Για κάποιους που...

Είτε για όσους πρόσφατα μας εγκατέλειψαν, είτε για όσους η απουσία τους είναι ακόμα ηχηρή.
Λίγα λόγια για αυτούς που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια.
Κάποιοι πλήρεις ημερών, άλλοι αναπάντεχα και αδόκητα, μερικοί με τρόπο βίαιο.



Για τον Prospero Gallinari και την εποχή του (17.01.2013) PDF Print E-mail

Η μαυρόασπρη εικόνα του ταλαιπωρημένου Χριστιανοδημοκράτη ηγέτη Aldo Moro, με φόντο το αστέρι ανάμεσα στις λέξεις Brigate Rosse ήταν αναμφίβολα η πιο εντυπωσιακή αποτύπωση των πράξεων, του ένοπλου επαναστατικού κινήματος που συνέβη μεταπολεμικά στην Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο που έλαβε χώρα στην Ιταλία, δεν ήταν τυχαίο που έγινε τότε.

Ένας από αυτούς που συμμετείχε στην οργάνωση της απαγωγής ήταν ο Prospero Gallinari. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έγραψαν πριν δυο μέρες πως απεβίωσε από καρδιακή ανακοπή.

O Prospero Gallinari,

είχε γεννηθεί στη Reggio Emilia την πρωτοχρονιά του '51 από γονείς αγρότες. Λόγω οικογενειακής παράδοσης, εγγράφηκε νεότατος στην νεολαία του Κομμουνιστικού κόμματος και πριν τα είκοσί του χρόνια μετακόμισε στο Μιλάνο. Νοιώθοντας ότι το Κόμμα δεν μπορούσε να καλύψει τις πολιτικές του ανησυχίες, κάνει το τραχύ βήμα προς στις “Ερυθρές Ταξιαρχίες”.

Σύντομα περνά στην παρανομία και στα 23 του χρόνια, στις 18 Απριλίου του '74, συμμετέχει στην απαγωγή του εισαγγελέα της Γένοβας, Mario Sossi. Ο δικαστικός αφέθηκε ελεύθερος κατόπιν συμφωνίας των Ε.Τ. με τον εισαγγελέα, Fransesco Coco να απελευθερωθούν δυο μέλη των Ε.Τ. που βρίσκονταν υπό κράτηση. Ο Coco δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να εκτελέσει την συμφωνία και δυο χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του '76 θα πέσει νεκρός όπως και οι δύο σωματοφύλακές του από τα πυρά της οργάνωσης. Το αίμα είχε αρχίσει να ρέει, καθώς το ταμπού της ανθρωποκτονίας, σαν μέθοδος δράσης, είχε ξεπεραστεί από το '74.

Όπως επεξηγεί ο Antonio Negri στο βιβλίο: “Du retour, Abecedaire biopolitique” (στα Ελληνικά: Τόνι Νέκγρι. Η ζωή μου από το Άλφα ως το Ωμέγα), “...η πρώτη δολοφονία των Ε.Τ. ήταν ατύχημα. Συνέβη στο πανεπιστήμιο της Πάδουα όπου και δίδασκα. Επιτέθηκαν στα γραφεία του φασιστικού κόμματος και ένας αστυνομικός άνοιξε πυρ οπότε τον σκότωσαν για λόγους αυτοάμυνας, χωρίς να προϋπάρχει η πρόθεση να κτυπηθεί. Η ηγεσία των Ε. Τ. όμως, θεώρησε σκόπιμο να επεξηγήσει αυτή την ενέργεια και με ένα θεωρητικό υπόβαθρο.”

Prospero Gallinari (αριστερά) & Cristoforo Piancone

 

Τα πρώτα έτη της δραστηριότητας της οργάνωσης, οι απαγωγές περιορίζονταν σε ανακρίσεις, συλλογή πληροφοριών και ευτελισμό των απαχθέντων, όπως του γραμματέα ακροδεξιού συνδικάτου Bruno Labate, τον Φεβρουάριο του 1973. Ο Labate αφού απαχθεί και ανακριθεί, θα εγκαταλειφθεί τον Φεβρουάριο του '73, σιδηροδέσμιος, εν χρω κεκαρμένος, σε εργοστάσιο της FIAT, την ώρα που αποχωρούσε η βάρδια εργασίας, εισπράττοντας την χλεύη μερίδας εργαζομένων.

