Ο κόσμος που ζούμε ως φύση, ως πλανήτης, αλλά πάνω απ’ όλα ως κοινωνία, είναι το αντικείμενο αυτής της ενότητας.

Οι τάσεις και η ερμηνεία τους, τα γεγονότα και οι πρωταγωνιστές τους αποτελούν τον πυρήνα των ενδιαφερόντων μας.



…μικρό κολωνακιώτικο Μνημόσυνο – (Σαββάτο 24 Φεβρουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Το πατρικό του, το χώριζε μια ευθεία 1.800 μέτρων, από την πλατεία Κολωνακίου. Mα τα λίγα αυτά μέτρα, στην πρωτεύουσα της δεκαετίας του ’60, σηματοδοτούσαν ένα ολότελα διαφορετικό σύμπαν.

Η τύχη το έφερε, να ζήσει ανάμεσα σε αυτά τα σημεία από το ’63 έως το ’69. Τις έξι τάξεις του δημοτικού που είχαν απ’ όλα. Για ένα παιδί που αρχίζει με συλλαβές και  συνεχίζει με ανάγνωση, οι εφημερίδες άνοιγαν παράθυρα σε έναν πελώριο, άγνωστο, γοητευτικό όσο και βίαιο πλανήτη, ενίοτε και ανερμήνευτο. Σε μια δεκαετία με ανατροπές και εκπλήξεις, με ελπίδες και απώλειες. Το παιδί όμως παρέμενε στο απυρόβλητο. Σαν θεατής σε μια παράσταση.

Έξι πρωινά την εβδομάδα, μέχρι το ’65, το πήγαινε ο πατέρας ή η μητέρα στο σχολείο. Από το ’66 και μετά με τον άσσο,  Καλλιθέα – Ομόνοια, ή με το πέντε  Κουκάκι - Ομόνοια, όπως έλεγε το μεγάλο κίτρινο  σιδερένιο κουτί, ψηλά στο κούτελό του με τους τρολέδες ακόμα πιο πάνω.

Κατέβαινε στο Σύνταγμα και ποδαράτο Αμερικής & Σκουφά. Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Αθηνών. Έξι χρόνια εκεί μέσα. Και κάποια Σαββατοαπογέυματα, στο Βυζάντιο. Ο μικρός με τον πατέρα. Τοστ, μεγάλη ανακάλυψη και πορτοκαλάδα.

Read more...
 
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 10 of 53