Για κάποιους που...

Είτε για όσους πρόσφατα μας εγκατέλειψαν, είτε για όσους η απουσία τους είναι ακόμα ηχηρή.
Λίγα λόγια για αυτούς που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια.
Κάποιοι πλήρεις ημερών, άλλοι αναπάντεχα και αδόκητα, μερικοί με τρόπο βίαιο.



O αυτόχειρας του μνημονίου (31.01.2013) PDF Print E-mail

“Η αυτοκτονία είναι μια μόνιμη λύση σε ένα προσωρινό πρόβλημα” Phil Donahue

Οι λόγοι που κάποιος αποφασίζει να θέσει τέρμα στη ζωή του ποικίλουν. Κυρίαρχη όμως αιτία είναι η βαθιά απογοήτευση. Η πεποίθηση ότι το παιχνίδι της ζωής έχει χαθεί, η βεβαιότητα για αναξιοπρεπή συνέχεια και η χαμένη επιθυμία για οποιαδήποτε αντίσταση στο πρόβλημα, φέρνουν τον άνθρωπο στο εγχείρημα.

Υπήρξαν αυτοκτονίες με ιδεολογικό υπόβαθρο. Ο Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι απεδείχθη πολύ ευαίσθητος στα 37 του, το 1930, για να αντέξει το θρυμματισμό του σοσιαλιστικού ιδεώδους από το το Σταλινικό μετασχηματισμό. Δυο χρόνια νωρίτερα ο Κώστας Καρυωτάκης, στα 32 του, συνεθλίβη από την αρρώστια του, τον, πιθανότατα συνδυασμένο με σκάνδαλα, επαρχιωτισμό και αυτοπυροβολήθηκε στη καρδιά κάτω από έναν ευκάλυπτο στην Πρέβεζα.

Στα 37 του χρόνια αποχώρησε και ο Βίνσεντ Φαν Γκογκ, επίσης αυτοπυροβολήθηκε στο στήθος. Με βαριά κατάθλιψη, ψυχικά άρρωστος, πένης, σχετικά άγνωστος. Τεράστια ειρωνεία ότι τα έργα του ένα αιώνα αργότερα στοίχιζαν μια περιουσία.

Καταγεγραμμένη είναι και η κληρονομική αυτοκτονία. Του Ερνστ Χέμινγουεη, προηγήθηκε η αυτοχειρία του πατέρα του Κλάρενς Εντμοντς και ακολούθησαν εκείνες της αδελφής του Ούρσουλα, του αδελφού του Λέστερ και της εγγονής του Μαργκώ.

Δεδομένες επίσης οι αυτοχειρίες ζευγαριών. Ο Πωλ και η Λάουρα (θυγατέρα του Κάρλ Μάρξ) Λαφάργκ αυτοκτόνησαν με ένεση υδροκυανίου, πριν, σύμφωνα με το σημείωμα που άφησαν, “τα ανελέητα γηρατειά, θα μας αποσπούν μία μία τις απολαύσεις και τις χαρές της ζωής” αν και, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των φίλων και των γνωστών τους ήταν σε άριστη φυσική και πνευματική κατάσταση. Πάντως, ο Λένιν, που εκφώνησε δεκάλεπτο λόγο στην κηδεία τους, δεν αναφέρθηκε ούτε μια φορά στον τρόπο θανάτου του ζευγαριού.

Την αυτή τύχη είχε και το ζεύγος Τσβάιχ. Ο Στεφάν και η Λόττε αυτοκτόνησαν το Φεβρουάριο του '42 στη Βραζιλία ανίκανοι να αποδεχτούν τη βαρβαρότητα του Ναζισμού.

Παρόμοια ίσως αιτία, αφαίρεσε τη ζωή από τον Αλέξανδρο Κορυζή, που αυτοκτόνησε με δυο (!) σφαίρες στην καρδιά μετά από μια συνάντηση που είχε με τον τότε βασιλέα Γεώργιο από την οποία αποχώρησε εμφανώς συντετριμμένος.