Μπαίνοντας όμως στο '74, γίνεται το μοιραίο βήμα. Ήταν η τακτική της “ επίθεσης στην καρδιά του κράτους”, όπως την περιέγραψε ο εκ των ιδρυτών, Renato Curcio και ο κύκλος αίματος ανοίγει αμετάκλητα. Την ίδια χρονιά συλλαμβάνεται ο Gallinari στο Τορίνο. Το '76 θα αποδράσει από φυλακή του Τρεβίζο και θα περάσει πια, στην βαθιά παρανομία.

Δυο χρόνια αργότερα θα συμμετάσχει στο μεγαλύτερο χτύπημα. Μαζί με τους Valerio Morucci, Raffaele Fiore, και Franco Bonisoli άνοιξε καταιγιστικό πυρ, στη συνοδεία του Moro στις 16 Μαρτίου του '78 στη via Fani, στην ενέδρα της επιχείρησης απαγωγής του. Μετρήθηκαν 91 βολίδες, 45 από αυτές έπληξαν τους σωματοφύλακες, τέσσερις εκ των οποίων έχασαν τις ζωή τους επί τόπου (είναι χαρακτηριστικό ότι τους δόθηκαν και οι, εξ’ επαφής, χαριστικές βολές) ενώ ο πέμπτος ξεψύχησε λίγη ώρα αργότερα.

Read more...
 
Αντίο Χρονάρα (23.11.2012) PDF Print E-mail

Ο Χρόνης Μίσσιος έζησε 82 χρόνια. Τα τελευταία 65 ως εκ θαύματος, καθώς ήταν καταδικασμένος, από τα 17 του, σε θάνατο. Τώρα το πώς, σε ένα 17χρονο τσομπανόπουλο του πρέπει η θανατική ποινή είναι άλλη κουβέντα. Ζεί, τους επόμενους εννιά μήνες, μετά την καταδίκη, περιμένοντας να ανοίξει η πόρτα του κελιού και να τον πάρουν για εκτέλεση.

Υπάρχει άραγε ζοφερότερη ζωή για έναν ανήλικο;

Παίρνουν άλλους. Συνέχεια.

Περνούν άλλα έξι χρόνια με κάθε είδους βασανιστήριο, ατίμωση, εξευτελισμό.

Αποφυλακίζεται.

Ακολουθεί, πολύ σύντομα, νέος κύκλος μαρτυρίων και παραλογισμού με Μακρονήσι, Άη Στράτη μέχρι το '62 οπότε και επιστρέφει σε αυτό που θυμόταν, από το ’47, ως κοινωνία. Το Νοέμβριο του '67 το Απριλιανό καθεστώς τον φιλοδωρεί με άλλα 18 χρόνια ειρκτής. Τον Αύγουστο του '73 με τη γενική αμνηστία επανέρχεται και προσπαθεί να ανακαλύψει πως είναι η φυσιολογική ζωή.

Έζησε με μια προκλητικά ταπεινή περηφάνια, που δεν του επέτρεψε να εξαργυρώσει τίποτα και για κανένα λόγο. Έζησε σαν άνθρωπος που δεν υπολόγισε, δεν λογάριασε κέρδη και ζημιές. Τα ακούμπησε όλα στο βωμό της ανθρωπιάς.

Read more...
 
Λίγα λόγια για το Ρούσσο Βρανά (19.11.2012) PDF Print E-mail

Κάποια μέρα, φθινόπωρο του 2003, φεύγοντας από τα γραφεία του «Ποταμού» στην οδό Υψηλάντη, βρέθηκα με την «Άχρονη χώρα» του, στα χέρια μου. Εξελίχτηκε σε ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία κατάστικτο από σημειώσεις, υπογραμμίσεις, επισημάνσεις.

Αργότερα, πέρασα μια χρονική περίοδο που το μόνο πράγμα που διάβαζα ήταν οι «Δρόμοι», η στήλη του Ρούσσου Βρανά στην εφημερίδα «Νέα». Είχα κόψει και φυλάξει σε ημερολόγια και συρτάρια διάφορα κομμάτια του, που θεωρούσα εξέχοντα.

«Άντεχε» η φιλολογική του εικόνα στη ζωή μου και συχνά ξαναδιάβαζα κεφάλαια από την τόσο πλούσια και φροντισμένη «Αχρονη χώρα». Προχθές έμαθα για το θάνατό του και χθες έφθασαν λίγες πληροφορίες για τον άνθρωπο πίσω από τα κείμενα.

