Κόσμος & ιδέες

Ο κόσμος που ζούμε ως φύση, ως πλανήτης, αλλά πάνω απ’ όλα ως κοινωνία, είναι το αντικείμενο αυτής της ενότητας.

Οι τάσεις και η ερμηνεία τους, τα γεγονότα και οι πρωταγωνιστές τους αποτελούν τον πυρήνα των ενδιαφερόντων μας.



Ο Χρόνης και ο Γιώργος - (Παρασκευή 10 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Προσπάθησα να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις από την 48ωρη άδεια που χορηγήθηκε στον Δημήτρη Κουφοντίνα. Άκουσα περισσότερο κραυγές και λιγότερο νηφαλιότητα. Βεβαίως, δεν γνωρίζω τι γεννιέται όταν δολοφονήσουν τον πατέρα, τον αδελφό, το σύζυγο, το γιο, το φίλο σου, επειδή κάποιος αποφάσισε ότι έτσι η ανθρωπότητα θα βαδίζει καλύτερα. Και δεν θέλω να το μάθω.


Αυτό που καταλαβαίνω, είναι ότι η βία τρέφεται με περισσότερη βία, και ο φαύλος αυτός κύκλος δεν κλείνει. Είναι δύσκολο να μην αποδεχτούμε ότι η τρέχουσα βία έχει τις ρίζες της στα χρόνια της Κατοχής, στην εποχή του Εμφυλίου, στο μετεμφυλιακό κλίμα του μίσους και στην επταετή χούντα.

Το χειρότερο όλων όμως, είναι οι απόπειρες να βγούν μέσα από αυτήν την αντιπαλότητα πολιτικά οφέλη. Και ακόμα χειρότερο είναι οι αλλοδαπές κριτικές. Αμερική, Ηνωμένο Βασίλειο και Τουρκία δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Σεβασμός για τους νεκρούς τους, θλίψη διότι άφησαν σε ελληνικό έδαφος την τελευταία τους πνοή, καταδικασμένοι από την 17 Νοέμβρη, αλλά χρηστομάθεια περί ηθικής και δικαιοσύνης ειδικά από αυτές τις χώρες, δεν γίνεται αποδεκτή σε τούτα τα χώματα. Την απορρίπτει η ίδια η Ιστορία.

Read more...
 
Κυριακή 4 Νοεμβρίου 1973 – (Κυριακή 5 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Αν η εξέγερση του Πολυτεχνείου είχε μια θρυαλλίδα, αυτή, ήταν το μνημόσυνο του Γεωργίου Παπανδρέου. Ο και «γέρος της Δημοκρατίας» αποκαλούμενος, ο πατέρας του «ανένδοτου», αλλά και πρωταγωνιστής στα γεγονότα του ζοφερού Δεκέμβρη του ‘44, εγκατέλειψε τα εγκόσμια, στην παντοκρατορία  της junta, τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής πρώτης Νοεμβρίου του ‘68.

Πέντε χρόνια αργότερα, τελείται το μνημόσυνό του και εξελίσσεται σε μαζική αντιδικτατορική εκδήλωση. Δεν ήταν η πρώτη, αλλά ήταν η πιο φορτισμένη.

Read more...
 
Οξείδιο του αλουμινίου – (Τετάρτη 1η Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Ο φόβος, ή έστω η δυσαρέσκεια του  ανθρώπου, μπροστά στην καρέκλα του οδοντίατρου είναι κάτι φυσιολογικό ή τουλάχιστον διαδεδομένο. Σε προσωπικό επίπεδο το θέμα έχει αναλυθεί ενδελεχώς, με ακρίβεια και τόλμη σε επίπεδο ψυχανάλυσης. ΘυμίζωΞεπλύντε!

