Για κάποιους που...

Είτε για όσους πρόσφατα μας εγκατέλειψαν, είτε για όσους η απουσία τους είναι ακόμα ηχηρή.
Λίγα λόγια για αυτούς που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια.
Κάποιοι πλήρεις ημερών, άλλοι αναπάντεχα και αδόκητα, μερικοί με τρόπο βίαιο.



Οι τέσσερις - (Δευτέρα 13 Ιανουαρίου 2020) PDF Print E-mail

Η φωτογραφία από τον Απρίλιο του 2014, εικονίζει τέσσερα πρόσωπα στο αμφιθέατρο του μουσείου Αυτοκινήτου. Τέσσερις προσωπικότητες που βρέθηκαν στο χώρο του ελληνικού μότορσπορ, μέσα από ολότελα διαφορετικές συνθήκες, κάθονται στο πάνελ, προσκεκλημένοι σε ημερίδα για το Δ.Ρ.Α.


Από αριστερά, Στέφανος ΖάννοςΝίκι ΦιλίνηςΓιώργος ΡαπτόπουλοςΝίκος Γραμματικόπουλος. Είναι η πρώτη και τελευταία φορά που βρέθηκαν δίπλα – δίπλα, που φωτογραφήθηκαν μαζί.  Κανείς πια δεν είναι εν ζωή. Πρώτος παρέδωσε το carnet de route της ζωής, ο Γιώργος, τον Οκτώβριο του ’15 στα 80 του. Ακολούθησε ο Στέφανος  τον Γενάρη του '19 επίσης στα 80 του. Στο τέλος της περσινής χρονιάς, μια μέρα πριν την ονομαστική του εορτή ο Νίκος στα 84, για να κλείσει τον κύκλο λίγες μέρες αργότερα ο Νίκι, υπερπλήρης ημερών στα 100.

Λίγες εικόνες και λίγες λέξεις από την εποχή των νιάτων τους, ακολουθώντας τη σειρά των αναχωρήσεων.

Read more...
 
Νίκι 100/100 – (Σαββάτο 14 Δεκεμβρίου 2019) PDF Print E-mail

Ο Νίκι Φιλίνης, ανήκε σε μια συνθήκη, κάπως ξεχασμένη.

Σε μια οικογενειακή ακολουθία, που είχε ρίζες, μα και ρόλο ενεργό στο ξέσπασμα του ’21, σε μια αστική τάξη, που είχε συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν και υποχρεώσεις, όχι μόνον απαιτήσεις και ακατάσχετη ροπή για dolce vita.

Οι αγώνες αυτοκινήτου δεν ήταν η ζωή του, και η ζωή του δεν ήταν ένας αγώνας. Αυτά, τουλάχιστον, είχα εννοήσει αρκετά χρόνια αργότερα.

Όταν άρχισα να έχω προσλαμβάνουσες από τους αγώνες, ο Νίκι τους είχε εγκαταλείψει. Ήταν παρών στον επιχειρηματικό χώρο, ως αντιπρόσωπος, ενώ ταυτόχρονα συντηρούσε την εικόνα ενός σεβαστού προσώπου.

Μολοντούτο, είχε αφήσει ένα ισχυρό αποτύπωμα στην μικρή και αρκούντως ελιτίστικη, σε κοινωνικό επίπεδο, σκηνή των ελληνικών αγώνων αυτοκινήτου, από τα μέσα της δεκαετίας του ’50 έως τις αρχές εκείνης του ’60.

Ιδιαίτερα, στον πλέον φημισμένο αγώνα του τόπου, το περίφημο Δ.Ρ.Α. Οι επιδόσεις του, ξεχώριζαν κατά πολύ από το μέσο ελληνικό όρο, ενώ σε πολλές περιπτώσεις άγγιζε τις καλύτερες των αλλοδαπών και μάλιστα, με ταπεινό, υποδεέστερο υλικό. Ήταν μια πρώτη νότα αισιοδοξίας, ότι το ημεδαπό ταλέντο, μπορούσε να σταθεί δίπλα και όχι μακριά από το εξελιγμένο αλλοδαπό.

Read more...
 
Νίκος Γραμματικόπουλος: in memoriam – (Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2019) PDF Print E-mail

O Νίκος Γραμματικόπουλος, συγκέντρωσε πάνω του ένα σπάνιο και ασύνηθες κράμα ιδιοτήτων. Είχε  ένα δουλεμένο σε υψηλό επίπεδο, για την εποχή του, μυϊκό όγκο, ο οποίος συνέθετε ένα ισχυρό, ανδροπρεπές κορμί.