Δεν ήξερα ότι γεννήθηκε το ’50 στα Χανιά, ότι στα 16 του έφυγε στο Maryland με υποτροφία, ότι σπούδαζε Νομικά στο Αριστοτέλειο και επηρεασμένος από ομιλία του Γ.Α. Μαγκάκη, εκτόξευσε μια μολότωφ στις εγκαταστάσεις του Ν.Α.Τ.Ο. στη Θεσσαλονίκη.

Δεν ήξερα ότι στα 18,5 του χρόνια, για αυτή την πράξη το στρατοδικείο των Απριλιανών τον είχε φιλοδωρήσει με 18,5 χρόνια κάθειρξη. «Όσα και η ηλικία σου», όπως είχε επισημάνει τότε και ο στρατοδίκης σε μια (μάλλον) επίδειξη, μαύρου (μάλλον) χιούμορ. «Ευτυχώς που δεν ήμουν εξηντάρης», αστειευόταν αργότερα ο δράστης και παθών με τους φίλους του.

Δεν ήξερα ότι μετά από σχεδόν τρία έτη στο Επταπύργιο και αργότερα στον Κορυδαλλό, στους 21 χρόνους του, αποφυλακίστηκε λόγω ανήκεστου βλάβης (φυματίωση) και διέφυγε σε Ιταλία, Γερμανία, Σουηδία, για να επανέλθει στην πατρίδα, μετά την μεταπολίτευση και να εργαστεί σαν δημοσιογράφος, μεταφραστής, επιμελητής εκδόσεων.

Read more...
 
για τον Jean Gabin (15.11.2012) PDF Print E-mail

Γεννημένος το 1904, ως Jean-Alexis Moncorgé, μεγαλωμένος στο Meriel, ένα χωριό 35 χλμ. βόρεια των Παρισίων, ο Jean Gabin, (το καλλιτεχνικό αυτό επώνυμο χρησιμοποιούσε και o performer πατέρας του) έζησε ένα βίο, πλήρη και πολυτάραχο.

Η οικονομική ανέχεια της οικογένειας, τον ανάγκασε να αφήσει το σχολείο και να εργαστεί ως τα 19 του χρόνια οπότε υπηρέτησε τη θητεία του. Αρκετά τυχερή η γενιά του, έπεσε ανάμεσα στο μεσοπόλεμο και δεν εξολοθρεύτηκε όπως η προηγούμενη ή η επόμενη.

Η καλλιτεχνική του καριέρα άρχισε κατ’ ουσίαν, μετά το πέρας των στρατιωτικών του υποχρεώσεων με την εμφάνισή του σε διάφορα Παρισινά music halls. Μιμείται το στυλ του Maurice Chevalier, που εκείνη την εποχή αποτελούσε καλλιτεχνικό πρότυπο. Αργότερα μετέχει σε τουρνε στη Λατινική Αμερική και όταν επιστρέφει βρίσκει απασχόληση στο Moulin Rouge. Οι ικανότητές του αρχίζουν να αναγνωρίζονται παίζει σε μερικά φιλμ του βωβού (ακόμα) κινηματογράφου και η φήμη του γιγαντώνεται πριν ξεσπάσει ο δεύτερος μεγάλος πόλεμος.

Απορρίπτει κατά συρροή τις προτάσεις που του γίνονται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αλλά καθώς η ναζιστική πλημμυρίδα καλύπτει την πατρίδα του, εγκαταλείπει την Ευρώπη και μαζί με τον Jean Renoir βρίσκονται στο Hollywood. Δεν του ταίριαξε ιδιαίτερα. Χωρίζει με τη δεύτερη σύζυγό του, συνδέεται ερωτικά με την Marlene Dietrich. Έρχεται σε σύγκρουση με τα RKO studios, ιδρυτής των οποίων ήταν ο Joseph P. Kennedy, πατέρας του 35ου προέδρου των Η.Π.Α. γνωστότερου ως J.F.K. Θέλει να επιβάλλει την Marlene ως συμπρωταγωνίστρια του. Του το αρνούνται, επιμένει, απολύεται και η ταινία δεν γυρίστηκε ποτέ. Οι άλλες δυο ταινίες που θα κάνει εκεί δεν πάνε καλά. Απογοητεύεται. Τα επόμενα βήματα του θα τον φέρουν στις ακτές της Β. Αφρικής, πολεμώντας με τά Γαλλικά στρατεύματα τις δυνάμεις του άξονα. Θα παρασημοφορηθεί και αργότερα, τον Αύγουστο του ΄44, θα μπει ένστολος, 40χρονος, στο ελεύθερο Παρίσι.

