Κόσμος & ιδέες

Ο κόσμος που ζούμε ως φύση, ως πλανήτης, αλλά πάνω απ’ όλα ως κοινωνία, είναι το αντικείμενο αυτής της ενότητας.

Οι τάσεις και η ερμηνεία τους, τα γεγονότα και οι πρωταγωνιστές τους αποτελούν τον πυρήνα των ενδιαφερόντων μας.



...oι Έλληνες φορολογούμενοι - Σάββατο 15 Νοεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

«Όσοι πιστεύουν ότι θα επιβάλλουν τον νόμο της ζούγκλας στα Πανεπιστήμια, ας το μάθουν μια για πάντα και να το βάλουν καλά στο μυαλό τους: άλλο χώρος μάθησης και άλλο χώρος καταλήψεων. Η νομιμότητα θα επιβληθεί επειδή το θέλει ο ελληνικός λαός, αυτό απαιτούν οι Έλληνες φορολογούμενοι».

Αυτό δήλωσε, ανάμεσα σε άλλα η κυβερνητική εκπρόσωπος, για τις συμπλοκές ανάμεσα σε φοιτητές και ΜΑΤ έξω από το κτίριο της Νομικής στις 13 τρέχοντος.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το πόστο του κυβερνητικού εκπροσώπου είναι από τα πιο άχαρα, πιο βεβαρημένα επαγγέλματα. Είτε πιστεύεις αυτά που πρέπει να πεις, είτε όχι.

Σχολιάζω την παραπάνω δήλωση της εκπροσώπου όχι για να συμφωνήσω ή να διαφωνήσω με το περιεχόμενο της, ούτε να αφήσω αιχμές για το στιβαρό και αποφασιστικό ή δήθεν αποφασιστικό ύφος της δήλωσης. Σε αυτή τη θέση αυτά πρέπει να λες, έτσι πρέπει να τα λες. Δεν νοείται διαφορετικά. Ο ρόλος είναι αυστηρός και προκαθορισμένος. Το αν ταιριάζει, το ύφος, η φάτσα, το σουλούπι του κάθε εκπροσώπου με το ρόλο είναι άλλο θέμα.

Το κάνω θέμα όμως για τις δύο τελευταίες λέξεις της:«Έλληνες φορολογούμενοι»

Read more...
 
Πολιτική & Εκλογές – Πέμπτη 1η Ιανουαρίου 2015 PDF Print E-mail

Στην πρώτη περίοδο της μεταπολίτευσης, εκεί λίγο πριν τα είκοσί μου χρόνια, θεωρούσα ότι ζούσα σε μια πολύ τυχερή συγκυρία. Η γενιά μου δεν είχε γνωρίσει Πόλεμο, Κατοχή, Εμφύλιο και είχε αποφύγει όλο το διχαστικό, αρρωστημένα καταθλιπτικό, μετεμφυλιακό, κλίμα. Πείνα, φτώχια, τρόμο, μιζέρια, εκτελέσεις. Όλα τούτα εμείς δεν τα προλάβαμε.

Επίσης, λόγω της παιδικής ηλικίας δεν ζήσαμε συνειδητά τις εκλογές Βίας & Νοθείας, τον Ανένδοτο, το αποκαλούμενο και ως Βασιλικό πραξικόπημα και ασφαλώς την επιβολή της Δικτατορίας. Ήταν οι συνταγματάρχες, που μας πέρασαν στην εφηβεία, και ήταν ο  Νοέμβριος που δόμησε το πρώτο σοκ πολιτικού χαρακτήρα, το οποίο, μοιραία, αποτέλεσε το πρώτο υλικό για  την κατασκευή πρωτόλειων, έστω, πολιτικών σκέψεων.


Έτσι λοιπόν από το καλοκαίρι του '74 και μετά, οι εκλογές έδιναν πάλι, ύστερα από δέκα χρόνια, το δικαίωμα στον πολίτη να ακούσει, να σκεφθεί και να αποφασίσει ποιος και πως θα τον κυβερνήσει. Ήταν η στιγμή που η Πολιτική αποκτούσε πάλι ουσία και δίκαιες διαστάσεις. Για μας άνοιγαν οι πύλες της πολιτικής αντίληψης.