Μέσα σε αυτό το παράστημα όμως, καιροφυλαχτούσε μια ευαίσθητη καλλιτεχνική ψυχή,  που μετουσίωνε την ευαισθησία σε δημιουργία καθώς και μια διαμόρφωση φωνής, ισότιμη λυρικού ποιητή.

Οι δυο αυτοί ετερόκλητοι παράγοντες,  έσιαξαν το ξεχωριστό σύνολο του Νίκου. Έτσι το πρωί, θα καθόταν σε γωνία απρόσμενη για να κινηματογραφήσει με τα δικά του ποιοτικά στάνταρτς έναν αγώνα μηχανοκίνητων και το βράδυ θα απήγγειλε κάποιους στίχους του Ρεμπώ, υπό το φως του κηρίων.

Γεννημένος στην πρωτεύουσα της Σοβιετίας, 18 χρόνια μετά τον Οκτώβρη τους, είχε αποκτήσει σημαντικά εφόδια κλασσικής παιδείας, που φρόντισε στην πορεία ολοένα να τα πλουτίζει. Ήταν μεγάλη η τύχη του Ελληνικού μότορσπορ, που βρέθηκε στο διάβα του, ο Νίκος. Πιθανότατα δε, ήταν και αντίστοιχα μεγάλη πολυτέλεια.

Κυριακή, 21η Απριλίου του ’74. Κρεμαστός Λαγός. Βηματίζει στην διαδρομή της ανάβασης της Βούλας, κρατώντας στο δεξί χέρι  μια 16άρα Bolex και στο αριστερό μια 135 με τηλεφακό.

Ήταν ο μοναδικός συνειδητός, αγωνιστικός κινηματογραφιστής εκείνης της εποχής.

Παρών στο σκηνικό του ελληνικού μότορσπορ από το ’69 έχει φωτίσει και μοντάρει χιλιόμετρα φιλμ, ατυχώς όμως, μερικά από τα καλύτερα έχουν απολεσθεί.

Read more...
 
Ο Γιώργος ο Q - (Σαββάτο 12 Οκτωβρίου 2019) PDF Print E-mail

Ο Γιώργος ο Q. ήταν ο πρώτος από την τριμελή, ανδρική, θερινή παρέα η οποία φιλοσοφούσε, υποτίθεται άνευ μαλακίας, ιπποποταμίζοντας στα αβαθή της ίδιας παραλίας, τα τελευταία σαράντα χρόνια, ήταν λοιπόν ο πρώτος, που απώλεσε το σύνολο των γονέων του. Ντάμπλ που λένε. Ο κ. Κώστας προ οκτώ ετών, η κ. Έλλη, πριν έξι μέρες. Οι υπόλοιποι έχουμε από έναν. Ο Σπ. τον ντάντυ του που έχει συντρίψει κάθε ιατρική πρόβλεψη, ανατρέποντας όλα τα προγνωστικά, πηγαίνοντας κόντρα σχεδόν σε κάθε οδηγία, μα  και η ταπεινότητά μου, την χαλκέντερη Μάνα μου.

Η Έλλη, η μήτηρ του Γ.Q., εγκατέλειψε τα εγκόσμια την Κυριακή (6/10ου) και φτερούγισε προς τα πάνω, γλυτώνοντας τα χειρότερα, τα νοσοκομεία, τις ακτινοβολίες και τα ρέστα. Έζησε ήρεμα το μεγαλύτερο, καλύτερο τμήμα της ζωής και λυτρώθηκε από το χειρότερο κομμάτι, τα προβληματικά γεράματα. Είδε πολλά στη ζωή της. Παιδιά, εγγόνια, χαρές, απώλειες. Είδε και τον βαρκάρη που ήσυχα την πέρασε απέναντι. Εκεί που δεν θα ξαναδεί τίποτα και εκεί που δεν θα την ξαναδεί κανείς.

Read more...
 
...για τον Tάκη - (Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2019) PDF Print E-mail

Δεν είχα την τύχη, προσωπικά να τον γνωρίσω. Τον ήξερα όπως οι περισσότεροι εξ ημών. Πρώτη ιδέα το '83 με την «Γλυκιά συμμορία», την επόμενη χρονιά στη «Λούφα και παραλλαγή».  Τελευταίο ίχνος, το ρεσιτάλ του, τον Γενάρη του '17 στον πολύ δυνατό «Άγριο σπόρο» του Γιάννη Τσίρου, πάνω στην μικρή αλλά τόσο ζωντανή σκηνή, του επί Κολωνώ.