Read more...
 
Neil Alden Armstrong 1930 – 2012 (26.08.2012) PDF Print E-mail

Εκείνη η «πνιχτή» διαμόρφωση της φωνής του, κάπως αλλοιωμένη από την απόσταση των εκατοντάδων χιλιάδων χιλιομέτρων που διένυσαν τα ραδιοκύματα μέχρι να φτάσουν στο Χιούστον και από εκεί σε όλο τον κόσμο, ήταν η σφραγίδα των τεχνολογικών επιτευγμάτων του 20ού αιώνα:

«Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα.» είχε πει ο Νηλ Άρμστρονγκ, ακριβώς τη στιγμή που έκανε το πρώτο του βήμα στην επιφάνεια της «Θάλασσας της Γαλήνης». Η περίφημη ρήση δεν ήταν αποτέλεσμα αυθορμητισμού, αλλά ένα ελάχιστο τμήμα ενός πελώριου προγραμματισμού που είχε ξεκινήσει οκτώ χρόνια νωρίτερα, υπό τις εντολές, τις δεσμεύσεις του J.F.K. και φυσικά την πίεση του “ψυχρού πολέμου”.

Ο άνθρωπος που την πρόφερε δεν είναι πια ανάμεσά μας. Αποχώρησε από την ματαιότητα του κόσμου μας, χθες, είκοσι μέρες μετά τη συμπλήρωση των 82 του χρόνων.

Στην ακριβή και σημαντική καταγραφή των γεγονότων που συνέβησαν στα ταξίδια του προγράμματος «Απόλλων», A man on the moon, ο Άντριου Τσάικιν (Andrew Chaikin), περιγράφει τον εκλιπόντα σαν έναν κλειστό χαρακτήρα όχι ακατάδεκτο αλλά ντροπαλό. Από τη στιγμή μάλιστα, που ξεπερνούσε την επιφυλακτικότητά του, μετατρεπόταν σε ένα ζεστό και φιλικό άτομο. Καταγράφει πως δύο ήταν τα στοιχεία που εντυπωσίαζαν σε εκείνον τον άνδρα.

Read more...
 
Philippe Bugalski (1963 – 2012) (12.08.2012) PDF Print E-mail

Πριν πατήσει τα 50 του χρόνια αποχώρησε από τον μάταιο τούτο κόσμο, ο Philippe Bugalski. Όσο αναπάντεχη ήταν η είδηση του θανάτου του, τόσο ασυνήθιστη ήταν και η αιτία: Πτώση από δένδρο, στο κήπο του σπιτιού του στο Vichy!

Τραγικό, άδοξο και άδικο τέλος για τον οδηγό που σημείωσε τις δύο πρώτες νίκες της Citroen σε επίπεδο WRC. Ήταν και οι κορυφαίες στιγμές της οδηγικής του καριέρας, όταν την άνοιξη του 1999 κέρδισε τον Απρίλιο στην Καταλωνία και τον Μάιο στην Κορσική. Εκμεταλεύθηκε με τον καλύτερο τρόπο την τότε υπεροχή στην άσφαλτο των καλά στημένων, ελαφρών, δικίνητων Xsara Kit Car. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους επεδίωξε την νίκη και στο επίσης ασφάλτινο San Remo, αλλά μια βροχή τη δεύτερη μέρα του αγώνα τον έστειλε εκτός δεκάδας. Σε μια ύστατη αντεπίθεση την τρίτη μέρα στην στεγνή πια άσφαλτο, ρισκάροντας και εφαρμόζοντας το: «όλα ή τίποτα» προσέφερε θέαμα με τον φρενήρη ρυθμό του αλλά η προσπάθεια έληξε με έξοδο από το δρόμο.

Read more...
 
...για τον Δημήτρη Μητροπάνο (18.04.2012). PDF Print E-mail

Σε αυτή την παρεξηγημένη γωνιά της γης, για τόσα στραβά και ανάποδα που συντηρούμε, υπάρχουν άλλα τόσα ανεξήγητα πελώρια, που μας κρατάνε ζωντανούς.