Τον Ιούνιο του 2007 ο παλαιστής Κρις Μπενουά, κρεμάστηκε στα 40ράντα του χρόνια, αφού πρώτα αφαίρεσε τις ζωές της συζύγου του και του γιου του που είχε πρώτα φροντίσει να ναρκώσει. Η θεσμικοί φορείς του αθλήματος φρόντισαν να αφαιρέσουν το όνομα και την εικόνα του από κάθε αρχείο.

Read more...
 
Για τον Σαράντη Αποστολίδη (28.01.2013) PDF Print E-mail

Τον κύριο Σαράντη Αποστολίδη, τον γνώρισα το '65 όταν πρωτοκάθισε στο δεξί κάθισμα του Cooper του πατέρα μου, Σταύρου. Τότε, κατοικούσε στο Παγκράτι ανάμεσα από το ηλεκτρολογείο του Νίκου Ζουμπρούλη και τον «Μαγεμένο Αυλό" (οδός Πτολεμαίων;). Είχε γεννηθεί στην Σμύρνη αλλά η κουλτούρα του ήταν Αιγυπτιώτικη, μεγάλωσε στην Αλεξάνδρεια, τελείωσε το εκεί Αμερικάνικο κολλέγιο.

Μιλούσε με την άνεση της μητρικής γλώσσας Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά. Ήταν παντρεμένος με την Λέλα, είχαν δύο παιδιά. Τον Αλέκο και την Αλεξάνδρα. Εργαζόταν ως διοικητικός στην εταιρεία πετρελαιοειδών Shell.

Μαζί με τον πατέρα μου, έκαναν μερικούς γερούς αγώνες, πρωταγωνίστησαν, νίκησαν γεύτηκαν σημαντικές χαρές και λύπες. Θα ξεχωρίσω ασφαλώς την νίκη, την πρώτη νίκη ελληνικού πληρώματος σε αγώνα στο εξωτερικό, τον Ιούνιο του ΄65 στο Α' Βαλκανικό ράλυ, που διοργανώθηκε στη Βουλγαρία. Αλλά και τη δεύτερη θέση τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς στο Φθινοπωρινό ράλυ, με την οποία εξασφάλισαν το πρώτο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ράλυ και βέβαια την νίκη, τον Ιούνιο της επόμενης χρονιάς, το '66, στο “Σκρα Κιλκίς Λαχανά” που έβαλε τα θεμέλια για τον δεύτερο συνεχή τίτλο.

΄Ηταν δεξί κάθισμα παλιάς κοπής, χωρίς ιδιαίτερες επιδόσεις στο μηχανικό ή οδηγικό κομμάτι (τότε οι συνοδηγοί έπρεπε να τα συνδυάζουν αυτά), αλλά πραγματικός μαέστρος στο επιτελικό και στρατηγικό τμήμα, ενημερωμένος περί τους κανονισμούς και πολύγλωσσος, για τις διεθνείς εμφανίσεις, προσόν που ελάχιστοι είχαν τότε.

Με τον Σταύρο Ζαλμά στην απονομή του Α' Βαλκανικού ράλυ, τον Ιούνιο του '65, στη Σόφια. Μια τεράστια, για τα μέτρα της εποχής επιτυχία

Read more...
 
Paul Newman 26 Ιαν.1926 – 26 Σεπ. 2008. (25.01.2013) PDF Print E-mail

Συμπληρώθηκαν 88 χρόνια από τη γέννηση του Paul Newman. Ύστερα από 83 χρόνια γεμάτα με σπάνιες εμπειρίες, έντονα χαρακτηριστικά, σημαντικές διακρίσεις, πολλαπλές δραστηριότητες, βαριά πλήγματα και μια σπάνια ισορροπία, εγκατέλειψε τον μάταιο κόσμο τον Σεπτέμβρη του 2008.