Ευτυχώς που υφίσταται η αγαπητή και αγαπημένη Κατερίνα και με θυμάται. Άλλοτε διαφεύγω επιτυχώς, με κάποια πρόχειρη δικαιολογία. Άλλοτε όχι. Έτσι μετά από κάποιους 15 μήνες είχε εξαντληθεί κάθε άλλοθι και με βήματα βαριά πέρασα το κατώφλι του ιατρείου της.

Ακολούθησε η ευγενής υποδοχή της βοηθού, Δ/ιδος Μαρίας:

- «Καλημέρα σας. Καλά είσθε»;
για να λάβει την συνηθισμένη κακότροπη, δύσθυμη στα όρια της αγένειας, και δι’ ερωτήσεως, πλην όμως τοποθετημένη σε χιουμοριστικό πλαίσιο και συνοδευόμενη από χαμόγελο, απάντηση:
- «...αν, αν ήμουν καλά, εδώ θα ήμουν;»

Και έπειτα η ίδια  εικόνα. Με την ίδια αναθεματισμένη καρέκλα, περιτριγυρισμένη από τον λοιπό εξοπλισμό, με τα ακροφύσια τις αντλίες και τα σύνεργα των βασανιστηρίων. Τα κάτοπτρα, τα ξέστρα, τις φρέζες, τα τρυπάνια, τις λαβές. Και στο μέσο τούτης της δύνης η ταπεινότητά μου που έπρεπε να ξαπλώσει και με οδύνη να περιμένει τα μαντάτα για την υγεία της στοματικής κοιλότητας.

Read more...
 
Καλό Φθινόπωρο – (Τρίτη 24 Οκτωβρίου 2017) PDF Print E-mail

Αλλόκοτη ευχή. Πως λιγότερο φως, χαμηλότερες θερμοκρασίες, μικρότερες μέρες μπορεί να είναι «καλό»; Εκτός αν η ευχή υπονοεί να τελειώνουμε κι αυτό το Φθινόπωρο, με τις λιγότερες δυνατές απώλειες.

Στον τόπο τούτο, στα νότια τμήματά του τουλάχιστον, το Φθινόπωρο έρχεται περί τα τέλη του Οκτώβρη. Άλλο θέμα αν μετά της Παναγίας, αλλάζουν τα χρώματα της θάλασσας, και υποχωρεί η κάψα του θέρους. Για άλλους δυο μήνες, ζούμε μια εποχή, με υψηλές θερμοκρασίες,  λίγες βροχές, πουνέντηδες που καθαρίζουν την ατμόσφαιρα και άλικες δύσεις. Είναι ένα μικρό καλοκαιράκι.


Ένα  ρέκβιεμ, με πέντε εικόνες και αντίστοιχα σχόλια, από τον Οκτώβριο που μας εγκαταλείπει, πριν περάσουμε στον βροχερό Νοέμβριο για να μας παραλάβει, ακολούθως, ο χειμών, έτι απειλητικότερος του Φθινοπώρου.

Read more...
 
Είχε δίκιο η Πίτσα – (Παρασκευή 20 Οκτωβρίου 2017) PDF Print E-mail

Το έχει πεί η Πίτσα Παπαδοπούλου, τριάντα χρόνια πριν, ερμηνεύοντας τους στίχους της Βάσως Αλαγιάννη  σε ένα εξαίσιο ερωτικό τραγούδι. Είναι το χασάπικο «που πάει η αγάπη όταν όταν φεύγει». Στην τελευταία αράδα της πρώτης παραγράφου λοιπόν, η στιχουργός, βάζει και άλλο ένα επίκαιρο θέμα γράφοντας:  «σαν να ’χει χάσει πια η λέξη την ουσία».


