Ξεπερνώντας με το εσχάτως επίκαιρο ερώτημα: «Γιατί εορτάζουμε την έναρξη του πολέμου και όχι το τέλος;» (μια απάντηση, δια όσους ενδιαφέρονται, βρίσκεται στο φινάλε), ας προσεγγίσουμε λίγο διαφορετικά την 85η επέτειο από το «Alors, c‘ est la guerre» που απάντησε ο Έλλην πρωθυπουργός  στον Ιταλό πρέσβη τα μαύρα χαράματα της 28^ης Οκτωβρίου του ’40.

Τον Μάρτιο του ’78 ο, ελληνικής καταγωγής γεννημένος στην Αίγυπτο με γονείς από την Κάσο και την Κεφαλονιά, σκηνοθέτης George Ρ. Cosmatos βρίσκεται στην Ρόδο διευθύνοντας μια πλειάδα σπουδαίων ηθοποιών (R. Moore, T. Savalas, D. Niven, C. Cardinale, E. Gould, S. Powers) που πρωταγωνιστούν στην ταινία Escape to Athena. Όχι κάτι σπουδαίο (πιο πλήρης η ταινία του ιδίου, Cassandra Crossing), αλλά μας αφήνει ένα ενδιαφέρον μήνυμα στο τέλος της.

Το κρατικό ραδιόφωνο με επιμέλεια και σύνεση είχε ετοιμάσει σωρεία αφιερωμάτων για τα 100 χρόνια από την γέννηση του Μάνου Χατζιδάκι. Περιεκτικά, χρήσιμα, συχνά αποκαλυπτικά μας προσέφεραν πλούσιες δόσεις νοσταλγίας και συγκίνησης. Στην πορεία αυτών των παραγωγών ήρθε και η είδηση του θανάτου του Διονύση Σαββόπουλου.

Οι δυο καλλιτέχνες άφησαν πίσω τους γενναία, ουσιώδη και σημαντική προίκα στον τόπο, στο πολιτισμό και τελικά στους πολίτες. Είναι πιθανό τη σήμερον ημέρα οι νεανικές ηλικίες των τρεχουσών γενεών να μην νιώσουν το βάθος και το πλάτος αυτής της κληρονομιάς. Κατανοητό καθότι τα βιώματα είναι το έδαφος όπου καλλιεργείται η όποια κουλτούρα.

Πέντε ερωτήσεις, στις οποίες οι απαντήσεις μπορεί να είναι όλως διαφορετικές μα ταυτόχρονα δόκιμες.

Στην περίπτωσή μας όμως, θα απαντηθούν με ένα νέο ερώτημα.

Καθότι η ανάγνωση των απόψεων που διαφοροποιούνται σημαντικά από τις δικές μας προσφέρουν περισσότερα για την κατανόηση του κόσμου, στο εδώ και μήνες καθημερινό ξεκοκάλισμα της εφημερίδας «Καθημερινή» προτεραιότητά μου παραμένει η αρθρογραφία εκείνων που οι θέσεις τους σπάνια συντάσσονται με τις δικές μου.

Είναι, όμως, και θέμα ύφους. Αν ο συντάκτης σπρώχνεται σε φτηνές ειρωνείες ή σε παράλογες συγκρίσεις η ανάγνωση μπορεί να γίνει δυσάρεστη, ειδικά για τούς συντάκτες που ψιθυριστά διατείνονται ότι διατηρούν ένα ποιοτικό πλεονέκτημα απέναντι στις λαϊκίζουσες κραυγές άλλων μέσων.