Καθώς λοιπόν δεν τον εγνώριζα, λίγα μπορώ να πω. Όπως, ότι με συγκινούσε η δουλειά του, όπως να εκφράσω μια βεβαιότητά για το γνήσιο της παρουσίας του, αλλά και για το ότι δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Ίσως τον εαυτό του, μοναχά. Κι αν αυτό θεωρείται λίγο ή μικρό, τρέχω να πω ότι, στην εποχή μας, κάτι τέτοιο, είναι πελώρια ανθρώπινο μέγεθος. Ταυτόχρονα να υπογραμμίσω τη στεναχώρια, την πίκρα για το θάνατό του, αλλά και τον θυμό για τον καρκίνο που τόσο ξεφτιλίζει τους ανθρώπους, ακόμα και τους πιο μποέμ τύπους.

Read more...
 
Για τον Λαυρέντη - (Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου 2019) PDF Print E-mail

Έχουν περάσει κάτι λιγότερο από εννέα χρόνια, από εκείνη την κουβέντα. Είπαμε πολλά, περάσαμε ευχάριστα, αν και, μοιραία, ξύσαμε διάφορα δυσάρεστα. Κάπως περίεργο, που ένα κομμάτι της κουβέντας βυθίστηκε στο κεφάλαιο θάνατος.


Ο Λαυρέντης, έμεινε ορφανός από πατέρα στα 15 του. Ευτυχώς η θυγατέρα του είναι ήδη 25 οπότε, λογικά, το τραύμα θα είναι μικρότερο. Αναχώρησε από τα εγκόσμια, αναπάντεχα χθες Δευτέρα τα ξημερώματα.

Ακολουθεί, η επανάληψη εκείνης της κουβέντας, έτσι σαν θύμηση, για έναν καλλιτέχνη που άφησε ένα ευαίσθητο, ευφυές, πλούσιο έργο

Read more...
 
Για τον Γιώργο – (Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου 2019) PDF Print E-mail

Την τελευταία Τετάρτη του Αυγούστου έχασε τον πόλεμο. Παραδόξως, χωρίς να χάσει καμιά μάχη. Καλός άνθρωπος, κακό τέλος. Πως γίνεται κάτι τέτοιο; Ακούγεται σαν o ορισμός της αδικίας. Διότι ο Γιώργος ήταν και Παππάς και Ζευγάς. Καθαρός και ήσυχος.

Συμπαθής, διότι είχε την ικανότητα να παραμένει ακέραιος, σε ένα πλαίσιο ασθενές και συχνά διαστροφικό. Άξιος θαυμασμού διότι επέδειξε, τουλάχιστον δημόσια, ένα ατρόμητο σθένος σε όλη τη διάρκεια της ασθένειάς του.


Είχαμε γνωριστεί τον προηγούμενο αιώνα, και θα μπορούσα να πω ότι αρκετές στιγμές βρεθήκαμε κοντά ανταλλάσσοντας, πέρα από τα επαγγελματικές, προσωπικές και κοινωνικές απόψεις, σε ένα κύκλο συζητήσεων ειλικρινή και φιλικό.

Κατείχε σε βάθος τα του επαγγέλματός του, κρατούσε με προσωπικό κόστος τις δέουσες ισορροπίες, αλλά ταυτόχρονα διατηρούσε τη φλόγα της εξερεύνησης και της χαράς σε ένα χώρο, κεκορεσμένο, σε ένα σκηνικό που όσο κυλούσε ο χρόνος, γινόταν ολοένα και πιο άγονο.

Read more...
 
Για την Κάτια - (Δευτέρα 8 Ιουλίου 2019) PDF Print E-mail

Λίγες μέρες νωρίτερα είχα βρεί τούτη την εικόνα. Σε μια γενναία τακτοποίηση. Την είχα ακουμπήσει σε εκείνες που ήθελαν μια μικρή έρευνα για το τι και το που. Καταλάβαινα ότι ήταν κάποιο γκαλά της Λέσχης στο σβήσιμο τη δεκαετίας του ’60. Ίσως και λίγο αργότερα.