Σε μεγάλο βαθμό ο, γεννημένος στο Clevelant, ηθοποιός ήταν μια έκφραση του αμερικανικού τρόπου ζωής, του αντίστοιχου ονείρου με όλες τις κρυφές γωνιές που έχουν αυτά τα όνειρα. Εγγόνι εμιγκρέδων από την Πολωνία και τη Σλοβακία, παιδί πετυχημένου Εβραίου μαγαζάτορα αθλητικών ειδών και Σλοβάκας Ρωμαιοκαθολικής πρωτοβρέθηκε στο σανίδι στην ηλικία των επτά ετών σε σχολική παράσταση του Ρομπέν των Δασών. Μετά το τέλος των εγκυκλίων του σπουδών, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Οhio, οικονομικά. Στον δεύτερο μεγάλο Πόλεμο, βρέθηκε στο θέρετρο του Ειρηνικού πολυβολητής σε αεροπλάνο. Το σμήνος του διατάχθηκε να υποστηρίξει τις επίγειες δυνάμεις που επιχειρούσαν στην Οκινάουα, αλλά επειδή ο πιλότος του υπέφερε από μόλυνση δεν απογειώθηκαν. Όσοι ενεπλάκησαν σε εκείνη την αποστολή δεν επέζησαν.

Μετά τον πόλεμο σπούδασε υποκριτική, γλώσσα και ξεκίνησε την καριέρα του. Το '51 τον βρίσκει στη N. Υόρκη με την πρώτη του σύζυγο, Jackie Witte, όπου και πραγματοποιεί το ντεμπούτο στο Broadway. Έκτοτε δεν θα κοιτάξει πίσω.

Read more...
 
Αντί επικήδειου του (πρώην γείτονα) Παύλου Μάτεσι. (21.01.2013) PDF Print E-mail

Φεβρουάριος του ’78. Mια παρατεταμένη βαριά χιονόπτωση, διακόπτει τη παροχή νερού και ηλεκτρικού στην πατρική κατοικία μας, η οποία μετά από λίγες ώρες καθίσταται ακατοίκητη. Η οικογένεια βρήκε για δυο - τρείς νύχτες κατάλυμα αλλού, στο «νεκρό» σπίτι όμως, παρέμεινε το τετράποδο που υποδυόταν το ρόλο του φύλακα, άλλο θέμα ότι ουδέποτε ανέλαβε, τοις πράγμασι, εκείνη την ιδιότητα. Μια, δυο φορές την ημέρα λοιπόν, κατά τη διάρκεια αυτής της εξορίας, ανέβαινε κάποιος από εμάς, το τάιζε, άλλαζε το νερό στη ποτίστρα, τούλεγε καμιά κουβέντα να σπάσει τη μοναξιά της, (κοπέλα ήτο, ονόματι Ηρα) και έστρωνε κάτι ζεστό στην αποθήκη για να περάσει το βράδυ της. Σε μια από αυτές τις «περιπολίες», ο πατέρας μου «έπεσε» πάνω σε ένα κύριο που στεκόταν στην αυλόπορτά μας, φορώντας μαύρο πανοφώρι και καπέλο, μιλούσε στο, σχεδόν πάντα, φιλικό σκυλί και το τάιζε μέσα στο λευκό, ήσυχο, από το χιόνι, περιβάλλον, δύο αυγά βραστά (πολύ βολική τροφή, για έναν εργένη). Έτσι ξεκίνησε η γνωριμία των δικών μου με τον γείτονα Πάυλο Μάτεσι, που κατοικούσε μια πόρτα παραπάνω.

Read more...
 
Για τον Prospero Gallinari και την εποχή του (17.01.2013) PDF Print E-mail

Η μαυρόασπρη εικόνα του ταλαιπωρημένου Χριστιανοδημοκράτη ηγέτη Aldo Moro, με φόντο το αστέρι ανάμεσα στις λέξεις Brigate Rosse ήταν αναμφίβολα η πιο εντυπωσιακή αποτύπωση των πράξεων, του ένοπλου επαναστατικού κινήματος που συνέβη μεταπολεμικά στην Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο που έλαβε χώρα στην Ιταλία, δεν ήταν τυχαίο που έγινε τότε.

