Ο κόσμος που ζούμε ως φύση, ως πλανήτης, αλλά πάνω απ’ όλα ως κοινωνία, είναι το αντικείμενο αυτής της ενότητας.

Οι τάσεις και η ερμηνεία τους, τα γεγονότα και οι πρωταγωνιστές τους αποτελούν τον πυρήνα των ενδιαφερόντων μας.



After Life - (Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2020) PDF Print E-mail

Το τελευταίο σίριαλ που είχα παρακολουθήσει ήταν  «ο άγνωστος πόλεμος». Χειμώνας, Χούντα, Χαμοζωή. Τρία Χ, τρείς διαγραφές, για έναν έφηβο στα 14 και το σενάριο του Φώσκολου, με τις ερμηνείες του Αντωνόπουλου, της Μαυροπούλου, του Σίσκου, ήταν κάτι σαν αναλγητικό στον πονόδοντο ενός απροσανατόλιστου, ενός χαμένου.

Ήταν αρκετά επίπονη διαδικασία, συνοδευόμενη με τις υπόλοιπες αμαρτίες μιας μαυρόασπρης, τιβί τόσο στενής, τόσο κατευθυνόμενης και άγονης, τόσο καθεστωτικής, που άφησε διάφορα σημάδια.

Το πιο ανέφελο από αυτά, ήταν να μην ξαναδώ σήριαλ. Είχα και επιχείρημα. Αν δεν μπορείς να πείς κάτι σε δυο ώρες, δεν με ενδιαφέρεις. Καταλάβαινα σιγά  - σιγά ότι ήταν και αυτά μια δουλειά στη βιομηχανία του θεάματος. Η κατάσταση δεν διορθώθηκε, καθώς ακολούθησε η εποχή της βιντεοταινίας καθώς και η θεαματική είσοδος της ιδιωτικής τιβί. Το σκηνικό άλλαζε γρήγορα και εντυπωσιακά.

Αντιλαμβάνομαι  ότι τα σύγχρονα σήριαλ, έχουν αναθρέψει γενιές ηθοποιών, καλλιτεχνών και εργαζομένων εν γένει καθώς και γενιές τηλεθεατών. Είμαι μάρτυρας αυτής της παράκρουσης των τηλεθεατών, θηλυκού κυρίως γένους, που τηλεφωνούσαν στον πατέρα μου, συνώνυμο, συνεπώνυμο και συγγενή με πρωταγωνιστή δημοφιλέστατου σήριαλ στα τέλη της δεκαετίας του ’90, παρακαλώντας για έναν ραντεβού.

Πέρα από το βασικό ερώτημα, «με ποια λογική θα θελήσει ο ηθοποιός να συναντήσει ιδιωτικώς μια θαυμάστρια;» Η κατάσταση θύμιζε, σε κάποια κλίμακα, τις μαυρόασπρες εικόνες από τις περιοδείες των σκαθαριών στα μέσα της δεκαετίας του ’60 που νεαρές θαυμάστριες, αργότερα επινοήθηκε κι ο όρος γκρούπυ, ούρλιαζαν, λιποθυμούσαν, έκλαιγαν με λυγμούς. Στα μάτια ενός νορμάλ ανθρώπου, αυτό είναι παραφροσύνη.

Read more...
 
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 1 of 54