Μάιος 2009, Πωγωνιανή, οικισμός Δολό, ανήμερα του Αγίου Χριστόφορου. Άνοιξη στα καλύτερά της και η ανάβαση προς την κορυφή του λόφου έχει αρχίσει. Μερικές δεκάδες άτομα κάθε ηλικίας, δυο μουλάρια φορτωμένα αγαθά, ο παπάς, οι εορτάζοντες κατευθύνονται στο εκκλησάκι για τη λειτουργία και το φαγοπότι. Στην αρχή στήθωμα, ακολούθως το δασωμένο κομμάτι πιο ήπιο και τέλος πάλι στήθωμα μέχρι την κορφή. Ο "ήρωάς" μας κατευθύνθηκε με βήμα ταχύ, αποφασιστικό στοχεύοντας να φτάσει πρώτος. Και έφτασε. Μόνο που ανέβηκε σε λάθος λόφο. Στον διπλανό, στον παρακείμενο, που μάλλον ήταν και κατά τι ψηλότερος και λίγο πιο μακριά. Χρειάστηκε έτσι να κατεβεί στο διάσελο και να ξανανεβεί έσχατος και κάθιδρος στο σωστό σημείο, ονόματι Κουτσόκρανο. Κάτι σαν οι πρώτοι έσονται τελευταίοι. Ήταν ένας συνδυασμός ελαφρότητας, απροσεξίας, ανούσιας ανταγωνιστικότητας με ολίγη έπαρση. Ήταν και ένα μάθημα, μικρής κλίμακας.

Το πλινθόκτιστο εκκλησάκι του Α. Χριστόφορου στην κορφή του Κουτσόκρανου. Στο βάθος οι χιονισμένες κορφές του Δούσκου, ή Νεμέρτσκα όπως το αποκαλούν οι βόρειοι γείτονες.

Δέκα έξι χρόνια αργότερα, πάλι Μάιο, ο "ήρωάς" μας άκουγε τις λέξεις και ταυτόχρονα διάβαζε τα χείλια του επιστήμονα που είχε απέναντί του, ο οποίος ευγενικά και υποστηρικτικά του έλεγε: «Έχετε ένα βουνό να ανεβείτε». Τότε, περιέργως, θυμήθηκε τη λαμπερή εκείνη μέρα, την ενάτη Μαΐου του 2009, το λάθος και το μάθημα. Είχε έρθει η στιγμή της μεγάλης δοκιμασίας και του μαθήματος στην υψηλότερη δυνατή κλίμακα. Ήταν βαρύ, κάτι σαν κεραυνός εν αιθρία αλλά δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά το σωστό μονοπάτι, για τη σωστή κορφή του βουνού με τον ένα και μοναδικό τρόπο. Ευρύτερα, βέβαια, για κάποιους στατιστικούς πίνακες δεν ήταν παρά ένα ακόμα νούμερο από τα πάρα πολλά. Ούτε σπάνιο, ούτε απρόσμενο. Ακούγεται κυνικά αλλά αυτό ήταν και τίποτα άλλο.

Τώρα πια που το καλοκαίρι του 2025 και τα πύρινα δεινά του μας εγκαταλείπουν, ο πρώτος και δυσκολότερος κύκλος έκλεισε επιτυχώς. Όχι ότι τα μελλούμενα θα είναι πανομοιότυπα με τα περασμένα. Στο μέλλον πιθανόν να έπονται και άλλα βουνά που θα πρέπει να κατακτηθούν. Αλλά, τέλος πάντων, η πρώτη αυτή επώδυνη, επίπονη φάση, περνά στο παρελθόν η ζωή συνεχίζεται αφήνοντας πλήθος πρωτόγνωρων εμπειριών, κάποιες εξ αυτών σπαραξικάρδιες, την αποκάλυψη μιας αμείλικτης πραγματικότητας και, το σπουδαιότερο, το ανέβασμα επί σκηνής μιας οικογένειας με όλα τα γράμματα κεφαλαία και ακλόνητα.

Ατυχώς, συχνά απαιτείται μια μετωπική σύγκρουση για να αναδυθεί ότι πιο ευγενές, θαρραλέο και ανθρώπινο. Ασμένως αποδεκτό, καθότι κάθε τοκετός είναι επώδυνος. Ιδίως εκείνοι που κομίζουν τις πιο δυσχερείς δοκιμασίες.

Καλή εβδομάδα, καλό  μήνα, καλό φθινόπωρο.