Ένας από αυτούς που συμμετείχε στην οργάνωση της απαγωγής ήταν ο Prospero Gallinari. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έγραψαν πριν δυο μέρες πως απεβίωσε από καρδιακή ανακοπή.

O Prospero Gallinari,

είχε γεννηθεί στη Reggio Emilia την πρωτοχρονιά του '51 από γονείς αγρότες. Λόγω οικογενειακής παράδοσης, εγγράφηκε νεότατος στην νεολαία του Κομμουνιστικού κόμματος και πριν τα είκοσί του χρόνια μετακόμισε στο Μιλάνο. Νοιώθοντας ότι το Κόμμα δεν μπορούσε να καλύψει τις πολιτικές του ανησυχίες, κάνει το τραχύ βήμα προς στις “Ερυθρές Ταξιαρχίες”.

Σύντομα περνά στην παρανομία και στα 23 του χρόνια, στις 18 Απριλίου του '74, συμμετέχει στην απαγωγή του εισαγγελέα της Γένοβας, Mario Sossi. Ο δικαστικός αφέθηκε ελεύθερος κατόπιν συμφωνίας των Ε.Τ. με τον εισαγγελέα, Fransesco Coco να απελευθερωθούν δυο μέλη των Ε.Τ. που βρίσκονταν υπό κράτηση. Ο Coco δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να εκτελέσει την συμφωνία και δυο χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του '76 θα πέσει νεκρός όπως και οι δύο σωματοφύλακές του από τα πυρά της οργάνωσης. Το αίμα είχε αρχίσει να ρέει, καθώς το ταμπού της ανθρωποκτονίας, σαν μέθοδος δράσης, είχε ξεπεραστεί από το '74.

Όπως επεξηγεί ο Antonio Negri στο βιβλίο: “Du retour, Abecedaire biopolitique” (στα Ελληνικά: Τόνι Νέκγρι. Η ζωή μου από το Άλφα ως το Ωμέγα), “...η πρώτη δολοφονία των Ε.Τ. ήταν ατύχημα. Συνέβη στο πανεπιστήμιο της Πάδουα όπου και δίδασκα. Επιτέθηκαν στα γραφεία του φασιστικού κόμματος και ένας αστυνομικός άνοιξε πυρ οπότε τον σκότωσαν για λόγους αυτοάμυνας, χωρίς να προϋπάρχει η πρόθεση να κτυπηθεί. Η ηγεσία των Ε. Τ. όμως, θεώρησε σκόπιμο να επεξηγήσει αυτή την ενέργεια και με ένα θεωρητικό υπόβαθρο.”

Prospero Gallinari (αριστερά) & Cristoforo Piancone

 

Τα πρώτα έτη της δραστηριότητας της οργάνωσης, οι απαγωγές περιορίζονταν σε ανακρίσεις, συλλογή πληροφοριών και ευτελισμό των απαχθέντων, όπως του γραμματέα ακροδεξιού συνδικάτου Bruno Labate, τον Φεβρουάριο του 1973. Ο Labate αφού απαχθεί και ανακριθεί, θα εγκαταλειφθεί τον Φεβρουάριο του '73, σιδηροδέσμιος, εν χρω κεκαρμένος, σε εργοστάσιο της FIAT, την ώρα που αποχωρούσε η βάρδια εργασίας, εισπράττοντας την χλεύη μερίδας εργαζομένων.

Μπαίνοντας όμως στο '74, γίνεται το μοιραίο βήμα. Ήταν η τακτική της “ επίθεσης στην καρδιά του κράτους”, όπως την περιέγραψε ο εκ των ιδρυτών, Renato Curcio και ο κύκλος αίματος ανοίγει αμετάκλητα. Την ίδια χρονιά συλλαμβάνεται ο Gallinari στο Τορίνο. Το '76 θα αποδράσει από φυλακή του Τρεβίζο και θα περάσει πια, στην βαθιά παρανομία.