Κι όταν το μεσημέρι σήμερα δέχτηκα μια κλήση από τον Γιάννη, το μυαλό μου πήγε αμέσως στο δυσάρεστο. Ήξερα το πρόβλημα και η σπασμένη του φωνή, έφερνε την αναπόφευκτη εξέλιξη. Μετά από σχεδόν 60 χρόνια κοινού βίου, ο Γιάννης θρηνούσε την Κάτια.

Στην εικόνα όπου ο φωτογράφος έχει εστιάσει στην πίσω σειρά του τραπεζιού, διακρίνεται όρθιος ο Ζαχαρίας, Χάρης για τους φίλους του, με το παπιγιόν κομψότατος όπως πάντα, καθιστή η Κάτια  και δίπλα της, όρθιος ο Γιάννης στην εποχή της λαμπρής και γόνιμης νεότητάς τους.

Σπάνιο πρόσωπο η εκλιπούσα. Είχε μια πρωτόγνωρη ευθύτητα, σμιλεμένη, υποθέτω, στα σκληρά βοιωτικά χώματα, στην αυστηρότητα της εποχής που μεγάλωσε, αλλά και στην καλλιέργεια που φρόντισε να αποκτήσει.

Read more...
 
Προσωρινώς – (Τρίτη 18 Ιουνίου 2019) PDF Print E-mail

Ήρθε μικρή, φουριόζα και απρόσκλητη με όλη την αφέλεια της νηπιακής της ηλικίας. Σχεδόν επέβαλε την παρουσία της, χοροπηδώντας, δαγκώνοντας, γαβγίζοντας, έξω από κάθε κανόνα. Ως εκ τούτου, αποφασίστηκε η φιλοξενία της. Προσωρινώς.

Καθώς όμως είχαν παρέλθει μήνες είκοσι από την απώλεια του προηγούμενου, πήρε τη σειρά της, ως το επόμενο οικόσιτο της φαμίλιας. Γένους θηλυκού, ...γνήσιο ημίαιμο, τρίχωμα μακρύ, σε απόχρωση κουρκουμπινί, συντμήθηκε η λέξη, και Μπίνι εβαπτίσθη. Οφαλμοί μελιοί, μα ακόμα πιο γλυκείς, έκφραση βαθιά.

Read more...
 
Nikolaus Andreas LAUDA - (Τετάρτη 22 Μαίου 2019) PDF Print E-mail

Γεννημένος τον χειμώνα του ’49, στη Βιέννη, εγκατέλειψε τα εγκόσμια την άνοιξη του ’19 μετά από μια περιπετειώδη και σπανιότατη, σε εμπειρίες, ζωή. Παιδί εύπορης οικογένειας αποθαρρύνθηκε έντονα από τους γονείς, για την επιθυμία εμπλοκής του, στους αγώνες αυτοκινήτου.

Ο Lauda δεν ανήκε στην κατηγορία των παιδιών που μεγάλωσαν με τις αφίσες πιλότων – ηρώων στο δωμάτιο του, όπως π.χ. ο Lewis με την εικόνες του Ayrton. O Niki ανέπτυξε ένα διαφορετικό τρόπο προσέγγισης από τους συνήθεις. Δεν είχε τίποτα από το ηφαιστειώδες λατινοαμερικάνικο του Ayrton, ή το προκλητικά ανέμελο του Hunt, ή το επικά ηρωικό του Gilles ή ακόμα το δημοσιοσχεσίτικο του sir Jackie. Ήταν ένας αφοσιωμένος τεχνοκράτης, ένας χαρισματικός χειριστής, με τεράστια αποθέματα θάρρους, μια εσωστρεφής και πειθαρχημένη προσωπικότητα, που αγωνιστικά, έζησε σε μια πιο απρόβλεπτη, πιο ενδιαφέρουσα εποχή.

Από τις αναβάσεις με Mini Cooper, πέρασε στα μονοθέσια, στην F Vee και ακολούθως στην F3. Με τις οικογενειακές γνωριμίες κατάφερε να πάρει δάνειο και να βρει θέση στην ομάδα F2 της March το ’71, team mate του Ronnie Peterson, που ήδη πληρωνόταν για να οδηγεί. Την επόμενη χρονιά έκανε την εμφάνιση του στην F1 πάλι με March δίπλα στο Σουηδό, ενώ το ’73 πείθει τον Louis Stanley της B.R.M. και βρίσκει τιμόνι στην Βρετανική ομάδα. Δείχνει τα ανταγωνιστικά του γονίδια αλλά η ομάδα, βρίσκεται σε πτώση, δεν μπορεί να τον βοηθήσει.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 Next > End >>

Page 1 of 3