Καθότι η ανάγνωση των απόψεων που διαφοροποιούνται σημαντικά από τις δικές μας προσφέρουν περισσότερα για την κατανόηση του κόσμου, στο εδώ και μήνες καθημερινό ξεκοκάλισμα της εφημερίδας «Καθημερινή» προτεραιότητά μου παραμένει η αρθρογραφία εκείνων που οι θέσεις τους σπάνια συντάσσονται με τις δικές μου.

Είναι, όμως, και θέμα ύφους. Αν ο συντάκτης σπρώχνεται σε φτηνές ειρωνείες ή σε παράλογες συγκρίσεις η ανάγνωση μπορεί να γίνει δυσάρεστη, ειδικά για τούς συντάκτες που ψιθυριστά διατείνονται ότι διατηρούν ένα ποιοτικό πλεονέκτημα απέναντι στις λαϊκίζουσες κραυγές άλλων μέσων.

Κάτι τέτοιο συνέβη στο φύλλο της προηγούμενης Πέμπτης (2 10^ου) όπου με τίτλο ο «Υπήρξαν και τα Τέμπη το 2003», υπό τον υπέρτιτλο «Αιχμές» ο σχολιάζων επιχείρησε να συγκρίνει τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης τόσο στο τροχαίο δυστύχημα των Τεμπών το 2003, όπου 21 μαθητές 16 χρονών έχασαν τη ζωή τους, όσο και το ναυάγιο του «Εξπρές Σάμινα» στην βραχονησίδα Πόρτες της Πάρου δυόμιση χρόνια νωρίτερα, όπου μετρήθηκαν 81 νεκροί, με τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης για το δυστύχημα των Τεμπών τον Φεβρουάριο του 2023.

Έθεσε έτσι το θέμα, ότι η αντιπολίτευση, τότε, του Κώστα Καραμανλή «δεν προσπάθησε να εκμεταλλευτεί πολιτικά ανθρώπινες τραγωδίες» επίσης ότι «δεν ανήγαγε την χυδαιότητα σε πολιτικό όπλο» και τέλος πως «δεν πριμοδότησε τσαντίρια στο χώρο του μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτου ούτε προσπάθησε να χειραγωγήσει χαροκαμένους γονείς», σε αντίθεση με την τρέχουσα αντιπολίτευση που, προφανώς, την χρεώνει με όλα τα ανωτέρω.

Για την οικονομία της κουβέντας ας συμφωνήσουμε ότι όντως όσα καταλογίζει στην αντιπολίτευση, ισχύουν έστω σε κάποιο κλάσμα. Το ολίσθημα δεν βρίσκεται εκεί. Εντοπίζεται στο ότι στις τραγωδίες του Σεπτεμβρίου 2000 και του Απριλίου του 2003, «Εξπρές Σάμινα» και τροχαίο στα Τέμπη αντίστοιχα, το Δημόσιο δεν είχε ούτε εμπλοκή, ούτε ευθύνη. Ήταν ακραία ατυχείς στιγμές, ένας απίθανος συνδυασμός γεγονότων που οδήγησαν σε πολύνεκρα δυστυχήματα με ευθύνη ιδιωτών. Ήταν τραγωδίες όπου η όποια κρατική μέριμνα δεν είχε, δεν μπορούσε να έχει την οποιαδήποτε εμπλοκή.

Αντίθετα, στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών του 2023, η ευθύνη του Δημοσίου τομέα, του κράτους, ήταν καθοριστική. Είτε διότι η σύμβαση 717 δεν προχώρησε, είτε διότι σε καίριες θέσεις του κρατικού μηχανισμού βρέθηκαν πρόσωπα άνευ γνώσεων και δεξιοτήτων, απότοκο κομματικών διεργασιών, είτε διότι είχαν εκφραστεί ανησυχίες περί της ασφαλείας του σιδηροδρομικού δικτύου, αλλά η υπουργική απάντηση λίγο μόλις χρόνο πριν την μοιραία νύχτα ήταν καθοριστικά καθησυχαστική.

Για όλα, σχεδόν τα υπόλοιπα που σημειώνονται όπως: «το 2003 δεν υπήρχε το διαδίκτυο ο σύγχρονος ρύπος στην κοινωνία», ή πως «το κάθε προβληματικό άτομο, μέσα στην ανωνυμία του διακινεί ότι του κατέβει και αυτό θεωρείται ως γεγονός», δεν ξέρω αν λογίζονται ως «σωστά», αλλά τέλος πάντων πολλοί θα συμφωνήσουν, ανάμεσά τους και η ταπεινότητά μου.

Πλην όμως το στίγμα παραμένει. Διότι τέτοιου είδους αρθρογραφία σχεδόν εξισώνει τις απόψεις του γράφοντα με τις πρακτικές που κατηγορεί. Και όλα τούτα σε ένα τόπο που μαστίζεται από κακοδιαχείριση, σκάνδαλα, διαφθορά, πριμοδοτήσεις, και χειραγώγηση.