιχούν σε 23.500 τ.μετ. Οι 13 ξενοδοχειακές μονάδες που λειτουργούν έχουν δυναμικότητα 267 δωματίων και πολλαπλάσιων κλινών. Οι νέες αδειοδοτήσεις αφορούν μεγαλύτερα σχήματα, κάποια από τα οποία θα είναι πέντε αστέρων, που μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν στο νησί.