Με υπότιτλο «Μια πολιτική ανατομή της κρίσης 2009 – 2019», ιδού μια ακόμα έκδοση που έρχεται να συμβάλλει τα μάλα στην κατανόηση της υπερδεκαετούς και τόσο ταραχώδους εκείνης χρονικής περιόδου. Τα γεγονότα καταγράφονται με πληθώρα στοιχείων, που δομούν ένα ισχυρό σύνολο και τοποθετούνται σε χρονολογική σειρά ώστε να γίνει κατανοητό τι προηγήθηκε, τι έπεται και κυρίως την επίδραση του παρελθόντος στα μελλούμενα.

Γρήγορα επικεντρώνεται στο ερώτημα γιατί η κρίση στον τόπο μας είχε υπερτριπλάσια χρονική διάρκεια από τις άλλες πληγείσες χώρες και μια από τις απαντήσεις, με την οποία δεν έχει διαφωνήσει κανείς από όσους έχουν ασχοληθεί σοβαρά, επιστημονικά με το θέμα είναι ότι, διότι δεν υπήρξε ποτέ σύμπνοια με το σύνολο των εκπροσωπουμένων κομμάτων στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Τούτο αποδεικνύει το βαθύ και ως φαίνεται ακόμα αγιάτρευτο ρήγμα από τα ταραχώδη γεγονότα του 20ού αιώνα, αλλά και την έλλειψη κάθε φροντίδας από τα ίδια τα κόμματα να εργαστούν πάνω σε μια πολιτική συναίνεσης, λειτουργώντας μικροκομματικά και επί της ουσίας αντεθνικά και αντιλαϊκά.

Επίσης κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα, εύστοχη παρατήρηση που αποτελεί ένα κρίσιμο βοήθημα για την ανάσχεση των φτηνών πολιτικών που βαθαίνουν το ρήγμα και φουντώνουν την αντιπαλότητα.

Αναφορά που είχε να κάνει με τη σύγκριση της «πρώτη φορά Αριστερά», με τις παλαιότερες γενιές των ηγετών της Αριστεράς. «Φανερά όλοι αυτοί και όλα αυτά δεν είχαν καμία σχέση με την Αριστερά του Ηλία Ηλιού, του Λεωνίδα Κύρκου, του Χαρίλαου Φλωράκη, του Μπάμπη Δρακόπουλου, του Κώστα Φιλίνη και πολλών άλλων, που κόσμησαν με την παρουσία τους το ελληνικό και το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο». (σ.258)

Και έχει σημασία αυτό, πρώτον διότι κατατίθεται από έναν πολίτη που έχει εκλεγεί βουλευτής Επικρατείας με την Ν.Δ. και δεύτερον διότι τα όποια πεπραγμένα από τον Συ.Ριζ.Α Π./Σ. δίνουν το δικαίωμα στους πολιτικούς αντιπάλους της ευρύτερης Αριστεράς για ισοπεδωτική, φτηνή αντιπαράθεση που βρήκε γόνιμο έδαφος να καρπίσει.

Επί της ουσίας το όλο πολιτικό κόστος των μνημονίων, καθώς και της ονομασίας της Βόρειας Μακεδονίας το υπέστη ο Συ.Ριζ.Α Π./Σ. και όχι η Αριστερά. Ένα κόμμα διαμαρτυρίας βρέθηκε στην εξουσία, όπως βρέθηκε, και απάλλαξε τα δυο κόμματα από αυτό το άγος. Τα δυο κόμματα που είχαν άμεση και ατόφια την ευθύνη για τη δημιουργία και διόγκωση του προβλήματος.

Ο συγγραφέας δεν σε πιάνει από το χεράκι να σε οδηγήσει κάπου. Η αφήγησή του είναι όμως καθοριστική. Δεν χαρίζεται, ούτε χαριεντίζεται, μήτε φανατίζει και προσπαθεί να μην χαρακτηρίζει άνευ σοβαρών επιχειρημάτων. Η έκδοση αξίζει προσοχής και ανάγνωσης

Ίσως κάποιοι διαφωνήσουν με την τριάδα των πολιτικών που προτάσσει στο τέλος, οι οποίοι κατά την κρίση του «δεν υπέκυψαν στο δημαγωγικό λαϊκισμό και κινήθηκαν με προσωπικό και πολιτικό κόστος αντίθετα προς το ρεύμα της εποχής: ο Ε. Βενιζέλος, η Ντ. Μπακογιάννη, και ο Β. Μεϊμαράκης». (σ.316)

Ίσως πάλι κάποιοι άλλοι θεωρήσουν ότι ο συγγραφέας σε κάποιο βαθμό αναιρεί την ποιότητα του λόγου του, καθώς αρθρογραφεί σε ιστότοπο κάπως ασύμβατο με το μονοπάτι που βαδίζει η σκέψη του στο βιβλίο, γεγονός όμως που δεν αμφισβητεί την αξία της έκδοσης.