Πολύ ενδιαφέρουσα πολυσυλλεκτική έκδοση, μας μεταφέρει στους χώρους όπου ασκήθηκε ή ασκείται ακόμα κάθε μορφή εξουσίας. Η αναφορά δεν γίνεται μόνον για τα κατ’ εξοχήν κυβερνητικά κτίρια όπου φιλοξενούνται οι δομές της νομοθετικής ή εκτελεστικής εξουσίας του τόπου, όπως το Κοινοβούλιο, το Μαξίμου, το Προεδρικό Μέγαρο τα οποία ασφαλώς περιλαμβάνονται στη λίστα, αλλά και σε ένα σύνολο από 20 άλλα τοπόσημα, που δικαιωματικά παίρνουν τη θέση τους ως χώροι όπου ασκήθηκε με τον ένα ή άλλο τρόπο εξουσία.

Καλογραμμένα, πονεμένα κείμενα από 23 διαφορετικούς δημοσιογράφους, με χάρη, με πληροφορίες, συχνά με νοσταλγία τόσο για τα περασμένα χρόνια, όσο και για τους χώρους που δεν υπάρχουν πια, είναι αδύνατον να μην συγκινήσουν τον αναγνώστη ειδικά όσους έχουν αρκετές δεκαετίες παρουσίας και έχουν ζήσει τις ανάλογες εποχές. Διακριτικά διακριτές οι ιδεολογικές τους τοποθετήσεις αλλά τόσο πολιτισμένα εκφρασμένες που δείχνουν τον δρόμο για εύφορο διάλογο και συνεννόηση, καθώς ταιριάζουν μεταξύ τους σαν ένα καλοδουλεμένο μωσαϊκό. Προϋπόθεση για κάτι τέτοιο, ήταν η βαθιά γνώση ενός εκάστου εξ αυτών πάνω στο αντικείμενό του.

Να γίνει αναφορά επίσης και στην επιλογή των τόπων, που πέρα από την δικαιολογημένη υπόστασή τους ως τόποι εξουσίας, διακρίνονται για την πρωτοτυπία τους και την άρτια αιτιολόγησή τους από πλευράς των συντακτών, για όσους αναγνώστες με το πρώτο άκουσμα ίσως το αμφισβητήσουν.

Μέσα από αυτές τις αφηγήσεις περνούν και σημαντικές πληροφορίες για τα μεγάλα αμαρτήματα της εξουσίας που, συνήθως υποκύπτοντας στο διαβόητο πολιτικό κόστος άφησε τόσες και τόσες ευκαιρίες χαμένες μεγεθύνοντας τα προβλήματα, διευρύνοντας τα αδιέξοδα. Ιδού λοιπόν οι 23 δημιουργοί και ο τίτλος του τόπου που ανέλαβαν. Στο τέλος της έκδοσης δημοσιεύονται και τα βιογραφικά των δημιουργών.

Μάνος Στεφανίδης: Μέγαρα και Παίδαροι: Η αρχιτεκτονική ως εφαρμοσμένη πολιτική.

Άγγελος Κωβαίος: Μέγαρο Μαξίμου: Ένα αδικημένο σύμβολο της Μεταπολίτευσης.

Γιάννα Μπαλή: Προεδρικό Μέγαρο: Οι ένοικοι του Προεδρικού Μεγάρου

Γρηγόρης Τζιοβαρας: Μέγαρο της Βουλής των Ελλήνων: Μια κατ’ επίφαση εξουσία

Άγγελος Αθανασόπουλος: Υπουργείο Εξωτερικών: Η ανάγκη για μια κουλτούρα στρατηγικής ανάλυσης.

Αντώνης Παπαγιαννίδης: Ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία: Εκεί που ελληνική αστική τάξη συναντάται με την πολιτική.

Γιώργος Χρ. Παπαχρήστος: Da Capo: H ιερή κολώνα.

Χρήστος Ζιώτης: Με τους διοικητές Παπαδήμο, Γκαργκάνα και Προβόπουλο στο «άβατο» της Τράπεζας της Ελλάδας.

Γιάννης Παντελάκης: Μίνωος 10 – 16, Ελευθερουπία: Ελέγχοντας τις εξουσίες.

Νίκος Βατόπουλος: Η Καθημερινή: Ο αφανής κόσμος της Σωκράτους 57.

Νίκος Χασαπόπουλος: Χρήστου Λαδά 3, ΔΟΛ: Κάθε μέρα Ιστορία.

Φώφη Γιωτάκη: Χαριλάου Τρικούπη 50, ΠΑΣΟΚ, Σαν Ιστορία.

Έλλη Τριανταφύλλου: Ρηγίλλης 18, Νέα Δημοκρατία: Η ψυχή της Ρηγίλλης.

Λάμπρος Σταυρόπουλος: Λεωφόρος Ηρακλείου 145, ΚΚΕ: Περισσός, Το σπίτι του λαού.

Κάτια Μακρή: Η Σίφνος του Κώστα Σημίτη.

Πάνος Λουκάκος: Ένα καλοκαίρι με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στην Μύκονο.

Τάσος Μαντικίδης: Σοφοκλέους 10, ΧρηματιστήριοΑθηνών: Κρίσεις «φούσκες», παλιά και νέα τζάκια.

Παναγιώτης Σιάνης: Ζάππειον: Πολιτικοί θρίαμβοι και αποδρομές.

Γιώργος Χρ. Παπαχρήστος: Ζαλοκώστα: Το πραγματικό τοπόσημο της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Νίκος Χασαπόπουλος: Πρωθυπουργικό αεροσκάφος: Εξουσία στα 35.000 πόδια.

Αντώνης Καρπετόπουλος: Στις κερκίδες των γηπέδων.

Αντώνης Γαλανόπουλος: Τα Εξάρχεια της πολιτικής.

Σταύρος Γ. Παπαντωνίου: ΔΕΘ: Τόπος ζυμώσεων και πολιτικών εξελίξεων.