Οι εξαγγελίες των προέδρων της κυβέρνησης στο πλαίσιο της Δ.Ε.Θ. είναι εδώ και δεκαετίες μια πάγια τακτική, προκειμένου να ανασυνταχθεί η συμπολίτευση, να αντεπιτεθεί η αντιπολίτευση και να προσγειωθεί το κοινό μετά τα «μπάνια του λαού», έκφραση που στις μέρες μας δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται στις επικρατούσες συνθήκες.

Κάπως έτσι από τις αρχές Αυγούστου ο συμπολιτευόμενος Τύπος πλημμύριζε με τα όσα ευχάριστα θα ανήγγειλε στην Δ.Ε.Θ. ο πρωθυπουργεύων στην προσπάθειά του να ανατάξει την εμπιστοσύνη του πληθυσμού, να ξεπεράσει τις αλλεπάλληλες κρίσεις, αλλά και τα γεγονότα που κρατούν τον τόπο δέσμιο της διαφθοράς.

Ανάμεσα στους πανηγυρισμούς της κυβέρνησης και των υποστηρικτών της, και στις οιμωγές και τις ειρωνείες της αντιπολίτευσης, δεν μπορεί, θα υπάρχει ένα έδαφος γόνιμο για ήρεμες εκτιμήσεις, αντίστοιχα συμπεράσματα και θετικές κινήσεις, πάνω στο πολύπλοκο πεδίο της καθημερινότητας. Μόνο που αυτό το γόνιμο έδαφος, είναι τόσο περιορισμένο όσο και η αίσθηση της συναίνεσης στο δημόσιο βίο.

Δεν φθάσαμε τυχαία στο ελάχιστο σημείο της συνεννόησης ή αλλιώς της αλαζονείας της κάθε εξουσίας. Προϋπήρχαν διαδικασίες δεκαετιών. Αποδομήθηκαν στοιχειώδεις όροι της πολιτικής, της ιδεολογίας, της ηθικής, της αξιοπρέπειας, της ανθρωπιάς και πρωτίστως της δικαιοσύνης.

Αλλά  η κόπωση πλέον είναι εμφανής. Η απογοήτευση ακόμα περισσότερο. Είτε από την αποπολιτικοποίηση, ιδέ ποσοστό αποχής σε κρίσιμες εθνικές εκλογές, είτε από ισχυρούς κομματικούς μηχανισμούς που επιχειρούν να ελέγχουν τον ευρύτερο πολιτικό βίο. Ασφαλώς και από το «Εγώ», που δείχνει πιο κυρίαρχο από ποτέ, μπροστά στο «εμείς».

Είναι και οι ευρύτερες συνθήκες. Όπως η πανδημία που μπορεί να ξεχάστηκε, άφησε όμως τα σημάδια της, οι δυο πειναλέες για ανθρώπινες σάρκες ένοπλες συγκρούσεις που σηματοδοτούν χρόνια τώρα την ευτέλεια της ζωής και ασφαλώς η θητεία του 47^ου προέδρου των Η.Π.Α., που θα έπρεπε να παραμείνει εργολάβος και τηλεοπτικός αστήρ και όχι να κάθεται στο οβάλ γραφείο και να αποφασίζει ερήμην των θεσμών.

Στα καθ’ ημάς, γυρνώντας πίσω στη Θεσσαλονίκη, να θυμηθούμε από τον Σεπτέμβρη του ’14 και το διαβόητο «Πρόγραμμα» που, θεωρητικά, ακουγόταν ελκυστικό και νόστιμο αλλά αυτό που σερβιρίστηκε λίγους μήνες αργότερα όταν η «πρώτη φορά Αριστερά» ανέλαβε τα ηνία, ήταν πικρό και καθόλου Αριστερά. Μοιραίο να πνιγεί άδοξα και ντροπιαστικά, σε ένα αχρείαστο δημοψήφισμα και σε ένα ακόμα Μνημόνιο, το αυστηρότερο και το πλέον τιμωρητικό όλων. Οι εταίροι δεν ήταν ποτέ ίσοι.

Σε λιγότερο από 12 μήνες οι εξαγγελίες της 90ης Δ.Ε.Θ. του 2026 θα τυλιχτούν  σε πιο λαμπερό αμπαλάζ, καθότι την επόμενη άνοιξη η ο pm θα επιδιώξει, κατά πως δηλώνει, την τρίτη του θητεία. Επ’ αυτού πάντως, στο κύριο άρθρο η «Καθημερινή» της Κυριακής σημείωσε εντός πλαισίου στην πρώτη σελίδα:

«Αν ο πρωθυπουργός θέσει ως ύψιστο στόχο την εξασφάλιση μιας τρίτης τετραετίας, το πιθανότερο είναι να μην το πετύχει. Η Ιστορία έχει απόδειξε ότι όταν η εκλογική νίκη γίνεται η κεντρική φιλοδοξία μιας κυβέρνησης, κανείς δεν υπογράφει τίποτα, εκτός από ρουσφέτια και επιδόματα, και κανείς δεν τολμά να επωμιστεί οποιοδήποτε πολιτικός κόστος».