Εικόνες, ιστορίες, κομμάτια από το παρελθόν, πασπαλισμένα με την χρυσόσκονη άλλων εποχών.

Μαζι με απόψεις και σχόλια για το τι και πως έγινε. Για το τι γεννήθηκε και το πως χάθηκε.

Για το πως έσβησε αυτό η ιστορία με το όνομα Διεθνές ράλυ Ακρόπολις.



Για το Ακρόπολις που αγαπήσαμε - Κυριακή 19 Ιουλίου 2015 PDF Print E-mail

Τι συμβαίνει. Τι μπορεί να γίνει. Το παρελθόν και το παρόν. Απόψεις και προτάσεις.

Το πιο φημισμένο γεγονός του μηχανοκίνητου αθλητισμού των Βαλκανίων, στα μεταπολεμικά χρόνια είναι το Διεθνές Ράλυ Ακρόπολις. Ξεκινώντας, σε εποχές πολύ σκληρές για τον τόπο, μέσα από επιθυμίες και όνειρα ενός  μικρού πυρήνα ανθρώπων με κοινό πάθος την αυτοκινητική περιπέτεια, απόκτησε γρήγορα μια σημαντική φήμη. Τη δεκαετία του '60 έγινε τμήμα του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος  και την επόμενη, μπήκε στο καλεντάρι του Παγκοσμίου. Για μια χώρα που δεν απόκτησε ποτέ αυτοκινητοβιομηχανία και υπήρξε μικρή αγορά, ήταν κατόρθωμα.

Για το παρελθόν:
Καθώς λίγα πράγματα είναι τυχαία, ή έστω η τύχη διαρκεί λίγο, το Δ.Ρ.Α. παρέμεινε ένα από τα πιο σημαντικά ράλι του κόσμου. Χωρίς ίχνος αρρωστημένου τοπικισμού, επιτρέψτε μου να το τοποθετήσω στα πέντε κορυφαία, δίπλα στο Σαφάρι, στις 1.000 λίμνες, στο R.A.C.και στο Μόντε.
Κανένα από όλα αυτά όμως δεν είναι όπως ήταν. Το R.A.C. έπαψε να είναι τυφλό, το Μόντε σταμάτησε να αλωνίζει όλη την Ευρώπη, οι 1.000 λίμνες έγινε ο πιο πλούσιος αγώνας του πρωταθλήματος και το Σαφάρι έχει χαθεί.

Αυτό που ολοκληρωτικά όμως χάθηκε, μέσα στο χρόνο, είναι το πνεύμα των ράλι. Η επιθυμία τηλεοπτικοποίησης, η τάση να γίνει περισσότερο προϊόν και λιγότερο θεσμός, η αχαλίνωτη ανάπτυξη με ένα δυσβάστακτο κόστος  και στην πράξη τα service park, το μικρό μήκος, ο περιορισμός της έκτασης, οι επαναλαμβανόμενες ειδικές αναίρεσαν τον γνήσιο χαρακτήρα του.

ΙΣΤ' Δ.Ρ.Α. Με το νο 1 στο λευκό της 911 Τ οι P Toivonen – Μ. Colari ανοίγουν τον αγώνα. Μετά από 50 ώρες συνεχούς προσπάθειας θα επέστρεφαν στην 3η θέση. Με το μπλε σακάκι πίσω από το τραπεζάκι ο Παύλος Ραλίδης, με την ελληνική σημαία, στο άκρο δεξιά ο Σπύρος Κουτρουβής.


Τούτες οι αλλαγές είχαν ακόμα μεγαλύτερη επίδραση στον Ελληνικό αγώνα που συχνά παρέμενε πεισματικά μακριά από πολλές Ευρωπαϊκές νόρμες. Διότι μπορούσες να κυκλοφορήσεις τρίροδος στο εθνικό δίκτυο και να μην αφήσεις έναν τροχαίο να κρίνει έναν παγκόσμιο τίτλο. Διότι είχες τη δυνατότητα να περάσεις τελειωμένος μέσα από ένα χωριό. Διότι μπορούσες να ανέβεις τον Αη Γιώργη στον Τυμφρηστό θυμωμένα όπως ο σχωρμένος ο Colin δίχως να σε ενοχλήσει κάποιος.

Με όλα τα διαφορετικά που τον χαρακτήριζαν, ήταν ένα Ελληνικό Πανηγύρι. Κι όχι ένα κάποιο festival. Με λίγα λόγια, έστω και κάπως, τοπικιστικά: Υπήρχε το Δ.Ρ.Α. Υπήρχαν και μερικοί άλλοι αγώνες στο παγκόσμιο. Ε! αυτό δεν υπάρχει πια.
Συναισθηματικά αντιμετωπίζοντας το θέμα, είχα από καιρό αποστασιοποιηθεί. Από τα μέσα της δεκαετίας του '90. Ο μύθος πέθαινε. Εννοείται ότι αυτή, δεν ήταν μια οικουμενική άποψη. Ήταν περιθωριακή. Εντός περιθωρίου παρέμεναν όσοι δεν είχαν τέτοιου είδους προσεγγίσεις, όσοι έκαναν δουλειές, όσοι δεν είχαν ισχυρούς δεσμούς με το παρελθόν. Πάρα πολλοί δηλαδή. Δεκτόν και κατανοητόν. Αυτά για τον παρελθόν.

Read more...
 
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 Next > End >>

Page 5 of 6