Σαράντα χρόνια αργότερα, αυτή η θεώρηση έχει ανατραπεί. Η ρήση του Niccolo Machiavelli ότι οι Πολιτικοί δεν έχουν κοινό τόπο με την Ηθική κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος ανάμεσα σε πολλούς πολίτες, μετατρέποντάς τους σε όντα απολιτίκ. Απαίδευτοι και τηλεορασόπληκτοι, δεν ενοχλεί τόσο ότι δεν είναι ενεργοί πολίτες. Κάτι τέτοιο είναι και δικαιώμα τους. Ενοχλεί ότι δεν έχουν κοινωνική συνείδηση. Κι αυτό δεν είναι δικαίωμα τους.

Read more...
 
Βαίνομεν προς εκλογάς - Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

Μετά από αρκετές δεκαετίες παρακολουθούσα ζωντάνα στην τηλεόραση συνεδρίαση του Ελληνικού Κοινοβουλίου με αντικείμενο την τρίτη ψηφοφορία για την εκλογή Π.τ.Δ.  Κι ενώ, από τις πρώτες στιγμές έγινε φανερό ότι η παρούσα Βουλή δεν θα έβγαζε πρόεδρο, χτύπησε το τηλέφωνο. 
Αγαπητότατος φίλος που χαίρομαι να διαφωνώ μαζί του, όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, μου είπε μια ιστορία. Συμπιεσμένος και αυτός στα αδιέξοδα της καθημερινότητας με τα οικονομικά του σε μεγάλη δοκιμασία, παρά το γεγονός ότι ποτέ δεν έζησε πάνω από τα μέτρα του.

Ιούλιος  του ’74, είναι έφηβος 14 ετών, παραθερίζει οικογενειακώς σε ένα εξαίρετο κομμάτι γης που το διατηρεί έως σήμερα με κόπο, με θυσίες, 60 και χρόνια μετά την απόκτηση  από τον πατέρα του.  Ήταν  η μέρα που το καθεστώς Ιωαννίδη  κηρύσσει γενική επιστράτευση. Τους μαζεύει ο πάτερ φαμίλιας, τους ανακοινώνει το θέμα, ότι δηλαδή τα πράγματα δεν είναι ευχάριστα και φορτώνει μικρούς και μεγάλους μέσα στην καφετιά τους Volvo ώστε να επιστρέψουν στην πρωτεύουσα.

Είχε την αγωνία της επιστράτευσης τo που να παρουσιαστεί, είχε το φόβο της οικογενείας που θα άφηνε πίσω του, ζούσε υπό πρωτόγνωρη πίεση. Εκείνη, λοιπόν, την ώρα, που γκρεμίζεται κάθε ισορροπία και το μέλλον είναι άδηλο και  ζοφερό, πρόσεξε, ο φίλος μου, στην ήρεμη παραλία έναν τύπο που έκανε σκι και διερωτήθηκε πως είναι δυνατόν τέτοιες στιγμές που ο κόσμος καταρρέει, να υπάρχει άνθρωπος  που να κάνει σκι.
«Σαράντα χρόνια αργότερα στα 54 μου κάτι τέτοιες μέρες μου περνά από το μυαλό, εκείνη η εικόνα και διερωτώμαι μήπως τελικά δεν ήταν και τόσο παράλογη η βόλτα του σκιέρ». Έκλεισε την αφήγηση  του, δίνοντας μου ένα στίγμα του πόσο μπερδεμένος, αποδυναμωμένος και ανίσχυρος είναι,  να αντιμετωπίσει ότι συμβαίνει.
Δεν είπαμε τίποτα άλλο, κατάλαβε ότι τον είχα νιώσεi. Λίγο αργότερα από την οθόνη της τηλεόρασης επιβεβαιώθηκε το προφανές.

