Για κάποιους που...

Είτε για όσους πρόσφατα μας εγκατέλειψαν, είτε για όσους η απουσία τους είναι ακόμα ηχηρή.
Λίγα λόγια για αυτούς που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια.
Κάποιοι πλήρεις ημερών, άλλοι αναπάντεχα και αδόκητα, μερικοί με τρόπο βίαιο.



Joe Frazier. Τμήμα της αμερικάνικης κουλτούρας (13.11.2011) PDF Print E-mail

Στις 7 Νοεμβρίου άφησε την τελευταία του πνοή, προσβεβλημένος από καρκίνο του ήπατος, ο Joseph William Joe Smokin Frazier. Ήταν 67 χρονών.

Η πορεία του πρωτοπυγμάχου δεν είναι μόνον μια αθλητική ιστορία. Αποτελεί ένα ακόμα έντονο αποτύπωμα της εικόνας της Νέου Κόσμου. Η γη της ευκαιρίας, αλλά και της βίας, του ρατσισμού, της σκληρότητας, της επιτυχίας, του θεάματος και πάνω απ' όλα του γιγαντισμού αναδύεται σε όλο της το μεγαλείο μέσα από τη ζωή του.

Γεννημένος το ΄44, στο Beaufort της Νότιας Καρολίνα δεν είχε αυτό που περιγράφουμε ως ευτυχισμένα παιδικά χρόνια. Παιδί δεκαμελούς οικογένειας, αναγκάστηκε από πολύ μικρός να βγει στην αναζήτηση του μεροκάματου. Στην αυτοβιογραφία του περιγράφει όλη τη σκληρότητα που βίωσε στις φυτείες βαμβακιού, στα μποστάνια πεπονιών που εργάστηκε, το στίγμα του ρατσισμού που από νωρίς ένιωσε και την συμβουλή της μάνας του: “Παιδί μου εφ' όσον δεν τα βρίσκεις με τους λευκούς, σήκω φύγε διότι δεν θέλω να σου συμβεί κάτι κακό.”

Read more...
 
Ciao Marco (25.10.2011) PDF Print E-mail

Στα 24 του χρόνια εγκατέλειψε, με τρόπο βίαιο, το μάταιο κόσμο μας ο Marco Simoncelli. Γνήσιο τέκνο της σπουδαίας δίτροχης Ιταλικής σχολής, παγκόσμιος πρωταθλητής στα 250 κ.εκ, στα 21 του χρόνια, έτοιμος να κατακτήσει διακρίσεις στην κορυφαία κατηγορία.

Στη φαρδύτερη πίστα του πρωταθλήματος, με ιδιαίτερα υψηλά τα στάνταρτς ασφαλείας, στη Sepang, ένα μυστήριο δυστύχημα όπου αφ' ενός η μοτοσυκλέτα του δεν άνοιξε την τροχιά της μετά την πτώση της, όπως συμβαίνει, αλλά αντίθετα την έκλεισε προς το εσωτερικό της στροφής, η πολύ μικρή απόσταση των Edwards και Rossi που ακολουθούσαν καθιστούσαν αναπόφευκτη τη σύγκρουση και τέλος η ανεξήγητη απασφάλιση, εξαγωγή του κράνους του, στοίχισαν τη ζωή του. Ήταν μια ακραία σπάνια αλλά μοιραία συγκυρία.

Read more...
 
Βύρων Μπακέλας (21.10.2011) PDF Print E-mail

Ο Βύρωνας δεν ανήκε στην ομάδα των λαμπερών πρωταγωνιστών του θιάσου των αγώνων. Ένας ταπεινός ηλεκτρολόγος αυτοκινήτων ήταν. Κοινώνησε το σπορ από την θέση του controller. Το έκαμε όμως με μια ακρίβεια και μια ανιδιοτέλεια που πολλοί πρωταθλητές δεν απέκτησαν ποτέ. Το έκαμε επίσης με την αχώριστη σύντροφό του Καίτη, που έχασε προ έτους


Αριστερά ο Βύρωνας δεξιά ο Γιώργος Ραπτόπουλος. Νοέμβριος 2005 σε εκδήλωση του Σ.ΒΟ.Α. (φωτό Τ. Αρωνίτης)

Read more...
 
