Για κάποιους που...

Είτε για όσους πρόσφατα μας εγκατέλειψαν, είτε για όσους η απουσία τους είναι ακόμα ηχηρή.
Λίγα λόγια για αυτούς που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια.
Κάποιοι πλήρεις ημερών, άλλοι αναπάντεχα και αδόκητα, μερικοί με τρόπο βίαιο.



Nikolaus Andreas LAUDA - (Τετάρτη 22 Μαίου 2019) PDF Print E-mail

Γεννημένος τον χειμώνα του ’49, στη Βιέννη, εγκατέλειψε τα εγκόσμια την άνοιξη του ’19 μετά από μια περιπετειώδη και σπανιότατη, σε εμπειρίες, ζωή. Παιδί εύπορης οικογένειας αποθαρρύνθηκε έντονα από τους γονείς, για την επιθυμία εμπλοκής του, στους αγώνες αυτοκινήτου.

Ο Lauda δεν ανήκε στην κατηγορία των παιδιών που μεγάλωσαν με τις αφίσες πιλότων – ηρώων στο δωμάτιο του, όπως π.χ. ο Lewis με την εικόνες του Ayrton. O Niki ανέπτυξε ένα διαφορετικό τρόπο προσέγγισης από τους συνήθεις. Δεν είχε τίποτα από το ηφαιστειώδες λατινοαμερικάνικο του Ayrton, ή το προκλητικά ανέμελο του Hunt, ή το επικά ηρωικό του Gilles. Ήταν ένας αφοσιωμένος τεχνοκράτης, ένας χαρισματικός χειριστής, με τεράστια αποθέματα θάρρους, που, αγωνιστικά, έζησε σε μια πιο απρόβλεπτη, πιο ενδιαφέρουσα εποχή.

Από τις αναβάσεις με Mini Cooper, πέρασε στα μονοθέσια, στην F Vee και ακολούθως στην F3. Με τις οικογενειακές γνωριμίες κατάφερε να πάρει δάνειο και να βρει θέση στην ομάδα F2 της March το ’71, team mate του Ronnie Peterson, που ήδη πληρωνόταν για να οδηγεί. Την επόμενη χρονιά έκανε την εμφάνιση του στην F1 πάλι με March δίπλα στο Σουηδό, ενώ το ’73 πείθει τον Louis Stanley της B.R.M. και βρίσκει τιμόνι στην Βρετανική ομάδα. Δείχνει τα ανταγωνιστικά του γονίδια αλλά η ομάδα, βρίσκεται σε πτώση, δεν μπορεί να τον βοηθήσει.

Read more...
 
για τον Γιάννη - (Κυριακή 12 Mαίου 2019) PDF Print E-mail

Τον είχα ανακαλύψει λίγο πριν πάω φαντάρος. Δημοσίευε στο «Ποντίκι» και στη συνείδησή μου ήταν η επιτομή  του ευφυούς, οξυδερκούς, πολιτικού σχολιαστή. Δεν έγραφε. Έκανε κάτι πιο σύνθετο. Σκιτσάριζε. Στην πορεία του χρόνου, καθώς ωρίμαζε άρχιζε να ξετυλίγει και άλλες δεξιότητες.

Πλούταινε τις γνώσεις του, ενώ ταυτόχρονα είχε στενή επαφή με την επικαιρότητα. Ακολούθως αποκτούσε μια ολοένα και μεγαλύτερη διάθεση ανελέητης, μα δίκαιης κριτικής. Το άθροισμα όλων αυτών γέννησαν μέσα στο χρόνο, ένα πελώριο έργο τόσο πλατύ όσο και βαθύ αλλά και ακριβές, που ουσιαστικά αποτελούσε την εικονογράφηση της Ελλάδας από την Μεταπολίτευση και εντεύθεν.

Καθώς παρακολουθούσα τη δουλειά του, ένιωθα δυο πράγματα. Πρώτον έναν θαυμασμό, για την ικανότητα του να καταγράφει την επικαιρότητα με τόσο θάρρος και τέτοια επάρκεια και οξύνοια και  δεύτερον ότι το σχόλιο του ήταν πολύ συχνά πιο πετυχημένο, πιο στοχαστικό και πιο στοχευμένο  από πολλά δυνατά και αξιοπρεπή κείμενα. Επιπροσθέτως, δούλευε και εξέλισσε το τεχνικό του κομμάτι και οι γραμμές του γίνονταν ολοένα και πιο γοητευτικές.

Read more...
 
Μια υπόκλιση – (Δευτέρα 4 Μαρτίου 2019) PDF Print E-mail

Διατηρώ έναν βαθύ σεβασμό, στολισμένο με μεγάλη δόση θαυμασμού για όσους και όσες ασκούν  το λειτούργημα του πολεμικού ανταποκριτή. Και όταν λέμε πολεμικό ανταποκριτή, δεν εννοούμε εκείνους που προσέρχονται στις ενημερώσεις των στρατηγείων ακούγοντας ανακοινώσεις, ανάμεσα από μπουφέδες και φιλοφρονήσεις με αξιωματικούς.