Δυο χρόνια αργότερα θα συμμετάσχει στο μεγαλύτερο χτύπημα. Μαζί με τους Valerio Morucci, Raffaele Fiore, και Franco Bonisoli άνοιξε καταιγιστικό πυρ, στη συνοδεία του Moro στις 16 Μαρτίου του '78 στη via Fani, στην ενέδρα της επιχείρησης απαγωγής του. Μετρήθηκαν 91 βολίδες, 45 από αυτές έπληξαν τους σωματοφύλακες, τέσσερις εκ των οποίων έχασαν τις ζωή τους επί τόπου (είναι χαρακτηριστικό ότι τους δόθηκαν και οι, εξ’ επαφής, χαριστικές βολές) ενώ ο πέμπτος ξεψύχησε λίγη ώρα αργότερα.

Read more...
 
Αντίο Χρονάρα (23.11.2012) PDF Print E-mail

Ο Χρόνης Μίσσιος έζησε 82 χρόνια. Τα τελευταία 65 ως εκ θαύματος, καθώς ήταν καταδικασμένος, από τα 17 του, σε θάνατο. Τώρα το πώς, σε ένα 17χρονο τσομπανόπουλο του πρέπει η θανατική ποινή είναι άλλη κουβέντα. Ζεί, τους επόμενους εννιά μήνες, μετά την καταδίκη, περιμένοντας να ανοίξει η πόρτα του κελιού και να τον πάρουν για εκτέλεση.

Υπάρχει άραγε ζοφερότερη ζωή για έναν ανήλικο;

Παίρνουν άλλους. Συνέχεια.

Περνούν άλλα έξι χρόνια με κάθε είδους βασανιστήριο, ατίμωση, εξευτελισμό.

Αποφυλακίζεται.

Ακολουθεί, πολύ σύντομα, νέος κύκλος μαρτυρίων και παραλογισμού με Μακρονήσι, Άη Στράτη μέχρι το '62 οπότε και επιστρέφει σε αυτό που θυμόταν, από το ’47, ως κοινωνία. Το Νοέμβριο του '67 το Απριλιανό καθεστώς τον φιλοδωρεί με άλλα 18 χρόνια ειρκτής. Τον Αύγουστο του '73 με τη γενική αμνηστία επανέρχεται και προσπαθεί να ανακαλύψει πως είναι η φυσιολογική ζωή.

Έζησε με μια προκλητικά ταπεινή περηφάνια, που δεν του επέτρεψε να εξαργυρώσει τίποτα και για κανένα λόγο. Έζησε σαν άνθρωπος που δεν υπολόγισε, δεν λογάριασε κέρδη και ζημιές. Τα ακούμπησε όλα στο βωμό της ανθρωπιάς.

Read more...
 
Λίγα λόγια για το Ρούσσο Βρανά (19.11.2012) PDF Print E-mail

Κάποια μέρα, φθινόπωρο του 2003, φεύγοντας από τα γραφεία του «Ποταμού» στην οδό Υψηλάντη, βρέθηκα με την «Άχρονη χώρα» του, στα χέρια μου. Εξελίχτηκε σε ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία κατάστικτο από σημειώσεις, υπογραμμίσεις, επισημάνσεις.

Αργότερα, πέρασα μια χρονική περίοδο που το μόνο πράγμα που διάβαζα ήταν οι «Δρόμοι», η στήλη του Ρούσσου Βρανά στην εφημερίδα «Νέα». Είχα κόψει και φυλάξει σε ημερολόγια και συρτάρια διάφορα κομμάτια του, που θεωρούσα εξέχοντα.

«Άντεχε» η φιλολογική του εικόνα στη ζωή μου και συχνά ξαναδιάβαζα κεφάλαια από την τόσο πλούσια και φροντισμένη «Αχρονη χώρα». Προχθές έμαθα για το θάνατό του και χθες έφθασαν λίγες πληροφορίες για τον άνθρωπο πίσω από τα κείμενα.

Δεν ήξερα ότι γεννήθηκε το ’50 στα Χανιά, ότι στα 16 του έφυγε στο Maryland με υποτροφία, ότι σπούδαζε Νομικά στο Αριστοτέλειο και επηρεασμένος από ομιλία του Γ.Α. Μαγκάκη, εκτόξευσε μια μολότωφ στις εγκαταστάσεις του Ν.Α.Τ.Ο. στη Θεσσαλονίκη.