Κώστας Μπαλάφας (10.10.2011) PDF Print E-mail

Στα 91 του χρόνια εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο, ο Κώστας Μπαλάφας. Ο τόπος μας, του οφείλει την τεράστια υποχρέωση ότι εικονοποίησε μερικές από τις σπάνιες, μονάκριβες στιγμές της Ιστορίας. Στα μαυρόασπαρα καρέ του ξετυλίγεται η τόσο πρόσφατη αλλά και τόσο ξεχασμένη Ελλάδα.

Η μοναδικότητά του, πέρασε μέσα από το φωτογραφικό φακό, αποτυπώθηκε πάνω στα αρνητικά και αποτελεί πια μια ενκτίμητη περιουσία.

Read more...
 
Περί της αποκατάστασης του Θανάση Κλάρα (08.10.2011) PDF Print E-mail

Ο Θανάσης Κλάρας, ξεψύχησε το πρωί, της 16ης Ιουνίου του 1945 σε μια χαράδρα του Αχελώου κοντά στο χωριό Μεσούντα. Το τέλος της φυσικής του παρουσίας, ήταν αποτέλεσμα αυτοχειρίας.

Την επόμενη μέρα, το κεφάλι του όπως και του συμπολεμιστή του Τζαβέλα, ήταν αναρτημένο στους φανοστάτες της κεντρικής πλατείας των Τρικάλων. Στον πέριξ των φανοστατών χώρο πραγματοποίηκε γλέντι με νταούλια και κλαρίνα. Τούτη η βαρβαρότητα ήταν μια ακόμα απόδειξη του ανεξέλγκτου της κατάστασης που γέννησε τον Εμφύλιο.

Επίσης ανεξέλεγκτες διαστάσεις, μπορεί να λάβει η κουβέντα για την προσωπικότητα του Κλάρα ακόμα και σήμερα, περισσότερο από 106 χρόνια μετά τη γέννηση του. Σήμερα που το Κ.Κ.Ε. επιχειρεί την πολιτική του αποκατάσταση. Το πιο παλιό, θεσμικά κατοχυρωμένο πολιτικό αλλά και κομματικό σχήμα του τόπου, πιστό στο όνομα, μα και στις τοποθετήσεις του τα τελευταία 93 χρόνια, χρειάστηκε το χρονικό διάστημα των 66 ετών προκειμένου να αποκαταστήσει τον αρχικαπετάνιο του Ε.Λ.Α.Σ.

Read more...
 
Γιάννης «Μαύρος» Μεϊμαρίδης (05.10.2011) PDF Print E-mail

Λίγες λέξεις, στο κλείσιμο των σαράντα χρόνων, για την απώλεια του νεαρού Έλληνα πρωταθλητή.

Κοινό ενδυματολογικό χαρακτηριστικό το λευκό μακό με τις μπλε μπορντούρες που φορούσε σχεδόν πάντα στις αγωνιστικές του εξορμήσεις. Στα μαυροάσπαρα φιλμ του Φώτη Φλώρου πρωτοεμφανίζεται με αυτό στη Ρόδο του ’66 όπου εξασφάλισε την πρώτη του νίκη, ενώ και πέντε χρόνια αργότερα, πάλι στη Ρόδο, στον μοιραίο αγώνα τον Οκτώβριο του ’71, αυτό φορούσε.


To sport του αυτοκινήτου, ήταν εξ΄ ορισμού επικίνδυνο. Όσο πιο υψηλό το επίπεδο, όσο πιο έντονος ο ανταγωνισμός, τόσο αυξανόταν η επικινδυνότητά του. Οι ανθρώπινες απώλειες ήταν πάντα ένα δυσάρεστο όσο και απαραίτητο, ως απεδείχθη, τμήμα άλλα και τίμημα μα και η ειδοποιός διαφορά του με σχεδόν όλες τις υπόλοιπες θεσμοθετημένες αθλητικές δραστηριότητες.

Ένα μεγάλο σύνολο από εξαίρετους ανθρώπους και θαρραλέους χειριστές έχασε τη ζωή του και κάποιοι από αυτούς εν ώρα αγώνων, τη στιγμή της παράστασης. Μπροστά σε κοινό, ή αργότερα ενώπιον της πανταχού παρούσας τηλεόρασης. Μερικοί ήταν άτυχοι, όση ατυχία μπορεί κανείς να εντοπίσει στους αγώνες, ενώ άλλοι προσπάθησαν περισσότερο από το θεωρούμενο ως λογικό.