Εννοούμε όσους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του πυρός, ή ακόμα χειρότερα εκείνους που βιώνουν την παράνοια του πολέμου με ασαφές το κυρίαρχο θέμα των ελεγχομένων εδαφών. Αν λοιπόν υποτεθεί οτι o Εrnest Hemingway υπήρξε από τους πιονέρους σε κάτι τέτοιο, την παράδοση θα συνεχίσει ο Robert  Capa, αλλά σιγά – σιγά το φωτοστέφανο της δημοσιότητας θα αρχίσει να κατανέμεται, πάνω από τους όλο και πιο πολλούς που έφταναν, στα φονικά που ξεσπούσαν απανταχού στον πλανήτη.

Read more...
 
Ο Στέφανος με λόγια & εικόνες - (Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2019) PDF Print E-mail

Λίγες εικόνες και μερικά λόγια για τον Στέφανο, που την πρώτη Κυριακή του φετινού Φλεβάρη, μας εγκατέλειψε.

Έτσι, προκειμένου να μνημονευτεί όχι μόνον αυτός ο καλοσυνάτος, μεγαλόθυμος, ευγενής άνθρωπος, αλλά για να θυμηθούμε και το πλαίσιο του, μια ολάκερη εποχή, που ολοένα εξατμίζεται, μπροστά σε ένα παρόν που φαντάζει άχαρο.

Read more...
 
Γειά σου Στέφανε – (Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2019) PDF Print E-mail

Λένε ότι η απώλεια του Θανάτου γίνεται ολοκληρωτική σαν ξεχάσουμε τον εκλιπόντα, καθώς, η φυσική απουσία για κάποιον που αγαπάς και ξέρεις ότι δεν θα ξαναδείς, έρχεται να αναπληρωθεί μέσα από τις μνήμες. Έτσι, σαν μια διαρκή πνευματική ανάσταση.


Μαίος '62. Με την Έρα.

Ως εκ τούτου, δεν γράφω αντίο, που ερμηνεύεται ως χωρισμός, αλλά γειά σου Στέφανε με την έννοια του ότι οι αναμνήσεις θα σε κρατάνε ανάμεσα μας, στο όσο και να είναι αυτό, το απροσδιόριστο χρονικό διάστημα που θα βρισκόμαστε, εμείς, ζωντανοί στις αυλές του μάταιου κόσμου μας.

Read more...
 
Πρώτη νύχτα ομηρίας – (Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2018) PDF Print E-mail

O Δημήτρης Μπάτσης, είναι θύμα μιας παράφορης κρατικής αδικίας, και της αντίστοιχης καταστολής. Εκτελέστηκε πριν το ξημέρωμα της Κυριακής 30 Μαρτίου του ’52. Τόσα χρόνια αργότερα έχει καταστεί σαφές, ότι δεν τουφεκίστηκε για κάποιο ποινικό, ή έστω κοινωνικό αδίκημα, αλλά για τις ιδέες του.

Στις 8 Οκτωβρίου του 1951, τελεί τον δεύτερο του γάμο. Είναι τότε 35 ετών, έχει ένα διαζύγιο και μια θυγατέρα, την Ελένη, από τον πρώτο του γάμο με την Λίνα Αιλιανού. Η δεύτερη σύζυγός του ονομάζεται Λίλιαν Καλαμάρο, είναι 12 χρόνια νεότερη και κόρη εύπορου Εβραίου βιομήχανου.

Το νεόνυμφο ζευγάρι, θα περάσει μαζί μόλις 15 νύχτες. Την Τρίτη 23 Οκτωβρίου ο Δ. Μπάτσης συλλαμβάνεται από την ασφάλεια Πειραιώς και δεν θα ξαναγυρίσει σπίτι του. Παρέμεινε έγκλειστος μέχρι τη στιγμή που τουφεκίστηκε, εκείνη την Κυριακή δίπλα στους Νικ. Μπελογιάννη, Ηλ. Αργυριάδη, Νικ. Καλούμενο. Σε αυτά τα τελευταία 159 μερόνυχτα της ζωής του, ξετυλίγεται ένα άνευ προηγουμένου δράμα που θα ισοπέδωνε τον οποιοδήποτε.

Ενώ ο ίδιος ανακρινόταν σε απόλυτη απομόνωση, η σύλληψή του ανακοινώθηκε από τον Τύπο, τρείς μέρες αργότερα, ανήμερα της ονομαστικής του εορτής. Ανεγράφη μάλιστα, πως κατευθυνόταν προς τα σύνορα  σε μια  απόπειρα να εγκαταλείψει  τη χώρα. Ήταν το πρώτο από τα ψεύδη, που συνέρρεαν έκτοτε ως πλημμυρίδα.

Read more...
 
Για τον Μίμη και εκείνη την εποχή – (Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2018) PDF Print E-mail

Υπάρχουν δυο - τρία πρόσωπα, που όταν κάνουν τον σύγχρονο, πανταχού παρόντα, σατανά να κουδουνίζει, υπάρχει η έντονη υποψία ότι θα ανακοινώσουν κάτι δυσάρεστο. Έναν θάνατο. Δεν μπορεί να συμβεί και διαφορετικά όμως.