Η λαϊκή τέχνη είναι ένα από αυτά. Στην κορφή της, μάλλον δίκαια, οι ερμηνευτές. Είναι εκείνοι που μας περνούν το μήνυμα. Είναι εκείνοι που φαίνονται περισσότερο από τους συνθέτες, τους στιχουργούς.

Ο Μητροπάνος ανήκε στην κατηγορία των ερμηνευτών που μετέτρεπε τις νότες σε συναίσθημα, τα ρεφρέν σε συγκίνηση. Είχε τη δύναμη να ενεργοποιήσει το σύμπαν σαν τον άκουγες, μαρτυρικά, να ερμηνεύει:

“...Μια ζωή μέσα στους δρόμους και στις νύχτες, μια ζωή με παρανόμους και ξενύχτες, μια ζωή τα ίδια λόγια να μου λένε, έχω βαρεθεί τον κόσμο, κι όλα μου φταίνε...”

Στο ξεκίνημα της ζωής, τίποτε δεν προμήνυε την εξέλιξη του. Γεννήθηκε στην δίνη του εμφυλίου, στις 2 Απριλίου του '48 στην Αγία Μονή, μια συνοικία των Τρικάλων Θεσσαλίας, κατ' ουσίαν ορφανός από πατέρα, που είχε καταφύγει στη Ρουμανία. “...Με βάλαν πάνω στην κορφή, στ' αγριεμένο κύμα...”.


Βαφτισμένος

στο δύσκολο δρόμο της βιοπάλης, δούλεψε γκαρσονάκι και ξυλουργός για να συνεισφέρει στην οικογένεια. “Στα καλντερίμια συζητούν ως το πρωί γειτόνοι μα σκοτεινιάζει ο καιρός και στις καρδιές νυχτώνει” .

Μέχρι που κάποιοι που καταλάβαιναν και μπορούσαν του έδωσαν τις ευκαιρίες. Ξεκίνησε την πορεία του στο σκληρό κόσμο της τέχνης και της νύκτας και πριν τα είκοσί του έκανε την πρώτη του ηχογράφηση.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Μια από τις σπάνιες μεγαλειώδεις μεταπολεμικές φωνές έκατσε κοντά μας περισσότερα από σαράντα χρόνια, αφήνοντας ένα σπουδαίο κληροδότημα, στις επόμενες γενιές, προσφέροντας ένα ξεχωριστό ίχνος σε αυτό τον τόπο που τόσο ανάγκη το χει στις μέρες μας, θυμίζοντάς μας: “...Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία Πώς η ιστορία γίνεται σιωπή...” μα και: “...Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι, πώς σ' έχει αλλάξει έτσι ο καιρός...”

Read more...
 
Άκης Πάνου: Μια ιστορία βαθιά, αλλιώτικη. (08.04.2012) PDF Print E-mail

Η περίπτωση Πάνου συγκεντρώνει πολλά από τα στοιχεία που περιγράφουν την Ελλάδα του 20ού αιώνα.

Ξεκινά από τη φτώχεια, συνεχίζει με μόχθο, έκφραση.

Εμπεριέχει τέχνη, συναισθηματικό πλούτο, αντίδραση.

Ολοκληρώνεται με έγκλημα, ενδεχομένως με αδικία ή ακριβέστερα με εκδικητικότητα.

Ο θεωρούμενος και ως ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικοσυνθέτες ήταν μακριά από αυτό που εννοούμε ως συνηθισμένο άνθρωπο.

Η φτωχική του καταγωγή όπλισε το καλλιτεχνικό του ένστικτο και όπως σε όλα τα δράματα έτσι και στην περίπτωσή του, η κορύφωση επήλθε στο τέλος.

 

Δέσμιος των ιδεών του,

ανυποχώρητος, εκτεθειμένος σε μέγιστο βαθμό σε όλη τη συντηρητική πλευρά της κοινωνίας μας, κατέβαλε στο ακέραιο, το τίμημα των σφαλμάτων του. Δώδεκα έτη μετά το φυσικό του τέλος, το καλλιτεχνικό του δημιούργημα στέκεται αλώβητο στο χρόνο, τραγουδιέται, εμπνέει, συγκινεί. Αυτή η εξέλιξη, αποτελεί και την καλύτερη, μετά θάνατον, απόδειξη του λάθους, της αυστηρότητας, όσων υποστήριξαν ότι δεν έπρεπε του αναγνωρισθεί το ελαφρυντικό της πολιτισμικής προσφοράς.