Κυνικά ίσως, αλλά ρεαλιστικά και με ακρίβεια που αφορούσε τουλάχιστον την εποχή του, το θέμα το περιέγραψε ο Βρετανός δημοσιογράφος Gregor Grant, κυρίαρχη πέννα στο περιοδικό «Autosport». Αμέσως μετά το θάνατο του de Portago κατά τη διάρκεια του τελευταίου Mille Miglia της ιστορίας (1957) σημείωνε:

«Η απώλεια του de Portago φέρνει επί σκηνής δύο τετριμμένους βρετανικούς αφορισμούς. Ο πρώτος λέει ότι:

- Στα μότοσπορ γίνεσαι κάθε μέρα ολοένα και καλύτερος, έως την μέρα που σκοτώνεσαι.

Ενώ ο δεύτερος, λιγότερο αισιόδοξος αναφέρει:

- Υπάρχουν δύο είδη οδηγών αγώνων. Εκείνοι που χάνουν τη ζωή τους πριν αναγνωριστούν και εκείνοι που τη χάνουν μετά.»

Read more...
 
Λίγα λόγια για τον Νίκο Κοεμτζή. (24.09.2011) PDF Print E-mail

Όταν, μέσα σε ένα πολύ φορτισμένο κλίμα, η υπόθεση έφθασε στο ακροατήριο, ο πρόεδρος ρώτησε τον κατηγορούμενο, Νίκο Κοεμτζή, γιατί ήθελε τον αδελφό του, να χορέψει μόνος του στην πίστα. Για απάντηση, θα εισπράξει μια ερώτηση:

«Κύριε Πρόεδρε έχετε δεί τον Δημοσθένη να χορεύει ζεϊμπέκικο;»

Οι κουβέντες αυτές, δίνουν μια πρόσβαση, ανοίγουν μια πύλη για να προσεγγίσουμε ένα κόσμο άγνωστο, ανύπαρκτο και ακατανόητο πια, αλλά ταυτόχρονα σηματοδοτούν με ένα τρόπο άμεσο, την ηθική, τις συνήθειες μιας άλλης εποχής.

Η υπόθεση είναι λίγο πολύ γνωστή. Νυκτερινό κέντρο «Νεράιδα της Αθήνας», πρώτες ώρες της Παρασκευής, 25ης Φεβρουαρίου του 1973. Οι αδελφοί Κοεμτζή διασκεδάζουν με ένα φίλο τους. Στην παρέα υπήρχαν και δυο γυναίκες, οι οποίες όμως είχαν εκδιωχτεί από τον Νίκο, ύστερα από μια σειρά επεισοδίων. Έτσι μια ένταση προυπήρχε, που μαζί με το οινόπνευμα το οποίο είχε καταναλωθεί ήταν ένας κακός συνδυασμός. Από την παρέα δίδεται μια «παραγγελιά».

Η πιο αποδεκτή, σήμερα εκδοχή, κάνει λόγο για τις «Βεργούλες». Ενα τραγούδι του Βαμβακάρη που ηχογράφησε για πρώτη φορά ό ιδιος ο Μάρκος το 1940. Στο πάλκο ο Κώστας Καρουσάκης, o oποίος με τη δικαιολογία ότι υπάρχει πολύ κόσμος στην πίστα αρνείται να το ερμηνεύσει και κατεβαίνει. Η απάιτηση γίνεται και στον Τάκη Αθανασιάδη ο οποίος τελικά το ερμηνεύει. Σε συνεντεύξεις που έδωσε μετά το φονικό ο Καρουσάκης μιλα αόριστα για τραγούδι και δεν το ονοματίζει . Αρκετά χρόνια αργότερα όμως, όταν εκδώσει την αυτοβιογραφία του "Κ. Καρουσάκης - Τα λερωμένα... τ' απλυτα της νύκτας" καταθέτει ξεκάθαρα:

"Την άλλη μέρα οι εφημερίδες έγραφαν από τρομερές ανακρίβειες έως ψέματα. Ότι το τραγούδι που ζητήθηκε ως «παραγγελιά» ήταν το «Ο χάρος βγήκε παγανιά». Αλλά πώς μπορούσε να είναι αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι; Αυτό είναι χασαποσέρβικο και δεν χορεύεται ζεϊμπέκικο, όπως ήθελε να χορέψει ο Κοεμτζής. Ενώ το τραγούδι της παραγγελιάς ήταν «Οι Βεργούλες», ένα καθαρόαιμο ζεϊμπέκικο του Μάρκου Βαμβακάρη."