Δεν ήξερα ότι στα 18,5 του χρόνια, για αυτή την πράξη το στρατοδικείο των Απριλιανών τον είχε φιλοδωρήσει με 18,5 χρόνια κάθειρξη. «Όσα και η ηλικία σου», όπως είχε επισημάνει τότε και ο στρατοδίκης σε μια (μάλλον) επίδειξη, μαύρου (μάλλον) χιούμορ. «Ευτυχώς που δεν ήμουν εξηντάρης», αστειευόταν αργότερα ο δράστης και παθών με τους φίλους του.

Δεν ήξερα ότι μετά από σχεδόν τρία έτη στο Επταπύργιο και αργότερα στον Κορυδαλλό, στους 21 χρόνους του, αποφυλακίστηκε λόγω ανήκεστου βλάβης (φυματίωση) και διέφυγε σε Ιταλία, Γερμανία, Σουηδία, για να επανέλθει στην πατρίδα, μετά την μεταπολίτευση και να εργαστεί σαν δημοσιογράφος, μεταφραστής, επιμελητής εκδόσεων.

Read more...
 
για τον Jean Gabin (15.11.2012) PDF Print E-mail

Γεννημένος το 1904, ως Jean-Alexis Moncorgé, μεγαλωμένος στο Meriel, ένα χωριό 35 χλμ. βόρεια των Παρισίων, ο Jean Gabin, (το καλλιτεχνικό αυτό επώνυμο χρησιμοποιούσε και o performer πατέρας του) έζησε ένα βίο, πλήρη και πολυτάραχο.

Η οικονομική ανέχεια της οικογένειας, τον ανάγκασε να αφήσει το σχολείο και να εργαστεί ως τα 19 του χρόνια οπότε υπηρέτησε τη θητεία του. Αρκετά τυχερή η γενιά του, έπεσε ανάμεσα στο μεσοπόλεμο και δεν εξολοθρεύτηκε όπως η προηγούμενη ή η επόμενη.

Η καλλιτεχνική του καριέρα άρχισε κατ’ ουσίαν, μετά το πέρας των στρατιωτικών του υποχρεώσεων με την εμφάνισή του σε διάφορα Παρισινά music halls. Μιμείται το στυλ του Maurice Chevalier, που εκείνη την εποχή αποτελούσε καλλιτεχνικό πρότυπο. Αργότερα μετέχει σε τουρνε στη Λατινική Αμερική και όταν επιστρέφει βρίσκει απασχόληση στο Moulin Rouge. Οι ικανότητές του αρχίζουν να αναγνωρίζονται παίζει σε μερικά φιλμ του βωβού (ακόμα) κινηματογράφου και η φήμη του γιγαντώνεται πριν ξεσπάσει ο δεύτερος μεγάλος πόλεμος.

Απορρίπτει κατά συρροή τις προτάσεις που του γίνονται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αλλά καθώς η ναζιστική πλημμυρίδα καλύπτει την πατρίδα του, εγκαταλείπει την Ευρώπη και μαζί με τον Jean Renoir βρίσκονται στο Hollywood. Δεν του ταίριαξε ιδιαίτερα. Χωρίζει με τη δεύτερη σύζυγό του, συνδέεται ερωτικά με την Marlene Dietrich. Έρχεται σε σύγκρουση με τα RKO studios, ιδρυτής των οποίων ήταν ο Joseph P. Kennedy, πατέρας του 35ου προέδρου των Η.Π.Α. γνωστότερου ως J.F.K. Θέλει να επιβάλλει την Marlene ως συμπρωταγωνίστρια του. Του το αρνούνται, επιμένει, απολύεται και η ταινία δεν γυρίστηκε ποτέ. Οι άλλες δυο ταινίες που θα κάνει εκεί δεν πάνε καλά. Απογοητεύεται. Τα επόμενα βήματα του θα τον φέρουν στις ακτές της Β. Αφρικής, πολεμώντας με τά Γαλλικά στρατεύματα τις δυνάμεις του άξονα. Θα παρασημοφορηθεί και αργότερα, τον Αύγουστο του ΄44, θα μπει ένστολος, 40χρονος, στο ελεύθερο Παρίσι.

