Τα απρόσμενα κέρδη, δεν είναι σαν τις απρόσμενες συναντήσεις. Στον κόσμο που ζούμε, το κέρδος του ενός συνήθως σημαίνει ζημιά του ετέρου. Στην σπάνια περίπτωση που ωφελούνται οι πολλοί και ζημιώνουν οι λίγοι είναι σαφώς πιο συμπαθές από το αντίθετο.

Στις απρόσμενες συναντήσεις όμως κέρδη και ζημίαι συνήθως συμπορεύονται και κατά ένα περίεργο τρόπο, που αφορά ειδικά την αποτίμηση του παρελθόντος, είναι και τα δύο καλοδεχούμενα.

Αυτά σκεφτόμουν τις στιγμές μιας κυριολεκτικά αναπάντεχης συνάντησης που έλαβε χώρα μέρα και ώρα εργάσιμη, κάτω από τον φθινοπωρινό ήλιο. Καθόλου τυχαίος ο προσδιορισμός της εποχής, καθότι τις προηγούμενες φορές που είχα βρεθεί με τον εν λόγω, και δεν ήταν καθόλου απρόσμενα, ήταν άνοιξη. Αλλά όχι και τόσο μεταξύ μας, σχεδόν κάθε μέρα ήταν άνοιξη πριν από σχεδόν τριάντα χρόνια.

Άνοιξη στο κορμί, το σφρίγος δοκιμάζεται σφόδρα μετά τα 60, άνοιξη στην ψυχή, καθότι η αφέλεια είναι άριστο καύσιμο για χαρούμενες διαδρομές, αφού σπάνια διαβλέπεις το οποιοδήποτε πιθανό λυπηρό τέλος. Ακόμα και το πνεύμα διαπνέεται από μια κάποια άνοιξη, άλλο θέμα ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα αναθεωρηθούν. Τόσο το πνεύμα, όσο και η άνοιξη.

Για να μην αφεθεί κάποιου είδους αμφιβολία, χάρηκα τόσο τη συνάντηση όσο και το απρόσμενό της και αποδέχτηκα άνευ δεύτερης σκέψης λίγα άδολα κομπλιμάν, που φρόντισα να ανταποδώσω όχι από υποχρέωση.

Ειλικρινά δεν ξέρω αν μια πιθανή προγραμματισμένη συνάντηση θα κομίσει αντίστοιχα συναισθήματα. Θα φροντίσω να μάθω.