Ο Πάνου, γεννήθηκε στα Πατήσια. Τον Δεκέμβρη του '33. Εργάστηκε στο εργοστάσιο βερνικιών “Τιμόρ”, στο τυπογραφείο “Φοίνιξ” και άλλαξε δεκάδες δουλειές για να ζήσει. Μορφώθηκε δίχως να σπουδάσει, έμαθε μουσική χωρίς ωδείο. Ήταν χειρονάκτης, κατασκεύαζε κοσμήματα από όστρακο, υπήρξε οργανοποιός.

Το '48 χάνει τον 17χρονο, τότε, αδελφό του Βαγγέλη. Ένα τραμ κόβει το νήμα της ζωής του και ο Άκης θα αποφεύγει να το θυμάται, να το συζητά. Έξι χρόνια αργότερα, το '54, στα 21του, παντρεύτηκε τη Δήμητρα με την οποία συζούσαν 4 χρόνια. Είχε προηγηθεί μια εγκυμοσύνη της, που σύμφωνα με τον ίδιο, στον πέμπτο μήνα κύησης οι γονείς της, την υποχρέωσαν να ρίξει το παιδί, χωρίς να ο ίδιος να ενημερωθεί. Έκτοτε η Δήμητρα δεν μπόρεσε να ξαναμείνει έγκυος.


Στα Πετράλωνα, στην Καλλιθέα, στο Ρέντη και στη Δάφνη έκανε τα πρώτα του μεροκάματα παίζοντας σε διάφορα μαγαζιά μέχρι το '58, όταν ένα ατύχημα με σκαρπέλο, τραυματίζει τους τένοντες της παλάμης του.

Ήταν η ώρα που ανέτειλε ο συνθέτης Πάνου.

Read more...
 
Για τον Μιχάλη (09.03.2012) PDF Print E-mail

Απεβίωσε την Τρίτη 6/3 ο Μιχάλης Μοσχούς. Μετά τον πρεσβύτερο Νίκο και έντεκα μήνες ύστερα από τον “μεσαίο” Γιώργο αποχώρησε από τον μάταιο τούτο κόσμο και ο τελευταίος εκπρόσωπος εκείνης της γενιάς της οικογένειας. Ο εκλιπών, όπως και τα αδέλφια του, έζησε μια πλήρη, έντονη, αλλά σχετικά σύντομη ζωή. Αντιμετώπισε τα προβλήματα της υγείας του αντισυμβατικά, γνωρίζοντας συνειδητά πως θα κατέβαλλε το σχετικό αντίτιμο. Όπερ και εγένετο.

O Μιχάλης έκανε τα πρώτα του βήματα το 1969 με ένα δανεικό N.S.U. TT στην ανάβαση Πάρνηθας. Έδειξε άμεσα, το κοινό χαρακτηριστικό της οικογένειας. Τη φυσική ταχύτητα. Μέχρι τις αρχές τις δεκαετίας του '90 συμμετείχε σε κάθε μορφή αγώνα. Το γεγονός ότι δεν κατάκτησε το πλήθος των διακρίσεων του Γιώργου αποδίδεται κυρίως στο ότι ασχολήθηκε με ακόμα λιγότερη προσοχή από τον αδελφό του. Είχε την τύχη να επιζήσει από ένα απίστευτο ατύχημα (Παλάδιο '76) όταν οδηγώντας μια Sud λυτός (!), βγήκε στη δύσκολη, τελευταία αριστερή της ετάπ του Μαραθώνα. Το αυτοκίνητο ανατράπηκε, άνοιξε η πόρτα εκτινάσσοντάς τον στα ύψη.

Μια από τις τελευταίες αποδείξεις της ταχύτητας, του πείσματος που τον διέκρινε, την έδωσε τον Δεκέμβρη του '94 στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Τρίπολης όταν σε ανεπανάληπτη μάχη με τον Άρη “Άστεριξ” Λουμίδη βρέθηκε νικητής του αγώνα των Βετεράνων.

Τρεις εικόνες, θα μας θυμίσουν αρκετά από το παρελθόν του και εκείνους που τότε βρέθηκαν δίπλα του στο σπορ.


