Το ίδιο 24ωρο που ο πρώην αντιπρόεδρος των Η.Π.Α. Richard Bruce Cheney εξεμέτρησεν το ζην, εξελέγετο Δήμαρχος της μεγαλύτερης πόλης της χώρας ένας Μουσουλμάνος αυτοχαρακτηριζόμενος ως  Δημοκράτης Σοσιαλιστής. Το τι ισχύ θα έχουν οι δυο αυτοί χαρακτηρισμοί στην θητεία του, θα το διαπιστώσουν οι πολίτες του «Μεγάλου Μήλου» τα προσεχή έτη.

Σε κάθε περίπτωση η συγκεκριμένη εκλογή κατατάσσεται ως ήττα του προέδρου των Η.Π.Α. που προεκλογικώς έφτασε στο σημείο να εκβιάσει το εκλογικό σώμα ότι αν επικρατήσει ο Zohran Mamdani θα διακόψει την ομοσπονδιακή χρηματοδότηση. Ο νέος Δήμαρχος είναι 34 ετών. Τόσο ήταν και ο Cheney, όταν το 1976 ο μέντοράς του Donald Ramsfeld τον βοήθησε να γίνει ο νεότερος προσωπάρχης στον Λευκό οίκο επί προεδρίας Gerald Ford.

Έτσι ξεκίνησε την  πορεία του ελισσόμενος ανάμεσα στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Όταν, το θέρος του 2000, προκειμένου να διεκδικήσει την αντιπροεδρία, παραιτήθηκε από την  πετρελαϊκή πολυεθνική Halliburton Company στην οποία ήταν για μια πενταετία πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος εισέπραξε μια τεράστια αποζημίωση.

Ας μην λησμονηθεί ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ιράκ, η ίδια εταιρεία κέρδισε συμβόλαιο με την αμερικανική κυβέρνηση ύψους επτά δισεκατομμυρίων δολαρίων, εκτοξεύοντας την μετοχή της, αρκετές από τις οποίες είχε και ο Cheney, κατά 500%.

Το Reuters τον χαρακτήρισε ως «Μακιαβελικό άρχοντα του σκότους», καθώς φρόντισε, ανάμεσα σε άλλα, να εκδικηθεί με τον πιο ευτελή και επικίνδυνο τρόπο τον διπλωμάτη Joseph C. Wilson ο οποίος είχε αποκαλύψει ότι ουδέποτε το Ιράκ προμηθεύτηκε ουράνιο από τον Νίγηρα.

Η επιμονή του, ως υπουργός άμυνας στην κυβέρνηση του πρεσβύτερου Bush, για την ψευδέστατη άποψη περί συνδέσμου Αλ Κάιντα με τον Σαντάμ Χουσείν ήταν αρκετή για να σπρώξει τις Η.Π.Α. στον πρώτο πόλεμο με το Ιράκ. Αργότερα όμως θα έκανε την Αμερική διεθνώς καταγέλαστη, καθότι ουδεμία τέτοιου είδους σχέση υπήρξε ποτέ.

Όταν ανέλαβε αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση του Bush του νεότερου (W), διατύπωσε το: «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» ενώ ήταν εκείνος που έκανε τα πάντα για να πειστεί ο πρόεδρος και να κυρήξει τον πόλεμο στο Αφγανιστάν και πάλι στο Ιράκ.

Σε οικονομικό επίπεδο εισηγήθηκε  κεφαλικό φόρο ίσο για όλους, πράγμα αστείο για τους εύρωστους και δυσβάστακτο για τους πένητες, ενώ χρεώθηκε τις ακρότητες του αντιτρομοκρατικού νόμου Ρatriot με τον οποίον νομιμοποιήθηκαν οι αθρόες παρακολουθήσεις επικοινωνιών Αμερικανών πολιτών, αλλά και τα βασανιστήρια αιχμαλώτων, ιδέ εικονικούς πνιγμούς.

Επέζησε πέντε εμφραγμάτων, δυο θρομβώσεων στα κάτω άκρα, δυο ανευρυσμάτων στα γόνατα. Στα τελευταία 24 χρόνια της ζωής του συντηρήθηκε με βηματοδότη και τα τελευταία 12 τα διήγαγε με ξένη καρδιά.

Η είδηση ​​του θανάτου του, μας θύμισε δύο ταινίες, που κυκλοφόρησαν με διαφορά μιας δεκαετίας, οι οποίες προσφέρουν τα πορτρέτα του ρόλου του στην αμερικανική εξουσία: Το W. (2008) του Oliver Stone και το Vice (2018) του Adam McKay.

H W. είναι μια μελέτη χαρακτήρων, μια ματιά στο πώς ένας γιος προνομιούχων γίνεται πρόεδρος. Ο ρόλος του Cheney; Η υπολογιστική σκιά στο δωμάτιο. Tο Vice δεν αφορά μόνο τον Cheney. Αφορά την ίδια την εξουσία, πώς χτίζεται, μεταμφιέζεται, συντηρείται και τελικά επιβάλλεται. Μια άποψη, ζοφερή.

Για το καλό της Ν. Υόρκης, των Η.Π.Α., του κόσμου, αν μετά από 30 χρόνια τα πεπραγμένα του Zohran Mamdani γίνουν αντικείμενο ιστορικής ταινίας, είθε να είναι πολύ διαφορετική από το περιεχόμενο των ταινιών που περιέγραψαν τον εκλιπόντα. Τον περιμένει, πάντως, ανηφορικό και δύσβατο μονοπάτι με ισχυρούς αντιπάλους.