«Βαίνομεν προς εκλογάς». Όπως είχε εκφέρει με εκπληκτική άνεση και λεπτή ειρωνία ο «Πέτρος Σαββίδης» (Γιάννης Χατζηγιάννης στα εγκόσμια ) στο κορυφαίο «Λούφα και παραλλαγή» του Ν. Περάκη, για να συνεχίσει λέγοντας «θα πήξουμε στην  επιφυλακή».
Η επικείμενη εκλογική αναμέτρηση  θα διεξαχθεί, σε ένα άνευ προηγουμένου κλίμα πόλωσης, όπου οι υπερβολές, η προβοκάτσια, το ψέμα και κυρίως ένα κλίμα πανικού  θα στερήσει τον ψηφοφόρο από την ψύχραιμη κρίση ή ακόμα χειρότερα θα τον απομακρύνει από την κάλπη.

Read more...
 
Περί εορτών & Χριστουγέννων – Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

Το μήνυμα των εορτών και δη των Χριστουγέννων, δείχνει να διαφέρει κατά πολύ από περίπτωση σε περίπτωση.

Θα ξεκινήσω από τα όνειρα του πολιτικού κρατούμενου. «Σαν να βρέθηκα Χριστούγεννα στην κοινωνία χαρτζιλικωμένος» είχε γράψει ο Χρόνης Μίσσιος από τα σκοτεινά κελιά της απομόνωσης, εκφράζοντας την πιο ευχάριστη εκδοχή της ζωής. Η οποία περιελάμβανε ελευθερία (...στην κοινωνία), μια εφήμερη, μικρή έστω, οικονομική δυνατότητα (...χαρτζιλικωμένος),  και το εορταστικό της υποθέσεως (...Χριστούγεννα) που έρχεται να ολοκληρώσει την ευτυχία.

Στον αντίποδα, αυτού του ορισμού, ας τοποθετήσουμε την αλόγιστη σπατάλη, την δύναμη της κραιπάλης όπου και όπως συμβαίνει, με κυρίαρχο χαρακτηριστικό την πλαστική διάθεση και μια ιδιότυπη, ρηχή χαρά, φαινόμενο κενό, γνώρισμα  κοινό μιας κοινωνίας που έχει ολότελα αποπροσανατολισθεί.

Ανάμεσα στα δυο άκρα, σε αυτό της απόγνωσης και σε εκείνο του χαμένου προσανατολισμού, μεσολαβεί ένα πεδίο όπου χωρούν πολλά.

Read more...
 
Για τα καφενεία & άλλα – Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

Αφορμή για τούτο το κείμενο στάθηκε η ευγενική χειρονομία φίλου τινός, ο οποίος, ένεκα αι Αγίαι ημέραι, μου έστειλε το δίγλωσσο λεύκωμα του Γιώργου Πίττα: «Τα καφενεία της Ελλάδας», το οποίον, μετά από μια πρόχειρη διαγώνια ανάγνωση (έπεται προσεκτικότερη), θα χαρακτήριζα ως μια ζωντανή, πλήρη και πονεμένη δουλειά.

Βέβαια δεν είμαι αρμόδιος να ομιλήσω για καφενεία, καθότι δεν κατάφερα να συνάψω σχέση μετά του καφέ. Ως εκ τούτου, ποτέ, δεν εννόησα το σφοδρόν του έρωτος εκατομμυρίων ανθρώπων με το εν λόγω αφέψημα.
Το διαβόητο: «Ακόμα δεν ήπια καφέ» ή το παρεμφερές: «κάτσε να πιω μια γουλιά να ανοίξει το μάτι μου», ουδέποτε το αντελήφθην. 
Παιδιώθεν είχα συνδέσει τα καφενεία, με καπνίλα, βαριές μυρωδιές και ατελείωτο χάσιμο χρόνου. Ήταν, υποθέτω, η οικογενειακή σπορά, που με ώθησε σε αυτή την άποψη.

Μικρότερος, δεν είχα ούτε τα εχέγγυα ώστε να καταλάβω την ευρύτερη κοινωνιολογική σημειολογία των καφενείων και όταν κάποτε το ένιωσα, ήταν η εποχή που σταδιακά έχαναν τη δυναμική τους και παρέδιδαν το χώρο στα café. Ένα, ακόμα, χάδι της Δύσης. Κάποια στιγμή (παρ)ερμήνευσα τούτη την εξέλιξη και ως άλλη μια ομολογία ήττας των λαϊκών στρωμάτων.

