για την 7η Τέχνη,
τον κόσμο της,
τους πρωταγωιστές της.



Elysium – Δευτέρα 13 Ιανουαρίου 2014. PDF Print E-mail

Η κινηματογραφική μελλοντολογία υπήρξε πάντα ένα αγαπημένο κομμάτι των δημιουργών. Είναι και ένας τόπος όπου πολλά επιτρέπονται και γίνεται αποδεκτή κάθε πρακτική. Στις σοβαρές παραγωγές, συνήθως καλύπτεται από το πέπλο της απαισιοδοξίας αλλά ακόμα πιο συχνά υπάρχουν παράθυρα αισιοδοξίας τα οποία καλούμεθα να διευρύνουμε κυρίως, για να περιορίσουμε σήμερα, το κακό, το άσχημο, το απάνθρωπο του μέλλοντος. Αυτό είναι και το κυρίαρχο μήνυμα των περισσότερων κινηματογραφιστών. Ας είμαστε σήμερα περισσότερο, δίκαιοι, έντιμοι, άνθρωποι διότι όλα θα δοκιμαστούν σε υπερθετικό βαθμό, αύριο.

Στο κλίμα αυτό κινείται και το Elysium που πραγματεύεται τη ζωή στη Γη το έτος 2.154, δηλαδή «μόλις» 140 χρόνια μπροστά. Ο σκηνοθέτης δεν μας είναι άγνωστος. Τέσσερα χρόνια νωρίτερα μας είχε απασχολήσει με το District 9. Είναι ο Νοτιοαφρικανός Neill Blomkamp, ο οποίος έχει γράψει και το σενάριο. Δεν είναι τυχαίος ο συνδυασμός της καταγωγής του και η κινηματογραφική του θεματολογία. Οι κοινωνικές παραστάσεις του και η θεματική του είναι συγγενείς. Λογικό.

Έτσι, τέσσερα χρόνια μετά το District 9 επανέρχεται, με ένα, ίσως, κοντινό θέμα και με μια παρεμφερή καταγραφή.

Η υδρόγειος έχει καταντήσει ένα πελώριο δοχείο απορριμάτων. Ότι ζει και κινείται πάνω της είναι σκουπίδι. Χωρίς μέλλον, καταδικασμένο στην μόλυνση, στις ασθένειες, στο περιθώριο. Οι συνθήκες είναι εφιαλτικές. Η εργασία έχει μεταβληθεί σε μισθωτή σκλαβιά, η εξουσία στηρίζεται στην τυφλή υπακοή που εφαρμόζουν τυπολατρικά και βίαια μηχανικές κατασκευές, περιθώρια για αντίδραση δεν υπάρχουν. Κόλαση. Προχριστιανικά θα το λέγαμε Τάρταρα, όπως τουλάχιστον θα το περιέγραφε η πάμπλουτη Ελληνική μυθολογία. Και στον αντίποδα (πάντα προχριστιανικά) τι βρίσκεται; Τα Ηλύσια Πεδία. Εlysium λοιπόν, που σαν μια φωτεινή, καθαρή, παραδείσια ρόδα περιστρέφεται στον ουρανό της Γης. Εκεί ζουν οι ολίγιστοι τυχεροί. Χωρίς ασθένειες, χωρίς βία και πολέμους, βουτηγμένοι στον πλούτο, στη χλιδή, στο ευ ζην.

Η παραβολή είναι σαφής. Ό διαχωρισμός του κόσμου σε γκέτο λίγων πλουσίων και αναρίθμητων φτωχών. Είναι μια ιστορική αλήθεια αλλά και μια προειδοποίηση ότι όσο πιο μεγάλη είναι η διαφορά, τόσο πιο επικίνδυνη καθίσταται.

Read more...
 
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 7 of 10