Στην ταινία του Παύλου Τάσσιου, όπου ζητήθηκε από τον Καρουσάκη να τραγουδήσει, να αναπαραστήσει το συμβάν αλλά αρνήθηκε, προτιμήθηκε ο Γιώργος Καμπουρίδης ο οποίος όμως, περιέργως ερμηνεύει το "αντιλαλούνε".

Read more...
 
Αλέξανδρος Δαρδούφας. in memoriam (16.09.2011) PDF Print E-mail

Ο Αλέξανδρος Δαρδούφας μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ιστορικός πρόεδρος της Λέσχης. Βρέθηκε στους κόλπους της από τα πρώτα μεταπολεμικά βήματα. Έχοντας την άνεση να προσφέρει στην υπόθεση, εργάστηκε για αυτήν και έφθασε στο προεδρικό αξίωμα.

Ο στόχος αυτός άρχισε να γίνεται πιο ορατός από το τέλος του ’69, όταν τέθηκε σε τροχιά οικειοθελούς απομάκρυνσης ο Γιάννης Κανάρογλου, ενώ αντίθετα ο Δαρδούφας επιλέχθηκε από το Δ.Σ. στη θέση του προέδρου της Επιτροπής διοικήσης Αγωνιστικής κίνησης καθώς και του τρίτου αντιπροέδρου της Λέσχης.

Σε λιγότερο από μια δεκαετία διαδέχτηκε τον Απόστολο Νικολαίδη στον προεδρικό θώκο, θέση που διατήρησε έως το 1997. Αυτές οι δύο προεδρικές θητείες ήταν εκείνες που σηματοδότησαν τη σύγχρονη πορεία του Ελληνικού μότοσπορ.

Read more...
 
Να μου την προσέχεις! Έτσι; (04.09.2011) PDF Print E-mail

Γύρισε και μου είπε αιφνιδιαστικά. Ο τόνος της φωνής της είχε κάτι που μόνο μια Μάνα μπορεί να βγάλει. Είχε κάτι το προστακτικό συνάμα όμως και παρακλητικό. Είχε αγωνία αλλά και επιθυμία. Συνόδευσε το λόγο της με το αντίστοιχο βλέμμα, κοιτάζοντάς με, μέσα από γυαλιά της, πολύ συγκινημένη με τα ανοικτόχρωμα μάτια της

Λίγες στιγμές νωρίτερα, εκείνη την προτελευταία Δευτέρα του Ιουνίου του ’85, είχε ολοκληρωθεί η θρησκευτική τελετή, με την οποία η θυγατέρα της και εγώ είχαμε ενωθεί με τα δεσμά του γάμου.

Read more...
 
Λεωνίδας Κύρκος (31.08.2011) PDF Print E-mail

Οι απουσίες, είναι, που σημαδεύουν

O Λεωνίδας Κύρκος γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης 12 μόλις χρόνια μετά την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, τον Οκτώβριο του 1924. Στην Ελλάδα του Μεσοπόλεμου ζούσαν αντάμα ελπίδα και απογοήτευση, προσδοκία και απελπισία. Όπως και στα χρόνια του δεύτερου μεγάλου πολέμου, όπως και αργότερα τις μέρες των πιο οδυνηρών συγκρούσεων, εκείνες του εμφυλίου.

Όπως και στη ζωή του Λεωνίδα, που είχε μια σπάνια πληρότητα, έναν καταιγισμό γεγονότων, απότοκο όχι μόνον εκείνης της εποχής αλλά και των επιλογών του. Σε ότι αφορά αυτές, τις επιλογές, δεν μπορεί να εκτιμηθεί με ακρίβεια, αν είχε πολλές. Γιος του πολιτικού Μιχαήλ Κύρκου, ίσως να μην αντιμετώπισε πολλά σταυροδρόμια στη ζωή του, από την άποψη ότι η αριστερή ιδεολογία και η αγωνιστική πρακτική ήταν εκ των ων ουκ άνευ.

Read more...
 
<< Start < Prev 1 2 3 Next > End >>

Page 3 of 3