Κάποια άλλη στιγμή, τότε που η επιστήμη ανακάλυψε το πλαστικό, μυριάδες συμπολίτες μας άρχισαν κυκλοφορούν με κύπελλα καφέ στους χώρους εργασίας, στα αυτοκίνητα, στα γραφεία και στα μαστορεία, παντού. Προφανώς, αδύναμοι να απαλλαγούν από την καφεξάρτηση.
Οι πλέον απολίτιστοι μάλιστα, δεν κατάφερναν, ούτε να αφήνουν τα άδεια κύπελλα  στους καλάθους των αχρήστων και τα πετούσαν οπουδήποτε.

Tέλος, αυτό που επίσης δεν μπορώ να καταλάβω είναι η σύγχρονη εκδοχή διαφόρων συνδυασμών καφέδων που για να παραγγείλεις πρέπει να προφέρεις 4 – 5 λέξεις, το σύνολο των οποίων μου είναι άγνωστο.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι απολύτως ντεκαφεϊνέ. Η μυρουδιά του μάλιστα ανέκαθεν μου άρεσε. Στα τελευταία σαράντα κάτι χρόνια, κατέβαλα κάποιες προσπάθειες να πυκνώσω τις γραμμές των πιστών του καφέ, πλην όμως απέτυχα.

Μολοντούτο διατηρώ κάποιες ιδιαιτέρως καφευχάριστες αναμνήσεις.
Μια ντουζίνα από τις οποίες, ακολούθως, περιγράφω, με χρονολογική σειρά.

Read more...
 
Μέχρι που... - Σαββάτο 6 Δεκεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

Οι ατελείωτες ώρες πτήσεων που απαιτήθηκαν ώστε να πάω και να έρθω στην Δυτική ακτή των Η.Π.Α. μέσω Φρανκφούρτης και Νότιας Καρολίνας, δεν είχαν πολλούς τρόπους να νικηθούν. Ύπνος ελάχιστος, διάβασμα αρκετό.

Αφού ευχαριστήθηκα τον «εποχούμενο Ελύτη» του Ηλία Καφάογλου, κατασπάραζα το πόνημα του Luke Harding για τον Eduard Snowden, τον πλέον καταζητούμενο άνθρωπο του κόσμου. H υπόθεση ξέσπασε το καλοκαίρι του 2013, και μας έδωσε, σε όσους απονήρευτους τουλάχιστον, μιαν άλλη εικόνα για το τι και πως συμβαίνει.

Κάπως νωρίτερα, σε μια μάλλον προφητική ταινία του Tony Scott, το ενδιαφέρον κατασκοπευτικό θρίλερ Enemy of the State, από το μακρινό, για τις εξελίξεις των ψηφιακών δεδομένων 1999, είχαμε μια πρώτη καλή κινηματογραφική ιδέα.
Υπερβολές. Έτσι είχαμε πολλοί χαρακτηρίσει, το περιεχόμενο της γραφής του σεναριογράφου David Marconi που ερμήνευσαν τόσο ζωντανά οι Will Smith, Gene Hackman.

Read more...
 
Δεν θα γράψεις κάτι για τον... – Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

... Ρωμανό; ήρθε επιτακτικό, μέσω μηνύματος, το ερώτημα από τακτική και πιστή αναγνώστρια. Επιτακτικό αρκετά ώστε να αναιρέσει, κάπως, την παρελκυστική μου θέση πάνω στο συγκεκριμένο θέμα.
Έτσι λοιπόν δεν θα γράψω τόσο για το παιδί αυτό, που πέρασε κάποια όρια και τώρα έχει κληθεί να καταβάλει το τίμημα των πράξεων του, όπως τουλάχιστον τα ορίζει η πολιτεία που ζούμε, όσο για τις αντιδράσεις που γεννά η περίπτωσή του.

