Βιβλίο

Αρκετά γνωστή η διαμάχη για το ποιος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου.

Tούτη η ενότητα, αφιερώνεται σε όσους πιστεύουν ότι οι σελίδες των βιβλίων, μπορούν να διεκδικήσουν αυτή τη διάκριση.




A. R. Burn: Pericles and Athens - (Πέμπτη 1η Σεπτεμβρίου 2016) PDF Print E-mail

Έχοντας ως πρώτη ύλη τις βαθιές, επιστημονικές του γνώσεις, ο Α. R. Burn, καθηγητής της Αρχαίας Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Γλασκόβης, μας σερβίρει ένα άκρως ενδιαφέρον πόνημα για ότι συνέβη στον τόπο μας και ιδιαίτερα σε αυτή τη «λεπτόγαιη χερσόνησο», την Αττική, κάποιους 26 αιώνες νωρίτερα.

Κεντρικό του πρόσωπο, αυτός που πρωταγωνίστησε στο πιο λαμπερό κομμάτι της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Ο Περικλής του Ξανθίππου.
Για την πρώτη έκδοση θα πρέπει, να πάμε πίσω στο 1948, ενώ η συγκεκριμένη Ελληνική (Γαλαξίας), χρονολογείται από το 1970.

Ξεκινώντας, μας προδιαθέτει:
«Πρέπει να θεωρηθεί βέβαιο, ότι όσα απομένουν να ανακαλυφθούν είναι πολύ λιγώτερα από όσα είναι ήδη γνωστά»
Μας θέτει το ζητούμενο και το αποτέλεσμα ευθύς εκ πρώτης στιγμής, τη στιγμή που προφητεύει το μέλλον με μεγάλη επιτυχία (σ.13):

«Η Ελλάδα δεν πέτυχε την ενότητά της, όπως δεν φαίνεται να την επιτυγχάνη και η σύγχρονη Ευρώπη. Η Αθήνα, κάτω από ηγέτες που μεγαλύτερος τους στάθηκε ο Περικλής, προσπάθησε να επιβάλη την ενότητα δια της βίας, και στην προσπάθεια αυτή τσακίστηκε. Αυτή είναι η Αθηναϊκή τραγωδία.»

Κάνει λόγο για του Μηδικούς πολέμους. Αναφέρεται στην Περσική αυτοκρατορία γράφοντας πως είναι «καλοπροαίρετη, αλλά δεσποτική», ενώ αποκαλεί τους Ελληνες «πολιτικά απείθαρχους, φιλέριδες, μα ελεύθερους και δημιουργικούς», ενώ περιγράφει την μεταξύ τους σύγκρουση, ως «μεγάλη τραγωδία».

Μας ορίζει το πλαίσιο της εποχής, γράφοντας για τους Αθηναίους πως :
«με την υπέροχη αυτοπεποίθησή τους κανένα εγχείρημα δεν φαινόταν υπερβολικά αισιόδοξο.»

Read more...
 
Δημήτρης Χριστοδούλου: το γούπατο – (Δευτέρα 22 Αυγούστου 2016) PDF Print E-mail

Κατέφθασε δανεισμένο από πρόσωπο οικείο, το οποίο, με τη σειρά του το είχε προμηθευτεί μεταχειρισμένο. Διαβασμένο.

Κουρασμένο από την περιπέτεια του στο χρόνο, ανέχτηκε και τα δικά μου βασανιστήρια, για μια περίπου εβδομάδα, καθώς περιφερόταν δεξιά και αριστερά, μέσα στο θέρος.

Έκδοση του ’81, τρίτη μετά την πρώτη του, το ’76, έφερε στην αρχική σελίδα  μια τρυφερή αφιέρωση:

Στην Λίντα μου
για την Πρωτοχρονιά
του ’83
Με αγάπη
Μάκης

Ποιος να ξέρει τι να έχουν απογίνει ο αφιερώνων και η αποδέκτης;

Για να ξεκινήσω με την πρώτη εντύπωση, ο συγγραφέας του, δεν μου ήταν εντελώς άγνωστος, ο τίτλος του δεν με προσύλκησε και η σύνθεση του εξώφυλλου, δεν μου φάνηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα . Δεν ήταν η ιδανική προσέγγιση.
Λίγες μέρες αργότερα όμως, εκείνη η πρώτη εντύπωση, που ούτως η άλλως δεν είχε καμιά σχέση με το περιεχόμενο, ήταν ολότελα διαφορετική.

