Είτε για όσους πρόσφατα μας εγκατέλειψαν, είτε για όσους η απουσία τους είναι ακόμα ηχηρή.
Λίγα λόγια για αυτούς που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια.
Κάποιοι πλήρεις ημερών, άλλοι αναπάντεχα και αδόκητα, μερικοί με τρόπο βίαιο.



Χρόνια 11 χωρίς τον Barry – Πέμπτη 3 Ιουλίου 2014 PDF Print E-mail

Όπoτε περνάει από το μυαλό μου η φιγούρα του Barry White θυμάμαι τον ύστερο στίχο του Πανούση: "Μ' αρέσει στα κρυφά κι ο Μητροπάνος". Γιατί το γράφω; Διότι σε μια χρονική περίοδο που, η φρέσκια Μεταπολίτευση άφηνε βαθιά σημάδια σε κάθε νεανική ψυχή με εκείνο τον ανατρεπτικό αέρα του πολιτικού τραγουδιού, είτε από την ποίηση του Χικμέτ και τη φωνή της Δημητριάδη, είτε με την νεκρανάσταση των αντάρτικων ή έστω από τους εισαγόμενους Pink Floyd και Led Zeppelin, ήρθε και ο Barry Eugene Carter, απρόσκλητος, ογκώδης και  μαύρος Αμερικάνος.

Κι έτσι από το: “Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.” περάσαμε στο “My first, my last, my everything”. Απολύτως συγκρουσιακό. Ε;  Ατυχώς, το μέλλον μας απέδειξε ότι δεν υπήρχε σοβαρός λόγος, ούτε να το νιώθεις ως συγκρουσιακό, ούτε να σου αρέσει στα κρυφά.
Στις όποιες τύψεις για την βαθιά αποτυχία του πνεύματος της μεταπολίτευσης, όλη εκείνη η κονιορτοποίηση της ιδεολογίας που φρόντισαν δεόντως οι αναμένοντες φουκαράδες να προβάλουν, ο Barry και οι συν αυτώ δεν είχαν καμιά συμμετοχή. Κι αν υπάρχει, απ' όλα τούτα, ένα συμπέρασμα ποιο να είναι; Πως σχεδόν όλα χωρούν, σχεδόν παντού, φτάνει να υπάρχει μια σωστή δοσολογία.

Και πέρασαν τα χρόνια και αυτή η βαθιά φωνή που καταδύεται εκεί που ελάχιστες μπορούν, υπάρχει παντού στο άναρχο διαδίκτυο κι' όχι όπως παλιά, φυλακισμένη στα αυλάκια του βινύλιου ή στα καφετιά χιλιόμετρα των κασετών.  Και υπάρχουν στιγμές, όπως τώρα που ακροβατώ πάνω σε αυτές τις αράδες και ακούω το “My darling, I can't get enough of your love, baby” με όλο το ορχηστρομάνι από πίσω της Love Unlimited Orchestra (τι όνομα!) και νιώθω το ίδιο, όπως και πριν 40 χρόνια.

Read more...
 
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 7 of 12