Read more...
 
Neil Alden Armstrong 1930 – 2012 (26.08.2012) PDF Print E-mail

Εκείνη η «πνιχτή» διαμόρφωση της φωνής του, κάπως αλλοιωμένη από την απόσταση των εκατοντάδων χιλιάδων χιλιομέτρων που διένυσαν τα ραδιοκύματα μέχρι να φτάσουν στο Χιούστον και από εκεί σε όλο τον κόσμο, ήταν η σφραγίδα των τεχνολογικών επιτευγμάτων του 20ού αιώνα:

«Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα.» είχε πει ο Νηλ Άρμστρονγκ, ακριβώς τη στιγμή που έκανε το πρώτο του βήμα στην επιφάνεια της «Θάλασσας της Γαλήνης». Η περίφημη ρήση δεν ήταν αποτέλεσμα αυθορμητισμού, αλλά ένα ελάχιστο τμήμα ενός πελώριου προγραμματισμού που είχε ξεκινήσει οκτώ χρόνια νωρίτερα, υπό τις εντολές, τις δεσμεύσεις του J.F.K. και φυσικά την πίεση του “ψυχρού πολέμου”.

Ο άνθρωπος που την πρόφερε δεν είναι πια ανάμεσά μας. Αποχώρησε από την ματαιότητα του κόσμου μας, χθες, είκοσι μέρες μετά τη συμπλήρωση των 82 του χρόνων.

Στην ακριβή και σημαντική καταγραφή των γεγονότων που συνέβησαν στα ταξίδια του προγράμματος «Απόλλων», A man on the moon, ο Άντριου Τσάικιν (Andrew Chaikin), περιγράφει τον εκλιπόντα σαν έναν κλειστό χαρακτήρα όχι ακατάδεκτο αλλά ντροπαλό. Από τη στιγμή μάλιστα, που ξεπερνούσε την επιφυλακτικότητά του, μετατρεπόταν σε ένα ζεστό και φιλικό άτομο. Καταγράφει πως δύο ήταν τα στοιχεία που εντυπωσίαζαν σε εκείνον τον άνδρα.

Read more...
 
Philippe Bugalski (1963 – 2012) (12.08.2012) PDF Print E-mail

Πριν πατήσει τα 50 του χρόνια αποχώρησε από τον μάταιο τούτο κόσμο, ο Philippe Bugalski. Όσο αναπάντεχη ήταν η είδηση του θανάτου του, τόσο ασυνήθιστη ήταν και η αιτία: Πτώση από δένδρο, στο κήπο του σπιτιού του στο Vichy!

Τραγικό, άδοξο και άδικο τέλος για τον οδηγό που σημείωσε τις δύο πρώτες νίκες της Citroen σε επίπεδο WRC. Ήταν και οι κορυφαίες στιγμές της οδηγικής του καριέρας, όταν την άνοιξη του 1999 κέρδισε τον Απρίλιο στην Καταλωνία και τον Μάιο στην Κορσική. Εκμεταλεύθηκε με τον καλύτερο τρόπο την τότε υπεροχή στην άσφαλτο των καλά στημένων, ελαφρών, δικίνητων Xsara Kit Car. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους επεδίωξε την νίκη και στο επίσης ασφάλτινο San Remo, αλλά μια βροχή τη δεύτερη μέρα του αγώνα τον έστειλε εκτός δεκάδας. Σε μια ύστατη αντεπίθεση την τρίτη μέρα στην στεγνή πια άσφαλτο, ρισκάροντας και εφαρμόζοντας το: «όλα ή τίποτα» προσέφερε θέαμα με τον φρενήρη ρυθμό του αλλά η προσπάθεια έληξε με έξοδο από το δρόμο.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 4 Next > End >>

Page 3 of 4