Ο Νίκος Ρωμανός έχει μια συγκεκριμένη πορεία που ορίζεται απόλυτα από εκείνο το μοιραίο βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του '08. Η απώλεια του φίλου του Αλέξη Γρηγορόπουλου, αλλά και ότι ακολούθησε, ήταν ο καταλύτης που τον πέρασε απέναντι. Ήταν η θρυαλλίδα που άναψε την όποια πυρά σιγοκαίει σε κάθε, σχεδόν, εφηβική ψυχή.

Οι ερμηνείες είναι ελεύθερες, τα γεγονότα όμως είναι ιερά, όπως ορίζει ο μόνος απαρέγκλιτος, ίσως, κανόνας της δημοσιογραφίας.

Κι επειδή ό,τι συμβαίνει πάνω στο συγκεκριμένο θέμα γίνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό αντικείμενο εκμετάλλευσης, οφείλουμε να ήμαστε προσεκτικοί και νηφάλιοι, ειδικά στο Δημόσιο λόγο, χαρακτηριστικά συχνά απόντα από πολλούς, ιδιαίτερα στις μέρες μας.

Δεν θα σχολιάσω λοιπόν τις αποφάσεις, τις πράξεις του παιδιού. Δεν έχει ανάγκη από  υποστηρικτές, θαρρώ ότι έχει ήδη ισχυρά ερείσματα. Ούτε από κατήγορους που έχει  αρκετούς. Αλλά μήτε ύστερους συμβουλάτορες.

Επίσης δεν έχω πρόθεση να σχολιάσω τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Δεν το γνωρίζω το θέμα, δεν ξέρω κατά πόσον, για να πάμε στον πυρήνα του θέματος, το «σύστημα» λειτουργεί τιμωρητικά και πόσο, σε αυτούς που το αμφισβητούν ανοικτά και επιθετικά. Πέρα από ένα επιπόλαιο σχόλιο, απαιτείται νομική γνώση που δεν διαθέτω, για αυτό σιωπώ.

Θα ασχοληθώ όμως με τις αντιδράσεις μας. Τις αντιδράσεις του μέσου πολίτη, όπως τις συνάγω από συζητήσεις, από τη συμμετοχή του κοινού στα ιντερνετικά φόρα, από την ευρύτερη κοινωνική αντίληψη, αυτή τουλάχιστον που εκφράζεται δημόσια.

Read more...
 
Για τον Δεκέμβρη του '44 - Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2014 (επανάρτηση) PDF Print E-mail

Εβδομήντα χρόνια μετά από το Δεκέμβριο του ’44, σημαίνουν σχεδόν τρεις γενιές, χρονικό διάστημα σχετικά ικανό για να σβήσουν τα πάθη, ειδικά με ότι μεσολάβησε στην Ελληνική κοινωνία.

Ταυτόχρονα όμως και κάπως μικρό για ακριβείς, ψύχραιμες αποτιμήσεις, αν αναλογιστεί κανείς πως μέχρι το θέρος του ’74, το παρελθόν, όταν δεν αποτελούσε αντικείμενο παραποίησης και εκμετάλλευσης, ήταν απαγορευμένο.

Σε σχέση όμως με ότι διαπιστώνουμε από το Φθινόπωρο του '09 και μετά, μάς βάζει σε σκέψεις κατά πόσο το φάντασμα του Εμφυλίου έχει αποχωρήσει ολοκληρωτικά από πολιτικό σκηνικό.

Οι εκπρόσωποι των γενεών που πρωταγωνίστησαν στα γεγονότα ολοένα και λιγοστεύουν, αφού ακόμα και τα 18χρονα παιδιά που πήραν μέρος στις μάχες έχουν ξεπεράσει προ ετών τα 80 τους χρόνια.

Στους νεότερους που βρίσκονται στη ζωή, και δεν είχαν την ατυχία να βιώσουν τα γεγονότα, πλην όμως έχουν την ανησυχία να κοιτούν στο παρελθόν, τους δίδεται πλέον η ευκαιρία να το κάνουν ψύχραιμα.

Η εμφύλια σύρραξη προφανώς δεν άρχισε εκείνη την Κυριακή 3 Δεκεμβρίου και ασφαλώς τα πρώτα της θύματα δεν ήταν οι 23 άοπλοι διαδηλωτές.

