Είτε για όσους πρόσφατα μας εγκατέλειψαν, είτε για όσους η απουσία τους είναι ακόμα ηχηρή.
Λίγα λόγια για αυτούς που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια.
Κάποιοι πλήρεις ημερών, άλλοι αναπάντεχα και αδόκητα, μερικοί με τρόπο βίαιο.



Era’s era – (Κυριακή 19 Αυγούστου 2018) PDF Print E-mail

Κάθε φορά που, εγκαταλείπει τα εγκόσμια εκπρόσωπος της γενιάς των γονέων μου, ενταφιάζεται μαζί του και ένα κομμάτι από το παρελθόν. Απογοητευτικό μεν. Αναπόφευκτο δε.

Μια μέρα μετά το φετινό δεκαπενταύγουστο, φτερούγισε η Έρα, η σύζυγος του Στέφανου. Εξήντα, σχεδόν, χρόνια μαζί.

Ταλαιπωρημένη, στα στερνά πολύ, από τον Γολγοθά της υγείας της. Διότι αν ο θάνατος αρχίζει να προβάλλει ως λύτρωση, η ζωή παύει να είναι σαν δώρο.

Θυμάμαι δυο λαμπερά, γαλάζια μάτια μιας νέας, όμορφης, ευγενικής κυρίας στη δεκαετία του ’60. Ασφαλώς δεν μπορώ να ξεχάσω τις κουβέντες που αλλάξαμε, για τόσα πράγματα το Φθινόπωρο του ’13 στην «Γαλήνη».

Είχε ήδη περάσει μισός αιώνας, από την πρώτη φορά, που είχα βρεθεί εκεί, μικρό παιδί, μαζί με τους γονείς μου. Νιώθω λοιπόν, πως όταν ο καθένας από τους πρεσβύτερους που εκτιμώ, αποχωρεί από την ματαιότητα του κόσμου μας, αφήνει ένα κενό που, εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί να αναπληρωθεί.

Αδειάζει έτσι, σιγά – σιγά και η δική μας ζωή.  Δεν είναι μόνον που χάνονται οι άνθρωποι. Είναι που αργοσβήνει, που ξεψυχά και η εποχή τους.

Read more...
 
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 2 of 13