1.

Νικητής των δύο πρώτων αγώνων του πρώτου πρωταθλήματος ενιαίου, το '75 με Alfa sud ήταν ο Μιχάλης Μοσχούς. Οδηγός με φυσική ταχύτητα, κοντρολέρ και θαρραλέος. Το '75 , είχε μια καλή χρονιά, καθώς πέρα από τις επιδόσεις με τη sud κατέκτησε και το πρωτάθλημα ράλυ ομάδας 1 με την μάλλον ακατάλληλη για αυτό το σκοπό τετράπορτη Alfetta. Ήταν ο πρώτος Μοσχούς που κατακτούσε πρωταθληματικό τίτλο.

Στην εικόνα, παραλαμβάνει το έπαθλό του σε απονομή της «Μότορ Ελλάς» από τον Περικλή Φωτιάδη, ενώ ο «Ιαβέρης» που σε δεύτερο πλάνο, απολαμβάνει το τσιγάρο του, αποκαλούσε τον Μιχάλη «μαζεματάκια» λόγω της ικανότητάς του να μαζεύει το αυτοκίνητο και στις πιο δύσκολες περιπτώσεις.

Read more...
 
Sidney “The Prof” Watkins (12.12.2011) PDF Print E-mail

Έργα και ημέρες μιας ξεχωριστής προσωπικότητας


Παρασκευή 10 Νοεμβρίου 1995, απόγευμα. Δοκιμές στο GP της Αδελαίδας. Ο Mika Hakkinen οδηγεί την McLaren Mercedes με κάτι παραπάνω από 220 χλμ/ώρα και στρίβει στην Brewery Bend, μια γρήγορη δεξιά που ενώνει τις ευθείες Jones και Brabham. Από αστοχία υλικού το πίσω αριστερό ελαστικό κλατάρει. Ο Φιλανδός αστραπιαία σταυρώνει τα χέρια του στρίβοντας αριστερά, σε μια ενστικτώδη μεν, απέλπιδα δε προσπάθεια να το σώσει. Το μονοθέσιο ανεξέλεγκτο βγαίνει εκτός πίστας χρησιμοποεί το εξωτερικό κέρμπ ως ράμπα απογείωσης και προσγειώνεται ελάχιστα μέτρα πριν χτυπήσει με 160 – 170 χλμ /ώρα το παρακείμενο τοιχίο το οποίο ήταν «ντυμένο» με δυο «φτωχές» σειρές ελαστικών.

Η γωνία και η σφοδρότητα πρόσκρουσης είναι τέτοια, που το κεφάλι του οδηγού όπως φαίνεται σε αργή κίνηση από την in board κάμερα, διαγράφει μια φρικώδη τροχιά. Πλήρης ανάλυση από συνέντευξη που παρεχώρησε ο Jackie Stewart σε τοπικό τηλεοπτικό κανάλι στo: http://www.youtube.com/watch?v=XXhWM8tZE_E

Σε ελάχιστες στιγμές καταφθάνει στο σημείο το ιατρικό επιτελείο. Ο οδηγός δεν διατηρεί τις αισθήσεις του. Είναι σαφές ότι πρόκειται για πολύ σοβαρό τραυματισμό, ενώ είναι άμεσος και ο κίνδυνος για το μοιραίο. Επί τόπου προχωρούν σε τραχειοστομία και τον περιποιούνται για 15 λεπτά πριν τον σταθεροποιήσουν και τον φορτώσουν στο νοσοκομειακό όχημα. Η ζωή του Φιλανδού πιλότου κρατήθηκε κυριολεκτικά από μια κλωστή. Επικεφαλής της ομάδας ήταν ο Sid Watkins. Δυο χρόνια αργότερα, στη Χερέθ, τον Νοέμβριο του 1997 ο Hakkinen κέρδιζε το πρώτο του GP και το επόμενο έτος, στα 30 του, τον πρώτο του παγκόσμιο τίτλο.

Δυστυχώς, 18 μήνες νωρίτερα, από το συμβάν της Αδελαίδας, την Πρωτομαγιά του ’94, όταν ο Sid Watkins έφθασε στην Taburello, σε ότι περισσέψει από την Williams του Ayrton, δεν μπορούσε να κάνει κάτι. Ο Βραζιλιάνος ξεψυχούσε.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 Next > End >>

Page 3 of 3