Είτε για όσους πρόσφατα μας εγκατέλειψαν, είτε για όσους η απουσία τους είναι ακόμα ηχηρή.
Λίγα λόγια για αυτούς που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια.
Κάποιοι πλήρεις ημερών, άλλοι αναπάντεχα και αδόκητα, μερικοί με τρόπο βίαιο.



Για τον Σαράντη Αποστολίδη (28.01.2013) PDF Print E-mail

Τον κύριο Σαράντη Αποστολίδη, τον γνώρισα το '65 όταν πρωτοκάθισε στο δεξί κάθισμα του Cooper του πατέρα μου, Σταύρου. Τότε, κατοικούσε στο Παγκράτι ανάμεσα από το ηλεκτρολογείο του Νίκου Ζουμπρούλη και τον «Μαγεμένο Αυλό" (οδός Πτολεμαίων;). Είχε γεννηθεί στην Σμύρνη αλλά η κουλτούρα του ήταν Αιγυπτιώτικη, μεγάλωσε στην Αλεξάνδρεια, τελείωσε το εκεί Αμερικάνικο κολλέγιο.

Μιλούσε με την άνεση της μητρικής γλώσσας Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά. Ήταν παντρεμένος με την Λέλα, είχαν δύο παιδιά. Τον Αλέκο και την Αλεξάνδρα. Εργαζόταν ως διοικητικός στην εταιρεία πετρελαιοειδών Shell.

Μαζί με τον πατέρα μου, έκαναν μερικούς γερούς αγώνες, πρωταγωνίστησαν, νίκησαν γεύτηκαν σημαντικές χαρές και λύπες. Θα ξεχωρίσω ασφαλώς την νίκη, την πρώτη νίκη ελληνικού πληρώματος σε αγώνα στο εξωτερικό, τον Ιούνιο του ΄65 στο Α' Βαλκανικό ράλυ, που διοργανώθηκε στη Βουλγαρία. Αλλά και τη δεύτερη θέση τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς στο Φθινοπωρινό ράλυ, με την οποία εξασφάλισαν το πρώτο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ράλυ και βέβαια την νίκη, τον Ιούνιο της επόμενης χρονιάς, το '66, στο “Σκρα Κιλκίς Λαχανά” που έβαλε τα θεμέλια για τον δεύτερο συνεχή τίτλο.

΄Ηταν δεξί κάθισμα παλιάς κοπής, χωρίς ιδιαίτερες επιδόσεις στο μηχανικό ή οδηγικό κομμάτι (τότε οι συνοδηγοί έπρεπε να τα συνδυάζουν αυτά), αλλά πραγματικός μαέστρος στο επιτελικό και στρατηγικό τμήμα, ενημερωμένος περί τους κανονισμούς και πολύγλωσσος, για τις διεθνείς εμφανίσεις, προσόν που ελάχιστοι είχαν τότε.

Με τον Σταύρο Ζαλμά στην απονομή του Α' Βαλκανικού ράλυ, τον Ιούνιο του '65, στη Σόφια. Μια τεράστια, για τα μέτρα της εποχής επιτυχία

Read more...
 
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 9 of 13