Εννοείται ότι o θάνατος δεν είναι απoκλειστικά και μόνον δυσάρεστος. Κάποιες φορές είναι και λυτρωτικός.

Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα. Είναι, ότι κάπως έτσι ήρθε η είδηση της αποχώρησης από τα εγκόσμια του Δημήτρη Γεωργίτση. Μίμη για τους φίλους του. «Θωρ» για τους συναγωνιζόμενους της κλάσης του. Της κλάσης του ’60.

Μια μικρή σειρά από εικόνες (όλες από το αρχείο των Φ.Φ./Γ.Κ.) και αντίστοιχες ιστορίες θα μας φέρουν πιο κοντά στον Μίμη και σε εκείνη την εποχή. Έτσι, σαν ένα καλό κατευόδιο.

Εδώ, τον Μάιο του '67 και τον νυκτερινό τερματισμό του ΙΕ΄Δ.Ρ.Α. Λίγες στιγμές μετά την πτώση της καρώ σημαίας στην Δον. Αρεοπαγίτου, συνοδηγός τότε στο λευκό Kadett του Τζώνυ.

Read more...
 
Era’s era – (Κυριακή 19 Αυγούστου 2018) PDF Print E-mail

Κάθε φορά που, εγκαταλείπει τα εγκόσμια εκπρόσωπος της γενιάς των γονέων μου, ενταφιάζεται μαζί του και ένα κομμάτι από το παρελθόν. Απογοητευτικό μεν. Αναπόφευκτο δε.

Μια μέρα μετά το φετινό δεκαπενταύγουστο, φτερούγισε η Έρα, η σύζυγος του Στέφανου. Εξήντα, σχεδόν, χρόνια μαζί.

Ταλαιπωρημένη, στα στερνά πολύ, από τον Γολγοθά της υγείας της. Διότι αν ο θάνατος αρχίζει να προβάλλει ως λύτρωση, η ζωή παύει να είναι σαν δώρο.

Θυμάμαι δυο λαμπερά, γαλάζια μάτια μιας νέας, όμορφης, ευγενικής κυρίας στη δεκαετία του ’60. Ασφαλώς δεν μπορώ να ξεχάσω τις κουβέντες που αλλάξαμε, για τόσα πράγματα το Φθινόπωρο του ’13 στην «Γαλήνη».

Είχε ήδη περάσει μισός αιώνας, από την πρώτη φορά, που είχα βρεθεί εκεί, μικρό παιδί, μαζί με τους γονείς μου. Νιώθω λοιπόν, πως όταν ο καθένας από τους πρεσβύτερους που εκτιμώ, αποχωρεί από την ματαιότητα του κόσμου μας, αφήνει ένα κενό που, εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί να αναπληρωθεί.

Αδειάζει έτσι, σιγά – σιγά και η δική μας ζωή.  Δεν είναι μόνον που χάνονται οι άνθρωποι. Είναι που αργοσβήνει, που ξεψυχά και η εποχή τους.

Read more...
 
Πέτρος Κουβάτσος – (Παρασκευή 27 Ιουλίου 2018). PDF Print E-mail

Ο Πέτρος Κουβάτσος, ήταν το πρώτο θύμα των Ελληνικών αγώνων αυτοκινήτου.

Έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια αγώνα πρωταθλήματος, δεμένος, με κράνος, νούμερα στις πόρτες μπροστά σε δεκάδες εμπλεκόμενους και, το κυριότερο, μπροστά στη σύζυγό του Καίτη. Δεν ήταν κάποιος ενθουσιώδης νεαρός.

Ήταν 38 ετών, παντρεμένος, οικογενειάρχης με δύο παιδιά, τη Λύντια και τον Δημήτρη, πολιτικός μηχανικός, στην πιο δημιουργική ηλικία του.

Το μοιραίο συνέβη στην τελευταία δεξιά στροφή της ανάβασης Φιλερήμου στην Ρόδο, το Σαββάτο 27 Ιουλίου 1963. Πριν από πενήντα πέντε χρόνια, ακριβώς.

Ας δούμε κατ' αρχάς, το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Εθνος», της 29ης Ιουλίου πως περιγράφει τα συμβάντα.

Read more...
 
κατά το ήμιση ορφανός - (Κυριακή 22 Ιουλίου 2018) PDF Print E-mail
Κι έτσι ξημερώνοντας Κυριακή, έμελλε ο Αγιος Φεβρουάριος να μείνει κατά το ήμιση ορφανός.
Μετά την απώλεια του Δημήτρη Μητροπάνου ακολούθησε και ο Μάνος Ελευθερίου.

Από εκείνη την περίφημη δισκογραφική δουλειά, μέσα σε καιρούς χαλεπούς, οι δυο από τους τέσσερις συντελεστές έχουν εγκαταλείψει τα εγκόσμια.
Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 Next > End >>

Page 1 of 3