Οι ρίζες του Eμφυλίου μπορούν να αναζητηθούν από τότε που υπήρξαν Έλληνες συνεργάτες του κατακτητή και Έλληνες αντιστασιακοί.

Μπορούν επίσης να αναζητηθούν στα σκοτεινά χρόνια της κατοχής που κάποιοι πλούτιζαν και άλλοι έχαναν τα πάντα.

Αλλά γιατί να μην αναζητηθούν τότε που κουκουλοφόροι Έλληνες καταδότες, έδειχναν στον κατακτητή τα επόμενα θύματα των εκτελεστικών αποσπασμάτων;

Τα όχι και τόσο ρητορικά ερωτήματα μπορούν να πάνε ακόμα πιο πίσω, χρονικά, όπως π.χ. στα έργα και στις ημέρες της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, στις εξορίες, τους αποκλεισμούς και στην βαθιά πολιτική μα και κοινωνική αντίθεση που υπήρχε.

Εξ’ άλλου ο προηγούμενος εθνικός διχασμός, δεν απείχε παρά 21 μόλις χρόνια από την επιβολή της Μεταξικής δικτατορίας.

Συνεπώς ο Δεκέμβριος δεν αποτέλεσε κεραυνό εν αιθρία. Ήταν ένα αναμενόμενο γεγονός, ειδικά μετά τα αδιέξοδα που σημειώθηκαν στην πρώτη μετακατοχική κυβέρνηση. Το άγνωστο ήταν το πότε, το που και το πώς θα ξεσπάσει η κρίση.

Δυστυχώς για τον τόπο, τα πάθη δεν εκτονώθηκαν με τη λήξη των εχθροπραξιών, ούτε με τη συμφωνία της Βάρκιζας το Φεβρουάριο του ’45.

Η αγριότητα του Δεκεμβρίου δεν ήταν παρά το πρελούδιο της γενικότερης, βαρβαρότητας που έπληξε τη χώρα από τον Μάρτιο του ’46 ως τον Σεπτέμβριο του ’49, μα και της ελεγχόμενης συγκεκαλλυμένης πολιτικής αυθαιρεσίας που ακολούθησε (ακολουθεί;) .

Στις εμφύλιες συμπλοκές δεν υπάρχουν «καλοί» και «κακοί», δεν υπάρχουν καν νικητές και ηττημένοι. Υπάρχουν χαμένοι όπως και αχαλίνωτο μίσος, αγεφύρωτο χάσμα και για το τέλος δεν περισσεύει ούτε συνθήκη ειρήνης, ούτε έστω μια άνευ όρων παράδοση.

Στο τέλος περιμένει μόνον η ολοκληρωτική φυσική εξόντωση του αντίπαλου. Τέτοιο τέλος στην περίπτωση του Ελληνικού εμφυλίου, δεν ήρθε ούτε με την πτώση του Κάμενικ, τον μακρινό Αύγουστο του '49. Δεν ήρθε ούτε στο Μακρονήσι

Read more...
 
Ημερολόγια Αμερικής vol III & τελευταίο – Σαββάτο 29 Νοεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

Μετά από έντεκα ώρες πτήσεων, δεκαπέντε από τη στιγμή που έκλεισα την εξώθυρα του σπιτιού και αφού είχαμε περάσει  από την βροχερή Φρανκφούρτη, βρισκόμουν στο immigration, του αεροδρομίου Dulles της Washington.

Περιμένοντας όρθιος να μου πάρουν αποτυπώματα, απ' όλα τα δάκτυλα και των δυο χεριών όπως και φωτογραφίες, ένοιωσα τυχερός, διότι κατέβηκα από τους πρώτους, και δεν υπήρχαν ουρές. Υπέθεσα ότι οι προηγούμενες πτήσεις είχαν εξυπηρετηθεί. Είχα ακούσει μαρτυρικές ιστορίες για ηλικιωμένους που καταρρέουν στις ουρές,. καθώς δεν άντεχαν την μακρά ορθοστασία. Πρέπει όμως να καταθέσω, ότι οι δημόσιοι λειτουργοί, στην περίπτωσή μας, ήταν ευγενικοί και εξυπηρετικοί. Κανείς επίσης δεν ενδιαφέρθηκε να ρωτήσει αν είχα ESTA. Υποθέτω, φαινόταν στα τερματικά τους.