Αυτό σκέφτηκα, αντικρίζοντας τον Έλληνα πρωθυπουργό, να επισκέπτεται τον Λευκό Οίκο, να χαιρετά  τον Αμερικανό πρόεδρο, ενώπιον της ατσαλάκωτης φρουράς των κεκαρμένων εν χρω (jearhead στα αμερικάνικα - σύρριζα στην καθομιλουμένη νεοελληνική) πεζοναυτών και ακολούθως να συζητά επί δίωρο μαζί του. Αντιλαμβάνομαι, ασφαλώς, ότι πολιτική και διπλωματία είναι η Τέχνη του εφικτού. Καταλαβαίνω, επίσης, ότι πιο ξελογιάστρα συνθήκη από την εξουσία δεν υφίσταται.
Αλλά:

Read more...
 
para Cataluña - (Παρασκευή 6 Οκτωβρίου 2017) PDF Print E-mail

Λόγω επαγγέλματος, τα τελευταία 20κάτι χρόνια, έτυχε να ταξιδέψω αρκετές φορές στην Ισπανία. Στο Αλικάντε, στην Ανδαλουσία, αλλά και στη χώρα των Βάσκων, μα και στη Μαδρίτη, στη Μάλαγα , στην τουριστική Μαρμπέγια, και ασφαλώς στην Καταλωνία.



Δεν παρουσιάζομαι ως ειδικός Ισπανολόγος, αλλά πολλά χρόνια πριν την πρώτη επίσκεψή μου εκεί, είχα διαβάσει με τεράστια προσοχή και αντίστοιχο δέος την περιγραφή του Ισπανικού εμφύλιου από τον Ζωρζ Ρου (Georges Roux – La Guerre civile d’ Espagne ), σε εκδόσεις Βίπερ (μετάφραση Γιάννη Λάμψα), με μόλις 40 δραχμές για τις 400 σελίδες της δίτομης έκδοσης. Ήταν βέβαια, 1974.

Read more...
 
O συνοδός – (Τετάρτη 4 Οκτωβρίου 2017) PDF Print E-mail

Εξήντα χρόνια νωρίτερα, μεσούσης της σφοδρότητας αλλά και των απειλών του ψυχρού πολέμου, η Σοβιετική Ένωση εκτόξευσε τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο.  Στις 19:28:34 ώρα Greenwich της 4ης Οκτωβρίου 1957, στο κοσμοδρόμιο Μπαϊκονούρ, πυροδοτήθηκε ο πύραυλος φορέας R – 7, ο πρώτος με αποσπόμενα στάδια, πνευματικό έργο του σπουδαίου Ρώσου Σεργκέι Πάβλοβιτς Κορολιόφ.

Στην κορφή του φορέα, βρισκόταν ο Спутник-1 ή Σπούτνικ 1, και στα Ελληνικά «Συνοδός». Δεν ήταν παρά μια αλουμινένια σφαίρα διαμέτρου 58 εκατοστών, όχι βαρύτερη από 84 κιλά. Αποστολή της ήταν η καταγραφή στοιχείων του περιβάλλοντος πέρα από την ατμόσφαιρα. Το εσωτερικό της είχε γεμίσει από άζωτο.

Read more...
 
Περί εορτασμού των επετείων – (Δευτέρα 2 Οκτωβρίου 2017) PDF Print E-mail

Υπάρχουν ισχυρά επιχειρήματα για όσους υποστηρίζουν την αναγκαιότητα, την ομορφιά, ή την χρησιμότητα των επετείων. Εξ’ ίσου δυναμικά, μπορούν να υποστηριχτούν και οι διαμετρικά αντίθετες θέσεις.



Έπειτα είναι και το είδος των επετείων. Άλλη βαρύτητα μιας ημερομηνίας ορόσημο, που έχει να κάνει με μάζα ανθρώπων, άλλη σημασία κάποια προσωπική ή διαπροσωπική. Επίσης είναι και το ύφος του εορτασμού των επετείων. Άλλο στυλάκι το τζουμ ταρατατζούμ, κι’ άλλο επίπεδο κάποια διακριτική, βαθιά  ή σοφιστικέ προσέγγιση.