Ο Χριστοδούλου μας προσφέρει ένα μυθιστόρημα, το οποίο αντλεί πολλά στοιχεία από την πραγματικότητα με τρόπο απλό, κατανοητό, ανθρώπινο αλλά όχι απλοϊκό. Μας βάζει στο προπολεμικό κλίμα, στην διαμόρφωση της όποιας κοινωνικής συνείδησης. Εκθέτει τη φτώχια, τα αδιέξοδα και ασφαλώς το ρόλο της Μεταξικής διακυβέρνησης.

Σιγά – σιγά τοποθετεί και το ταξικό κριτήριο: «Τας περίλαμπρα ονόματα των οδών σ’ αυτή την πόλη, ελάχιστα βοηθούν τους μικροαστούς να γλυτώσουν από τα τρία κακά που βασανίζουν την τάξη τους, την κακομοιριά, την στέρηση και το κουτσομπολιό».

Read more...
 
Παύλος Μάτεσις: Ο Παλαιός των Ημερών - (Τρίτη 16 Αυγούστου 2016) PDF Print E-mail

Πρώτη έκδοση πριν από 22 χρόνια, με διθυραμβικές κριτικές, ο «Παλαιός των Ημερών» του Παύλου Μάτεσι, δεν θα πάψει ποτέ, ίσως, να είναι επίκαιρος.

Κι’ αυτή η τόσο αυστηρή, απόλυτη λέξη το «ποτέ», θα χάσει την ισχύ της, στη συγκεκριμένη περίπτωση αν και όταν ο σύγχρονος άνθρωπος καταφέρει να απομακρυνθεί από την δεισιδαιμονία.

Τότε που οι γνώσεις και η αντίληψή του θα υπερισχύσουν των προλήψεων. Χωρίς ωστόσο να μετατραπεί σε μια αμοραλιστική φιγούρα.

Ο συγγραφέας στήνει την αφήγηση του σε χρόνους παλαιούς,  μακρινούς και περασμένους. Μα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο μύθος του έχει σύγχρονες προεκτάσεις, σημερινές παραβολές.

Πέρα από την ιδέα ο εκλιπών ήταν και μέγας μάστορας του λόγου. Λεξιπλάστης, με ανορθόδοξη γραφή, αν υποτεθεί ότι υπάρχει ορθοδοξία στη γραφή, ικανός είτε να εκπλήσσει, είτε να συγκινεί, είτε να εγκλωβίζει τον αναγνώστη, είτε όλα μαζί και ταυτοχρόνως. Κινείται με άνεση σε πλαίσια παράδοξα. Είναι το είδος της τέχνης του αυτό.

Έτσι κινείται και εδώ. Κρατά το λόγο του χαμηλά. Ταπεινό. Μα βγάζει μια τρομερή δύναμη, ένα ανθρώπινα σοφό αποτέλεσμα. Ιδού μια συλλογή από μικρά αριστουργήματα:

Read more...
 
Andrea Camillieri: πανσιόν Εύα – (Tετάρτη 10 Αυγούστου 2016) PDF Print E-mail

Πολυδιαβασμένος, δημοφιλής, ιδιαίτερα στην γειτονική Ιταλία, ο Andrea Camillieri, που ξεκίνησε τη συγγραφική του πορεία σχεδόν γέρων, έρχεται για ακόμα μια φορά στο επίκεντρο τούτου του ιστότοπου.

Χαρισμένη από το ίδιο αγαπημένο πρόσωπο, όπως και το στοιχείο της πρώτης γνωριμίας, «Το σχήμα του νερού», η «πασιόν Εύα», δεν περιστρέφεται γύρω από τα πιο γνωστά μονοπάτια του συγγραφέα.

