Τo μυθιστόρημα του, περισσότερο γνωστού ως ηθοποιού παρά ως συγγραφέα, Στέλιου Μάϊνα είναι δυνατό, πλήρες και κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι τελευταίας σελίδας και τελικής πρότασης. Ως προς τούτο, έχει αρκετά εφόδια.

Είναι πρωτότυπο, όσο πρωτότυπο μπορεί να γίνει από τη στιγμή που την αλμύρα μας την έχει σερβίρει στο χαρτί ένας Καββαδίας.

Ασφαλώς να μην λησμονηθούν έτεροι τιτάνες όπως οι Καρκαβίτσας, Παπαδιαμάντης, Κόντογλου και μετά βεβαιότητας κάποιους λησμονώ.

Μολοντούτο ο Σ.Μ. πλέκει προσεκτικά την ναυτική του ιστορία, την εντάσσει στο χρόνο ακολουθεί με ευαισθησία, χωρίς να γίνεται μελοδραματικός, τις ευρύτερες περιπέτειες της Σύρας, της Ελλάδας, του κόσμου και χτίζει το σενάριο του άψογα.

Χρησιμοποιεί όλο τον πλούτο της γλώσσας αλλά και τα ιδιώματα της ναυτικής διαλέκτου, προσφέροντας πάντα επεξηγήσεις ώστε να γίνεται κατανοητός από όλους.

Δομεί τους χαρακτήρες του με λεπτομέρεια, χωρίς να γίνεται κουραστικός, δίχως να τους ηρωοποιεί, καθώς τους εντάσσει στους χώρους και στους χρόνους της ιστορίας του.

Οι περισσότεροι κουβαλάνε μια δωρικότητα, επιδεικνύουν μεγάλες αντοχές και ο Μιχάλης, ο κεντρικός ήρωάς βασανισμένος αρκετά, σαν να επιδιώκει μια λύτρωση.

Αναδεικνύει με Τέχνη τις ιδιαιτερότητες, τις δυσκολίες, την μοναξιά και την αποξένωση που αντιμετωπίζει ο ναυτικός ανεξάρτητα από τον βαθμό ή τις δεξιότητές του. Κάποιες είναι αντιμετωπίσιμες, άλλες όχι. Συχνά τους  οδηγούν σε μια οδυνηρή περιδίνηση.

Οι στεριανοί δύσκολα αφουγκράζονται τους θαλασσινούς παλμούς, το σύμπαν της απεραντοσύνης της θάλασσας και οι θαλασσινοί ακόμα πιο δύσκολα απομακρύνονται από αυτό που θεωρούν ως φυσικό περιβάλλον τους. Παραμένουν σχεδόν πάντα δυο ασύμβατοι κόσμοι.

Το πόνημα του Σ.Μ. γίνεται συχνά σπαραξικάρδιο και αποκτά ένα τραγικό πλαίσιο μέσα στο οποίο οι χαρακτήρες του συνθλίβονται, καθώς συγκρούονται με ανώτερες δυνάμεις. Μας προσφέρει ένα αντίστοιχο τέλος, αρκετά απρόβλεπτο και άριστα σερβιρισμένο.

Με λίγες λέξεις. Άξιζε κάθε λεπτό της ανάγνωσής του.