Τέλος, υπάρχει και το θέμα της γνησιότητας, της ειλικρινούς πίστης για την οποιαδήποτε επέτειο ή την αδράνεια του εορτασμού ως κάτι αδιάφορο ή επιβεβλημένο.

Read more...
 
Ο Τάσος και ο Βάσιας – (Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Ένας οδηγός αγώνων και ένας ποδοσφαιριστής, καταγεγραμμένοι, στη λαϊκή συνείδηση ως άτιτλοι μύθοι.
Ο λόγος για τον Τάσο «Ιαβέρη» Μαρκουίζο και τον Βασίλη «Νουρέγιεφ» Χατζηπαναγή. Γεννημένος στην Αθήνα το ’48 ο πρώτος, στην Τασκένδη το ’54 ο δεύτερος.



Διότι μπορεί ο μεν Τάσος, να κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο το ’75, ήταν το πρωτάθλημα αναβάσεων όπου οδήγησε το Ελληνικό πρωτότυπο που επιμελείτο ο ιδιοφυής Χρήστος «Μπούμπης» Βαλασόπουλος, ο δε Βάσιας λίγους μήνες αργότερα τον πρώτο του και προτελευταίο, ένα κύπελο με τα χρώματα του Ηρακλή και αντίπαλο τον Ολυμπιακό στον τελικό, αλλά μπροστά σε αυτά που θα μπορούσαν να αποκομίσουν ή ακόμα χειρότερα, σε σύγκριση με όσα κέρδισαν οδηγοί και αθλητές, που δεν είχαν ούτε το ελάχιστο από το ταλέντο τους, ήταν τίποτα.

Read more...
 
Από την Liliana στον Edinson – (Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Σχολείο, τελευταία χρονιά, η πιο άσχημη και αγχωτική απ' όλες, με το βάρος της εισαγωγής σε κάποιο επόμενο ακαδημαϊκό σκαλοπάτι, το εξαντλητικό  ωράριο του φροντιστηρίου και ένα ανελέητο πρόγραμμα που σπάνια έκρυβε χαρές. Την ίδια στιγμή όμως, ανοιγόταν ένας υπέροχος, καινούργιος κόσμος. Η αγκύλωση των επτά χρόνων της  στρατιωτικής δικτατορίας έσπαγε, πολλαπλασιάζοντας τη χρησιμότητα της κάθε μονάδας χρόνου.

Ο κινηματογράφος, τα περιοδικά, το χαώδες σκηνικό της πολιτικής, της φιλοσοφίας, η μουσική, όλα όσα για έναν έφηβο, ήταν ερμητικά κλειδωμένα στα απαγορευμένα ερμάρια της junta, αναδύονταν μπροστά του με τρόπο εκρηκτικό, γοητευτικό. Ζούσες σε δυο επίπεδα. Στο δυστυχισμένο, το μίζερο  του σχολείου και στο συναρπαστικό, στο φρέσκο του νέου κόσμου. Το πρώτο σου ροκάνιζε τις συντριπτικά περισσότερες ώρες της ημέρας, το δεύτερο σου στόλιζε τις λιγοστές μα λαμπερότερες στιγμές της καθημερινότητας.

Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι αυτού του ξυπνήματος ήταν ο κινηματογράφος. Την συμβολή της σε τούτο το τμήμα είχε και μια ταινία με αρκετά περίεργη αλλά και τολμηρή, για την εποχή θεματική, που ερχόταν από Ιταλίδα σκηνοθέτιδα, άγνωστη στο ανειδίκευτο τουλάχιστον Ελληνικό κοινό, ονόματι Liliana Cavani. Mε την Charlotte Rampling και τον Dirk Bogarde στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, ήταν ένα ερωτικό φιλοσοφικό δράμα, όπως η Ιταλική κουλτούρα μπορεί να το πραγματώσει. Ήταν, ο θυρωρός της νύχτας ή στην γλώσσα της σκηνοθέτιδας «il portiere di notte»

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 4 of 13