Έρχεται να μας γνωρίσει έναν κόσμο που συνήθως φέρνει τους ανθρώπους σε σύγκρουση. Ιδεολογική και κοινωνική, αισθητική και ότι άλλο. Είναι ο κόσμος του μπουρδέλου. Η πανσιόν Εύα, είναι αυτό ακριβώς. Ένα μπουρδέλο. Ούτε «σπίτι», ούτε «οίκος ανοχής», ούτε οτιδήποτε άλλο. Μπουρδέλο. Και οι εργαζόμενες εκεί δεν είναι ούτε κορίτσια, ούτε κάτι άλλο. Είναι πουτάνες.

Ο χρόνος που ξετυλίγει, ο συγγραφέας την ιστορία του είναι στη φασιστική νότια Ιταλία του δεύτερου Μεγάλου Πολέμου του 20ου αιώνα, λίγο πριν και λίγο μετά την συμμαχική προέλαση.

Οι κεντρικοί του ήρωες είναι τρεις έφηβοι που πάνω στο ορμονικό τους φούντωμα, έχουν να παλέψουν με δεισιδαιμονίες, συντηρητικότητες, με τον φονικό πόλεμο, τις στερήσεις και το τέρας του φασισμού.

Ο Camillieri λοιπόν, στήνει την πλοκή του, κυρίως μέσα στους χώρους της πανσιόν, ή έστω με τους ήρωες που έχουν σχέση με αυτήν. Μας μεταφέρει με χαρισματικές λεπτομέρειες τον τρόπο λειτουργίας της, τον ρόλο της προϊσταμένης, την μορφή του ιδιοκτήτη, τις φυσιογνωμίες των πελατών, την κοινωνική θέση τους κι όλα αυτά μέσα στο χωνευτήρι της πιο ανελέητης πολεμικής αναμέτρησης που γνώρισε η ανθρωπότητα.

Read more...
 
Πέτρος Τατσόπουλος: Ήμουν και εγώ εκεί – (Σαββάτο 23 Ιουλίου 2016) PDF Print E-mail

Είναι το δεύτερο βιβλίο του Π.Τ. που διαβάζω, ευγενής προσφορά και αυτό εκ μητρός. Στο πρώτο (Η καλοσύνη των ξένων) μας  φιλοξενεί, στο προσωπικό, στο πολύ ιδιαίτερο παρελθόν του.

Στο «Ήμουν και εγώ εκεί» , το οποίο αποτελείται από δύο ενότητες, μας περιγράφει την περιπέτεια της εμπλοκής του με την Πολιτική. H πρώτη που αποτελεί την εισαγωγή, καταλαμβάνει το ένα πέμπτο της έκδοσης. Εδώ, μας δίνει μερικές, εκ των έσω, χρήσιμες πληροφορίες, για να αντιληφθούμε, εμείς οι μη μετέχοντες των πολιτικών διεργασιών, πως τρέφεται και κινείται το τέρας της Πολιτικής, αλλά και το θηρίο της εξουσίας.

Το υπόλοιπο τμήμα καταλαμβάνεται από 72 πολιτικά κείμενα, γραμμένα από τον Απρίλιο του ’12 έως τον Ιανουάριο του ’16. Ο συγγραφέας διηγείται τα της εμπλοκής του, τις προεκλογικές αγωνίες: «Εαν βγούμε πρώτοι, θα καταγγείλουμε νοθεία» ήταν το καλαμπούρι μας προς εσωτερική κατανάλωση» (σ. 35).

Μας θυμίζει γλαφυρά, είναι η αλήθεια, την εμφάνιση, για πρώτη και τελευταία φορά, κατά πως υπογραμμίζει του ενιαίου και αρραγούς αντιφασιστικού μετώπου στο Χυτήριο τον Οκτώβριο του '12: «Από άκρου εις άκρον του συνταγματικού τόξου, από τον νεοδημοκράτη αναπληρωτή υπουργό Πολιτισμού Κώστα Τζαβάρα έως την Λιάνα Κανέλη του Κ.Κ.Ε» (σ.45)

Ευθύς εκ πρώτων σελίδων στήνει στα τρία μέτρα τον Αλέξη. Και το κάνει με τρόπο ολίγον μοχθηρό (δεν γινόταν κι αλλιώς), μα πολύ όμορφο:

Read more...
 
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 10 of 31