Eντός 20 λεπτών είχα καθαρίσει και το άγχος μου ήταν πια να αλλάξω τέρμιναλ και να προλάβω την εσωτερική πτήση για Greenville της Νότιας Καρολίνας.
Κοίταξα το ρολόι, που μαρτυρούσε την ώρα Ελλάδας. Ήταν ογδόη βραδινή της 16ης Νοεμβρίου. Με τις επτά ώρες διαφοράς, που μας χώριζαν, ήταν τοπική μία το μεσημέρι. Έριξα μια ματιά στην κάρτα επιβίβασης και ησύχασα, όταν υπολόγισα ότι υπήρχε αρκετός χρόνος για την επόμενη πτήση.

Συνειδητοποίησα την ώρα και την μέρα. Βραδάκι 16ης Νοεμβρίου! Σαράντα και ένα χρόνια νωρίτερα ήταν αδύνατον να φανταστώ την τρέχουσα εξέλιξη. Περισσότερα επί τούτου εδώ: Η (δική μου) 17η Νοεμβρίου 1973
Ο καιρός έξω χειροτέρευε, η βροχή δυνάμωνε, το φως λιγόστευε μα η κούραση, μου αφαίρεσε το δικαίωμα της ανησυχίας την ώρα που το 145 Embraer χόρευε θορυβωδώς μέσα σε πυκνά νέφη και ισχυρές βροχοπτώσεις.

Read more...
 
Για τις απώλειες & άλλα – Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

Πρόσφατα ένας φίλος έχασε τον πατέρα του. Δεν έχει σημασία ποιος, που, πώς. Είναι κάτι που συμβαίνει. Αρκετοί από εμάς, βρίσκονται σε μια ηλικία που είναι αναμενόμενο πλέον, ενώ κάποιοι άλλοι την έχουν  ήδη ξεπεράσει.

Οφείλουν συνεπώς, να είσαι προετοιμασμένοι. Πλην όμως, όσο και προετοιμασμένοι να είιμαστε, η πραγματικότητα συχνά μας ξεπερνά.

Όπως ο περισσότερος κόσμος, έτσι κι αυτός ο φίλος, ένιωσε πόνο, κενό και θλίψη για την απώλεια.

Ανταλλάξαμε τις απόψεις μας για αυτό, είπα ότι είχα να του πω, καθότι έχω βιώσει την αντίστοιχη εμπειρία.

Εννοώ ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, λες, γράφεις κάτι που νιώθεις, όχι  για να ελαφρύνεις τον πόνο της απώλειας, αυτό δεν γίνεται, αλλά να καταλάβει, η άλλη πλευρά, ότι είσαι “παρών”, ότι σε κάποιο βαθμό συμπάσχεις, ότι όσο μπορείς στηρίζεις.

Κάπως έτσι έγινε με τον φίλο μου, τον Φ., με τον οποίον κατοικούμε σε διαφορετικά σημεία της Ελλάδας, ως εκ τούτου η επικοινωνία μας γίνεται περισσότερο μέσω της τεχνολογίας και σπανιότερα δια ζώσης.

Χθες λοιπόν, μου έστειλε ένα μικρό κείμενο, όλες κι' όλες 168 λέξεις, και ακολούθως το αναρτώ, έχοντας, για προφανείς λόγους, αφαιρέσει ονόματα και τοπωνύμια.

To αναρτώ, όχι μόνον διότι πιστεύω πως αποτελεί ένα έξοχο, λιτό, πολύ  - πολύ ανθρώπινο μνημόσυνο, αλλά διότι αποτελεί την ακτινογραφία του τόπου μας. Πολύ δε περισσότερο, αποτελεί την περιγραφή του πιο υγιούς τμήματος της Ελληνικής κοινωνίας.

Του εργατικού, του πολυπράγμονα, του φιλότιμου, του αυτοδίδακτου, του ταλαντούχου, του ανυστερόβουλου, του καλλιτέχνη Έλληνα.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 7 of 12